- bijna lente
- bijna jarig
- bijna uitgerekend
- bijna is Rik grote broer
- bijna kunnen we ons tweede kindje verwelkomen
- bijna de hele avond de foto's van mijn dikke buik bewerkt
Dus is het de hoogste tijd voor een nieuwe foto op mijn blog!
Posts tonen met het label mijn blog. Alle posts tonen
Posts tonen met het label mijn blog. Alle posts tonen
zaterdag 10 maart 2012
dinsdag 23 augustus 2011
feedback, een testje
Dit blogbericht is eigenlijk een testje. Zondag zag ik bij het nakijken van de instellingen van mijn blog de mogelijkheid om reacties te krijgen op een bericht door het aanvinken van een aantal vaste keuzes, bijvoorbeeld 'grappig' of 'interessant'. Dat lijkt me wel wat omdat niet iedere lezer een geschreven reactie kan of wil geven. En ik vind het schrijven erg leuk, maar mijn lezers moeten er natuurlijk ook wel wat aan vinden... Het koste even wat moeite en een beroep op het helpforum, maar het is me gelukt om de optie te laten verschijnen! Geen idee of het echt werkt, en dat wil ik hiermee maar eens uitproberen. Dus ik zou het fijn vinden als jullie voortaan zoveel mogelijk aan willen geven onder het kopje 'feedback' wat jullie van mijn schrijfsels vinden. Misschien kan ik er nog iets van leren? Ik heb geprobeerd wat uiteenlopende woorden te vinden, maar suggesties zijn altijd welkom! Enne, nou niet massaal 'saai' aanvinken, hè! Ha ha! En tja, mocht het toch niet blijken te werken, dan haal ik de optie gewoon weer weg.
dinsdag 19 juli 2011
100ste blog!!
En dan is het EINDELIJK zover: mijn 100ste blogbericht!! Ik heb er lang op laten wachten. Want ik zag dat er inmiddels al een hele maand verstreken is na mijn laatste bericht! Op de een of andere manier kwam ik er maar niet aan toe. Er kwam steeds iets tussen en met een flinke verkoudheid achter de rug had ik er ook niet altijd de puf voor, ondanks dat ik verder wel veel energie heb gehad de afgelopen tijd. Aan gebrek aan inspiratie ligt het niet: ik weet tenslotte al een maand dat het mijn 100ste blog gaat worden en dat ik ook daarover wil schrijven.
Want wat heeft het blog me allemaal gebracht? Meer contact met collega-cfers in ieder geval. Wat aan de ene kant heel fijn is en aan de andere kant wel eens heel beangstigend als ik de slechte berichten lees. Een regelrechte verslaving aan cf-café, er gaat bijna geen dag voorbij dat ik niet één of meerdere keren kijk of er al nieuwe berichten verschijnen (en dan vraag ik me nog af waarom ik geen tijd heb voor mijn eigen blog, ttsssskk). Ik leer nog steeds bij over HTML en foto's bewerken (nogmaals bedankt, Rianne, voor de tip!). Want inmiddels heb ik de layout van mijn blog weer wat aangepast en ben ik er weer (even) helemaal tevreden mee.
Waarom was ik het blog eigenlijk begonnen? Mijn nobele streven was om via dit blog mijn eigen ervaringen te delen over het hebben van cf en een kindje. Omdat ik zelf veel behoefte had aan informatie daarover en die eigenlijk veel te weinig te vinden was naar mijn zin. Ik weet niet of ik dat streven ook helemaal heb gehaald, maar hopelijk draag ik in ieder geval een klein steentje bij aan de informatiebehoefte die hopelijk nog veel cf-ers gaan krijgen.
En ik ben nog lang niet van plan te stoppen! Al duurt het soms even voordat ik weer wat typ. In mijn hoofd heb ik al genoeg berichten geschreven die misschien wel, anders of helemaal niet hier verschijnen. Maar ach, wie weet wat de toekomst nog brengt?
Lezers, het lijkt me wel alvast een mooi moment om jullie eens te bedanken voor jullie bezoekjes aan het blog en jullie reacties. Fijn dat jullie het de moeite waard vinden om te lezen over mijn (soms niet) alledaagse beslommeringen!! En tja, ik heb het al eens eerder geschreven, maar het blijft een leuk motto: ik heb cf, dus ik blog!
