anderhalf

Rik is alweer anderhalf jaar geworden! En hij doet het hartstikke goed: hij groeit goed (en da's inmiddels wel te merken met tillen!), hij eet goed (geen wonder dat hij goed groeit) en slaapt goed. Hij is wat trager met leren lopen (hij staat wel steeds steviger dus heb er alle vertrouwen in dat de rest snel volgt), maar kan al aardig wat woordjes nazeggen! Kortom, we zijn zo trots op hem!

Een tijdje geleden kon ik een fotosessie van hem laten maken, zonder verdere aankoopverplichting. Maar ja, als dan de foto's uiteindelijk voor deze mama's neus liggen... En zo liep ik uiteindelijk toch de winkel uit met een hele stapel afdrukken (en ben ik er ingetuind, maar wel blij ermee). Een kleine greep uit het resultaat:

missie: rookgordijn

Wauw, voor mijn eigen bescheiden blog heb ik al best wat reacties op mijn bericht van gisteren gehad! Allemaal bedankt daarvoor, het is echt goed om te weten dat ik niet de enige ben die zo'n last heeft van de rokers bij de ingang van een ziekenhuis (in mijn geval het Radboud Ziekenhuis). En nou ga ik er helemaal voor om die smerige asbakken daar weg te krijgen! Dus heb ik er maar een missie van gemaakt, genaamd: "missie rookgordijn"!

Om het ziekenhuis er nog beter van te kunnen overtuigen dat een rookvrije ingang en route heel prettig is, wil ik graag volgende week de reacties (zonder namen) opsturen. Zo kan ik laten zien dat er meer mensen zijn die achter mijn mening staan. Mocht je het nou niet prettig vinden dat je reactie richting ziekenhuis gaat, laat het me dan even weten. Dan hou ik deze er tussenuit. Enne, meer (liefst positieve) reacties zijn natuurlijk altijd van harte welkom! Ik waag er met liefde en plezier een paar postzegels aan! Mijn dank is groot!

rookgordijn

In mijn zwangerschap ben ik overgestapt naar het CF centrum Oost Nederland. Omdat ik daar toch al de controles voor mijn zwangerschap had en ik Utrecht, waar ik voorheen onder behandeling was, te ver weg vond om te bevallen. Beide teams zijn prettig, daar lag de overstap dan ook niet aan. Tegelijk heb ik toen afscheid genomen van het streekziekenhuis waar ik eerst de reguliere controles had. En dus moet ik nu voor alle controles naar Dekkerswald en het Radboud Ziekenhuis. Da's geen probleem, ware het niet dat er voor de hoofdingang en bij de lift naar de parkeergarage van het Radboud een aantal asbakken staan en er dus driftig op los gerookt wordt. Gadver-de-gadver-de-gadver!

En zo moet ik dus iedere keer als ik het ziekenhuis wil betreden door een walm van rook heen. De ene keer is het erger dan de andere keer, maar altijd hangt er wel rook. Vooral tijdens infecties, wanneer ik toch al kortademig ben, heb ik er veel last van. En als ik de lift moet gebruiken van de parkeergarage omdat de trap te veel van het goede is, moet ik al adem inhoudend de knop zien in te drukken want er staat een zeer strategisch geplaatste asbak tussen de twee liften in, en daar liggen steevast wat peuken te smeulen.

Ik was het vorige week zo zat, dat ik een klacht heb ingediend (op een andere manier kon ik het niet indienen, klacht is een groot woord, het is eerder een vraag of het niet anders kan). Omdat ik niet kan begrijpen dat die dingen nota bene voor de ingang van een ziekenhuis staan, terwijl we allemaal inmiddels wel weten hoe slecht roken is. Of zou het hier het verschaffen van eigen werkgelegenheid betreffen? Nee, ik denk eerder dat er niet helemaal goed over is nagedacht. Dus lijkt het mij een goede oplossing om op z'n minst die dingen een heel eind verderop te plaatsen, waar niemand er last van heeft. En hee, dan moeten rokers er naartoe lopen, doen ze tenminste nog iets wat wel goed is voor de gezondheid! Of maak een rokers- en niet-rokersingang. Of sta roken helemaal niet meer toe.