Dit plaatje kwam ik tegen op zoek naar een passende afbeelding, ik vond 'm leuk:
Want wat heeft het blog me allemaal gebracht? Meer contact met collega-cfers in ieder geval. Wat aan de ene kant heel fijn is en aan de andere kant wel eens heel beangstigend als ik de slechte berichten lees. Een regelrechte verslaving aan cf-café, er gaat bijna geen dag voorbij dat ik niet één of meerdere keren kijk of er al nieuwe berichten verschijnen (en dan vraag ik me nog af waarom ik geen tijd heb voor mijn eigen blog, ttsssskk). Ik leer nog steeds bij over HTML en foto's bewerken (nogmaals bedankt, Rianne, voor de tip!). Want inmiddels heb ik de layout van mijn blog weer wat aangepast en ben ik er weer (even) helemaal tevreden mee.
Waarom was ik het blog eigenlijk begonnen? Mijn nobele streven was om via dit blog mijn eigen ervaringen te delen over het hebben van cf en een kindje. Omdat ik zelf veel behoefte had aan informatie daarover en die eigenlijk veel te weinig te vinden was naar mijn zin. Ik weet niet of ik dat streven ook helemaal heb gehaald, maar hopelijk draag ik in ieder geval een klein steentje bij aan de informatiebehoefte die hopelijk nog veel cf-ers gaan krijgen.
En ik ben nog lang niet van plan te stoppen! Al duurt het soms even voordat ik weer wat typ. In mijn hoofd heb ik al genoeg berichten geschreven die misschien wel, anders of helemaal niet hier verschijnen. Maar ach, wie weet wat de toekomst nog brengt?
Lezers, het lijkt me wel alvast een mooi moment om jullie eens te bedanken voor jullie bezoekjes aan het blog en jullie reacties. Fijn dat jullie het de moeite waard vinden om te lezen over mijn (soms niet) alledaagse beslommeringen!! En tja, ik heb het al eens eerder geschreven, maar het blijft een leuk motto: ik heb cf, dus ik blog!
Dit plaatje kwam ik tegen op zoek naar een passende afbeelding, ik vond 'm leuk:
zondag 29 mei 2011
alweer een nieuwe layout!
Vooruitlopend op mijn 100ste blog (jawel, ik moet nog even doortypen) heb ik de layout van mijn blog weer gewijzigd. Want we gaan richting zomer (hoewel ik op het moment meer het gevoel heb dat we die hebben overgeslagen na de veel te warme lente en nu midden in de herfst zitten) dus een bloementhema is wel toepasselijk. En ik heb er nog steeds wat tinten blauw in zitten want dat blijf ik mooi vinden! Heb ook nog een mooie foto van Rik gevonden en die leek me wel leuk voor bij de titel. Het is wel afwachten hoe lang ik deze look heb, want voor je het weet, heb ik het weer veranderd! En o ja, ik heb de labels ook eens aangepast, want die werden ook een bij elkaar geraapt zooitje. Al weet ik nog niet of het nu een verbetering is, hi hi! Is het wat?
vrijdag 13 mei 2011
vrijdag de 13e
Eigenlijk geloof ik niet zo in vrijdag de dertiende. Het is toch niet meer dan gewoon een datum die toevallig op een vrijdag valt? Tot vandaag, vandaag ging er ook echt vanalles mis. Zou het dan toch een ongeluksdag zijn?
Het begon vanmorgen al, toen ik nog even wilde kijken naar mijn blog van gisteren over de peuterspeelzaal. Tot mijn ontsteltenis was het hele bericht inclusief reacties (waarvoor mijn dank, trouwens) verdwenen!! Wat, kan ik nou ook al de computer verprutsen als ik er niet eens achter zit en het ding helemaal niet aanstaat? Tot mijn opluchting (sorry) zag ik wel dat er ook berichten van andere bloggers weg waren. Heel vervelend, maar dan zal het toch wel niet aan mij liggen. Ook was het niet mogelijk om in te loggen.
Nou, aanmelden kan inmiddels dus gelukkig wel weer en als ik het goed heb gelezen, worden de laatste berichten nog hersteld. Ik hoop het maar, dan is vrijdag de dertiende misschien toch niet zo erg.
O ja, vrijdag de dertiende: toen ik na het middageten de handjes van Rik stond te poetsen terwijl hij in de kinderstoel zat, schoot het me opeens ontzettend in de rug. Ik heb echt geen idee waarom: ik verdraaide me niet, deed niks aparts en opeens kon ik bijna niet meer overeind komen. En terwijl ik ga zitten met een van pijn vertrokken gezicht en me afvraag hoe ik Rik nou in godsnaam nog uit die stoel ga krijgen, zit hij me vrolijk uit te lachen! Met het nodige gepuf is het me toch gelukt. Had ik nou toch maar een pufcursus gedaan toen ik zwanger was... Ik heb de rest van de dag als een soort quasimodo door het huis gesloft. En het gaat vanavond nog steeds niet beter met mijn rug.