Vandaag heb ik bevestiging gekregen dat mijn klacht in behandeling is genomen en men wil gaan bemiddelen (geloof dat ze meer klachten over dokters dan asbakken gewend zijn). Ben benieuwd... Ik kom misschien wat zeurderig over (dit is nog niks, ha ha!) maar als niemand laat weten dat het echt vies is, verandert er nooit wat.

griepprik

Zo, ik heb de griepprik van dit jaar gisteren weer gehad. En zoals gewoonlijk heb ik nu weer een pijnlijke rode plek op mijn arm. Ach, liever een paar dagen een zere arm dan een flinke griep, met alle gevolgen van dien. Maar nou voel ik me vandaag ook helemaal niet zo lekker. Hmm, de volgende verkoudheid die zich aandient (ik begin echt een verkoudheidsfobie te krijgen, geloof ik)? Is mogelijk, Rik is ook al weer aan het snotteren. Of zou het toch met de prik te maken hebben? Was ik eindelijk aan het opknappen van de vorige infectie (duurt lang dit keer)... Gelukkig is mijn antibioticakuur nog niet afgelopen. En ondertussen hoop ik maar dat het een bijwerking is van de prik, en plof ik nog maar even op de bank (met fleecedeken, een leuk boek en sprayapparaat).

pompje, stap 4 (de grote stap!)

Sinds anderhalve week loop ik op batterijen! Ha ha, nou ja, eentje dan! En die zit in mijn insulinepompje, welteverstaan... Vorige week dinsdag was het zover, ik heb de test bij de diabetesverpleegkundige doorstaan en kon laten zien dat ik voldoende met het pompje overweg kan. Pfff, ik kreeg er bijna examenstress van!

Het is wel een compleet andere manier van behandelen, zeg! Maar die valt me dan wel echt mee! Ik heb een heel klein stalen naaldje in mijn buik die ik om de paar dagen moet vervangen. En hoewel ik heel erg opzag tegen zo'n naaldje en eigenlijk veel liever een flexibele wilde proberen (waar ik niet meteen mee mocht beginnen omdat een stalen naaldje volgens mijn diabetesverpleegkundige betrouwbaarder is), blijkt dat ik het ding helemaal niet voel! Ook niet als ik Rik til en die ertegenaan komt of als ik er op lig tijdens het slapen. Het bevalt zelfs zo goed, dat ik meteen maar een voorraadje heb besteld! Zo ziet het naaldje met slangetje eruit:



Tja, en verder is het een kwestie van helemaal opnieuw instellen. Dus heb ik nu nog veel overleg met de diabetesverpleegkundige en moet nog vaak een nieuwe basishoeveelheid insuline instellen (basaal). Bij het eten geef ik mezelf dan een extra hoeveelheid insuline via het pompje, een bolus. En daarvoor hoef ik nu niet meer iedere keer in mijn buik te spuiten maar is het met behulp van de afstandbediening zo gepiept, handig!

Het enige lastige is dat ik nog niet altijd weet waar ik het pompje moet laten. Tot nu toe vind ik het het makkelijkst om het aan een clip aan mijn broek te hangen. In het begin merkte ik ook dat ik er wel bewust van was tijdens het slapen, maar dat gaat steeds beter. En af en toe heb ik nog ruzie met het infuusslangetje, maar de praktijk leert me dat die veel kan hebben!