Ook werd ik vandaag alweer niet teruggebeld door mijn longarts, nadat ze geen tijd had gehad voor haar telefoontjes naar patienten afgelopen woensdag. Toen ik wel netjes door een assistente werd gebeld met de belofte dat de arts me donderdag zou terugbellen. Niet dus. De stress sloeg flink toe toen ik vanmiddag tot twee keer toe een "verborgen nummer" mistte. Uiteindelijk heb ik zelf maar de telefoon gepakt die opeens een heel slecht bereik had (ja, dat moet toch die vrijdag de dertiende zijn). Na poging drie, met mijn gsm ditmaal, had ik meer succes. Maar nu blijken de testuitslagen waar ik al drie dagen met spanning op zit te wachten nog niet binnen. En vond de arts mijn vragen niet zo dringend (huh?) en had ze alvast bedacht om maandag maar terug te bellen. Beetje vreemd, ik moet me toch ook aan de gemaakte afspraken houden? Na het weekend hebben we (hopelijk) weer contact, kan ik weer gaan zitten wachten bij de telefoon... Maar ach, dan is het geen vrijdag de dertiende meer dus wat kan er dan nog fout gaan?
Dit artikel stond op internet vanmorgen, maar ik geloof er niet meer zo in:
"Verhalen vrijdag de dertiende zijn aangepraat
Veel mensen blijven binnenzitten of zijn extra alert als het vrijdag de dertiende is. De wetenschappelijke basis hiervoor ontbreekt echter volkomen.
Novum) - Veel mensen blijven binnenzitten of zijn extra alert als het vrijdag de dertiende is, maar hiervoor is geen wetenschappelijke basis. "Alle verhalen over zwarte katten, ladders en spiegels zijn allemaal aangepraat en komen bij iemand vandaan die daar toevallig iets mee te maken heeft gehad", zegt massapsycholoog Hans van de Sande van de Rijksuniversiteit Groningen.
Van de Sande deed twee jaar geleden onderzoek naar de 'ongeluksdag'. Hij zette een ladder op straat neer en onderzocht of voorbijgangers er onderdoor liepen of juist erlangs. Veel mensen bleken een omweggetje te maken. Ze gaven aan dat dat een automatisme was of lag aan de verhalen over vrijdag de dertiende.
Volgens van de Sande hebben mensen de neiging om de oorzaak van gebeurtenissen niet bij zichzelf te zoeken. "Het is namelijk makkelijker als we iets bovennatuurlijks, zoals heksen, geesten of God de schuld kunnen geven", zegt Van de Sande. "Doordat mensen bang zijn dat hen iets overkomt, gaan ze ook voorzichtiger doen."
Het Centrum voor Verzekeringsstatistiek (CVS) telt op een vrijdag de dertiende gemiddeld minder schademeldingen dan op andere vrijdagen. "We krijgen op de meeste vrijdagen ongeveer 7800 schademeldingen binnen. Maar als het vrijdag de dertiende is, blijken de meeste mensen extra voorzichtig te zijn. Dan komen er ongeveer 7500 gevallen binnen", vertelt een CVS-woordvoerder. Of dit echt te maken heeft met de 'ongeluksdag' kon de zegsvrouw niet zeggen.
Voor de herkomst van het bijgeloof zijn wel verklaringen te geven, bijvoorbeeld bijbelse. Vrijdag is namelijk de dag waarop Jezus werd gekruisigd. Het ongeluksgetal dertien staat gelijk aan het aantal aanwezigen tijdens het Laatste Avondmaal.
In Griekenland, Spanje en Latijns-Amerikaanse landen is dinsdag de dertiende een ongeluksdag. In Italië is vrijdag de zeventiende juist weer de ongeluksdag."
Het begon vanmorgen al, toen ik nog even wilde kijken naar mijn blog van gisteren over de peuterspeelzaal. Tot mijn ontsteltenis was het hele bericht inclusief reacties (waarvoor mijn dank, trouwens) verdwenen!! Wat, kan ik nou ook al de computer verprutsen als ik er niet eens achter zit en het ding helemaal niet aanstaat? Tot mijn opluchting (sorry) zag ik wel dat er ook berichten van andere bloggers weg waren. Heel vervelend, maar dan zal het toch wel niet aan mij liggen. Ook was het niet mogelijk om in te loggen.
Nou, aanmelden kan inmiddels dus gelukkig wel weer en als ik het goed heb gelezen, worden de laatste berichten nog hersteld. Ik hoop het maar, dan is vrijdag de dertiende misschien toch niet zo erg.
O ja, vrijdag de dertiende: toen ik na het middageten de handjes van Rik stond te poetsen terwijl hij in de kinderstoel zat, schoot het me opeens ontzettend in de rug. Ik heb echt geen idee waarom: ik verdraaide me niet, deed niks aparts en opeens kon ik bijna niet meer overeind komen. En terwijl ik ga zitten met een van pijn vertrokken gezicht en me afvraag hoe ik Rik nou in godsnaam nog uit die stoel ga krijgen, zit hij me vrolijk uit te lachen! Met het nodige gepuf is het me toch gelukt. Had ik nou toch maar een pufcursus gedaan toen ik zwanger was... Ik heb de rest van de dag als een soort quasimodo door het huis gesloft. En het gaat vanavond nog steeds niet beter met mijn rug.
Ook werd ik vandaag alweer niet teruggebeld door mijn longarts, nadat ze geen tijd had gehad voor haar telefoontjes naar patienten afgelopen woensdag. Toen ik wel netjes door een assistente werd gebeld met de belofte dat de arts me donderdag zou terugbellen. Niet dus. De stress sloeg flink toe toen ik vanmiddag tot twee keer toe een "verborgen nummer" mistte. Uiteindelijk heb ik zelf maar de telefoon gepakt die opeens een heel slecht bereik had (ja, dat moet toch die vrijdag de dertiende zijn). Na poging drie, met mijn gsm ditmaal, had ik meer succes. Maar nu blijken de testuitslagen waar ik al drie dagen met spanning op zit te wachten nog niet binnen. En vond de arts mijn vragen niet zo dringend (huh?) en had ze alvast bedacht om maandag maar terug te bellen. Beetje vreemd, ik moet me toch ook aan de gemaakte afspraken houden? Na het weekend hebben we (hopelijk) weer contact, kan ik weer gaan zitten wachten bij de telefoon... Maar ach, dan is het geen vrijdag de dertiende meer dus wat kan er dan nog fout gaan?
Dit artikel stond op internet vanmorgen, maar ik geloof er niet meer zo in:
"Verhalen vrijdag de dertiende zijn aangepraat
Veel mensen blijven binnenzitten of zijn extra alert als het vrijdag de dertiende is. De wetenschappelijke basis hiervoor ontbreekt echter volkomen.
Novum) - Veel mensen blijven binnenzitten of zijn extra alert als het vrijdag de dertiende is, maar hiervoor is geen wetenschappelijke basis. "Alle verhalen over zwarte katten, ladders en spiegels zijn allemaal aangepraat en komen bij iemand vandaan die daar toevallig iets mee te maken heeft gehad", zegt massapsycholoog Hans van de Sande van de Rijksuniversiteit Groningen.
Van de Sande deed twee jaar geleden onderzoek naar de 'ongeluksdag'. Hij zette een ladder op straat neer en onderzocht of voorbijgangers er onderdoor liepen of juist erlangs. Veel mensen bleken een omweggetje te maken. Ze gaven aan dat dat een automatisme was of lag aan de verhalen over vrijdag de dertiende.
Volgens van de Sande hebben mensen de neiging om de oorzaak van gebeurtenissen niet bij zichzelf te zoeken. "Het is namelijk makkelijker als we iets bovennatuurlijks, zoals heksen, geesten of God de schuld kunnen geven", zegt Van de Sande. "Doordat mensen bang zijn dat hen iets overkomt, gaan ze ook voorzichtiger doen."
Het Centrum voor Verzekeringsstatistiek (CVS) telt op een vrijdag de dertiende gemiddeld minder schademeldingen dan op andere vrijdagen. "We krijgen op de meeste vrijdagen ongeveer 7800 schademeldingen binnen. Maar als het vrijdag de dertiende is, blijken de meeste mensen extra voorzichtig te zijn. Dan komen er ongeveer 7500 gevallen binnen", vertelt een CVS-woordvoerder. Of dit echt te maken heeft met de 'ongeluksdag' kon de zegsvrouw niet zeggen.
Voor de herkomst van het bijgeloof zijn wel verklaringen te geven, bijvoorbeeld bijbelse. Vrijdag is namelijk de dag waarop Jezus werd gekruisigd. Het ongeluksgetal dertien staat gelijk aan het aantal aanwezigen tijdens het Laatste Avondmaal.