Goh, misschien ben ik straks ook wel zo'n pompgebruiker die zegt dat die veel eerder had moeten overstappen (ja, ik weet het, ik vond het ook altijd irritant als iemand anders dat zei)!

donorweek

Het is deze week donorweek 2010. Daarom heb ik mijn familie en vrienden er via een mail aandacht voor gevraagd. Mijn motto: wat is er mooier dan de kans krijgen om jouw leven door te geven en iemand anders nog een kans te geven? Sites die er veel meer over vertellen staan onder het kopje "interessante sites" op deze blog.

balen

Eind van de middag kreeg ik gisteren toch echt het idee (halleluja!) dat ik de strijd tegen de "feestende beestjes" in mijn longen niet ging redden zonder antibiotica. Dus helaas is de volgende kuur een feit. Ik baal er echt van en zat er gisteravond helemaal doorheen, ik was zo moe, benauwd en kon de tranen ook al niet meer tegenhouden (helpt niet, lucht wel op). Zo te voelen moet mijn lichaam nu weer wennen aan de kuur, maar nog langer afwachten leek me toch niet verstandig. Het is niet anders, hopelijk knap ik nu beter op!

speciale momenten

Tijdens het zoeken naar leuke foto's voor op mijn blog (zie de rechter- en onderkant), kwam ik onze trouwfoto's tegen. Afgelopen juli waren Frank en ik alweer vijf jaar getrouwd, wat vliegt de tijd! Doordat dit net in de periode viel waarin mijn schoonvader op sterven lag, hebben we het helaas niet echt kunnen vieren. Maar nog steeds denken we met veel plezier aan onze trouwdag terug!





En nog een speciale dag was de dag dat Rik gedoopt is, ongeveer vijf weken na zijn geboorte. En nu ik het toch over trouwen heb, zijn doopjurkje is gemaakt van de trouwjurk van zijn oma en zijn vader is er ook in gedoopt. Aldus deze trotse mama (die nog steeds hoest en snottert en het nog heel even probeert vol te houden zonder antibiotica)!

nieuw ontwerp

Voor de oplettende lezer/kijker: ja, ik heb net een nieuw ontwerp voor mijn blog gekozen. Want ik moet toch iets doen tijdens al dat sprayen en ik heb mijn blog nu bijna een jaar dus ik wilde wel eens een nieuwe 'look' proberen! (En de paardebloemen in het gras doen me helaas sterk denken aan ons eigen gazon, ik mis alleen nog een heel stel molshopen...)

nog steeds verkouden

Ik ben nog steeds niet erg opgeknapt. (Het zou ook kunnen dat ik gewoon véél te ongeduldig ben, uitzieken heeft natuurlijk tijd nodig.) Ik heb inmiddels contact gehad met het ziekenhuis en ik mag het nog een dag aanzien. Maar ik mag ook weer met een kuur beginnen als ik niet verder opknap. Ik wil inderdaad (nog) niet beginnen met antibiotica, dus ik doe nog even mijn best om het zonder te doen. Maar het is wel geruststellend dat de kuur klaarligt (daar gaat mijn goede voornemen).

Ondertussen doe ik nog steeds erg mijn best om goed te sprayen en de zooi uit mijn longen te krijgen. Ook probeer ik iedere dag even te wandelen (voor andere sport heb ik nu geen puf en zo ben ik meteen even in de buitenlucht). Omdat Rik nog steeds bij opa en oma logeert, hoef ik nu geen wandelwagen te duwen (even wennen) maar dan nog is het "beklimmen" (lees: in slakkentempo een afweg oplopen) van de dijk opeens de ultieme vorm van fitness.

Gelukkig heb ik inmiddels ook alles in huis voor de insulinepomp, zodat ik er volgende week op kan worden aangesloten. Het heeft wel wat voeten in aarde gehad en uiteindelijk nog best wel wat telefoontjes (en ergernis van mijn kant, en onnodige energie), maar laat ik het er maar op houden dat dat opstartproblemen zijn.

ziek

Het gaat vandaag helemaal niet lekker. Gisteren dacht ik eigenlijk nog dat de verkoudheid minder werd, maar vannacht heb ik al flink liggen hoesten. En vanmorgen was de verkoudheid weer in volle hevigheid terug, potver....! Ik heb altijd het idee dat het van keel en neus naar mijn longen gaat en daar zit het nu dan ook. Toch voelt het meer aan alsof mijn longen heel erg geprikkeld zijn dan dat ze overvol met sputum zitten. En dus doe ik nog steeds mijn best om zonder antibiotica op te knappen (duim, duim).

Rik logeert weer even bij opa en oma, zodat ik alle tijd heb om te slapen en te sprayen. Tja, veel meer krijg ik nu niet voor elkaar, bleh! Ik wil altijd veel te veel doen (that's me!), en ik vrees dat ik ook nu weer niet genoeg rust heb genomen om beter te worden. Maar nu heb ik weinig keus meer: uitzieken, dus!

dierendag

Het is vandaag dierendag, da's wel reden voor een update over onze poezen (daar heb ik ook wel heel lang op laten wachten trouwens)! Ik had er eigenlijk niet eens meer aan gedacht dat het vandaag een speciale dag voor alle dieren is, maar gelukkig heb ik onze vier meiden nog net op tijd een heerlijk bakje blikvoer kunnen geven! Al hebben ze toch geen kalender in hun hok en moet eigenlijk iedere dag een goede zijn voor dieren!

En tja, de foto zegt eigenlijk genoeg: ze zijn hard gegroeid, ze liggen graag lekker lui in de zon en ze vangen liever brokjes dan muizen. We hebben ze trouwens geen namen gegeven, ik roep gewoon "pooooeeees, poes, poes" en dat werkt ook, veel gemakkelijker. Buurtkinderen hadden nog geopperd om ze zwartje, witje en vlekje te noemen. Maar de zwarte is niet echt zwart, de witte niet wit en ze hebben allemaal vlekjes...

pompje, stap 3

Inmiddels heb ik mijn insulinepompje een week in huis. Vorige week maandag heb ik uitleg gekregen (pfff, dat was veel tegelijk, ik was behoorlijk kapot aan het eind van de dag) en nu ben ik dus aan het oefenen met het pompje. Dat betekent dat ik nog niet aangesloten ben en nog even zoals voorheen gewoon moet spuiten met de insulinepen. Maar ik draag het pompje wel zoveel mogelijk bij me. En omdat ik nog geen insuline mag gebruiken via het pompje, zit er gewoon water in de ampul en plak ik het slangetje maar even met een pleister op mijn buik. Om een beetje het gevoel te krijgen hoe het straks allemaal gaat aanvoelen. Alleen weet ik af en toe echt niet waar ik het ding moet laten en zit het wel in de weg (vooral met Rik tillen is het oppassen, en dat moet nogal vaak want hij loopt nog niet). Ik heb er twee beschermhoesjes bij gekregen en een band zodat ik het ding om kan hangen als een tasje (vind ik niet handig!) of om mijn buik kan dragen. Maar er zijn nog heel veel meer mogelijkheden: om het dijbeen, aan de bh, als clip aan de broek (zou ik graag uitproberen), enz. Ach ja, ik denk dat ik er gewoon aan moet wennen. Het pompje bedienen lukt trouwens al best aardig. Al is er zoveel mee mogelijk dat ik beter techniek had kunnen leren in plaats van boekhouden! (Was trouwens ook handig geweest met al dat babyspeelgoed op batterijen...) O ja, en er zitten stickers bij zodat ik mijn pompje kan pimpen! Woehoe!!

En dan ben ik ook weer (voor de zoveelste keer dit jaar) verkouden (goh, ik geloof dat ik beter kan gaan vermelden wanneer ik niet ziek ben)! Bleh, bleh, bleh, en ik was net een week van de antibiotica af. Resultaat van de vorige infectie. Ik schreef het al eerder: het wordt echt een recordjaar! Vooralsnog denk ik het af te kunnen zonder weer een kuur (neeeeee, ik durf er bijna niet meer naar te vragen). Duimen dus dat ik dat ook volhou...