In Griekenland, Spanje en Latijns-Amerikaanse landen is dinsdag de dertiende een ongeluksdag. In Italië is vrijdag de zeventiende juist weer de ongeluksdag."
zaterdag 19 februari 2011
layout
Ik wil weer eens een andere opmaak van mijn blog uitproberen, dus ziet het er nu blauw uit! Het is even wennen...
vrijdag 8 oktober 2010
nieuw ontwerp
Voor de oplettende lezer/kijker: ja, ik heb net een nieuw ontwerp voor mijn blog gekozen. Want ik moet toch iets doen tijdens al dat sprayen en ik heb mijn blog nu bijna een jaar dus ik wilde wel eens een nieuwe 'look' proberen! (En de paardebloemen in het gras doen me helaas sterk denken aan ons eigen gazon, ik mis alleen nog een heel stel molshopen...)
vrijdag 17 september 2010
cf-café, deel twee
Jaaaaa, mijn blog staat nu onder mijn eigen naam op cf café! Ik kon niet laten het nog even te checken. Het is dus inderdaad al helemaal goed gekomen! Zo, dan is het nu tijd voor thee (dat was het ook wel geweest als het probleempje nog niet was opgelost want het heeft natuurlijk niks met elkaar te maken... Nou ja, jullie snappen me wel...)!
vrijdag 10 september 2010
cf-café
Zo, heb me net aangemeld bij www.cfcafe.nl zodat in de toekomst mijn blog geheel legaal zou moeten verschijnen op die site. Het is natuurlijk nog wel even afwachten of ik het allemaal goed heb gedaan want zoals ik al eerder schreef: ik ben af en toe niet bijster goed met dit soort dingen. (Echt, ik vrees het moment dat Rik me voorbijstreeft met computeren. Hij is nu zestien maanden geweest dus dat zal vast niet lang meer duren, ha ha!)
Verder ben ik nog steeds op zoek naar Leo die mijn blog al gelinkt had. Heb een klein vermoeden van wat er mis is gegaan en daar ga ik nog even achteraan. In de tussentijd hoop ik dat Leo me weet te vinden.
O ja, en natuurlijk ben ik ook nog altijd benieuwd naar ervaringsverhalen van mensen die een insulinepomp gebruiken!
Verder ben ik nog steeds op zoek naar Leo die mijn blog al gelinkt had. Heb een klein vermoeden van wat er mis is gegaan en daar ga ik nog even achteraan. In de tussentijd hoop ik dat Leo me weet te vinden.
O ja, en natuurlijk ben ik ook nog altijd benieuwd naar ervaringsverhalen van mensen die een insulinepomp gebruiken!
bizar
Aha... of mijn gedachten zijn me vooruit gesneld of er gaat iets niet helemaal goed. Ik zie net dat mijn vorige bericht ook staat gelinkt op de homepage van cf café (al heb ik net nog even de titel gewijzigd). Nou is dat helemaal niet erg want ik was toch al van plan mezelf aan te melden. Maar het vreemde is dat ik dat nog helemaal niet heb gedaan en dat ik onder de naam Leo verschijn (en dat is best een leuke naam, maar ik heet toch liever gewoon Erika). En nou weet ik even niet wie Leo is... Ehm, of die zich dan maar even wil melden? Dan kom ik er misschien ook achter hoe dit zit? Want zo handig ben ik nou ook weer niet altijd met mijn blog. :)
donderdag 14 januari 2010
nog steeds een bouwplaats
Zoals mijn vaste lezers (heb ik die al?) misschien al gemerkt hebben, ben ik nog steeds bezig met het aanpassen van mijn blog. Met een kleintje in huis heb ik geen tijd om veel achter de computer te zitten, dus het zal nog wel even duren voordat ik er helemaal tevreden over ben! Vandaag heb ik een stukje toegevoegd over cf.
maandag 2 november 2009
bouwplaats
Hoi allemaal!
Even voorstellen: ik ben Erika, 30 jaar, getrouwd met Frank en een half jaar moeder van zoontje Rik! Ik ben fulltime manager (jawel, van het huishouden). Ik heb cf (cystic fibrosis) en diabetes. Via dit blog wil ik jullie op de hoogte houden van mijn leven met man, zoon en cf. En tja, todat deze plek naar mijn zin is, blijft dit nog even een "bouwplaats".
Groetjes, Erika
Even voorstellen: ik ben Erika, 30 jaar, getrouwd met Frank en een half jaar moeder van zoontje Rik! Ik ben fulltime manager (jawel, van het huishouden). Ik heb cf (cystic fibrosis) en diabetes. Via dit blog wil ik jullie op de hoogte houden van mijn leven met man, zoon en cf. En tja, todat deze plek naar mijn zin is, blijft dit nog even een "bouwplaats".
Groetjes, Erika
Abonneren op:
Posts (Atom)