ijzeren bruiloft!

Vandaag zes jaar geleden zijn Frank en ik getrouwd (ik moest het even opzoeken, maar dat blijkt dus een ijzeren bruiloft te zijn, hoewel ik ook suiker, gips en blik langs zag komen)! Wat een heerlijke dag was het toen, waar we met veel tevredenheid op terugkijken want alles verliep zoals we graag wilden. Behalve het weer, net zoals nu was het bewolkt en regenachtig. Waardoor ik nog even met wanhoop twee vrachtwagens met modderwater in de wielen vlak langs mijn witte jurk zag rijden tijdens het maken van foto’s op de dijk! Gelukkig kwamen de paraplu’s ook goed van pas om voor de jurk te houden. Achteraf bleek het een gedenkwaardig moment te zijn waar we nog steeds om moeten lachen. Maar toen vond ik het minder leuk. En de bewolking was helemaal niet erg, het leverde prachtige foto’s op die zelfs mooier waren dan dat ze met een heleboel zon waren geweest! In mijn trouwjurk zou ik trouwens vast ook niet erg blij zijn geworden van een warme zomerdag.

En wat doen we dan zes jaar later? Nou, vanmorgen in ieder geval geen romantisch etentje of samen op stap. Nee, wij storten gewoon de keukenvloer! Het is weer eens wat anders. En het kwam gewoon zo uit aangezien wij voor alle voorbereidingen tijd nodig hadden en na vandaag de fabriek voor de zomervakantie drie weken dichtgaat en het dan wel erg lang zou duren voordat de vloer weer beloopbaar zou zijn. Voor het storten van de beton hebben we ijzeren netten neergelegd die dus in de beton blijven zitten en zo de vloer verstevigen. Die stevige netten zijn eigenlijk best een mooie symboliek op de dag van onze ijzeren bruiloft! En ach, de dag is nog lang en we knopen er gewoon nog heel wat huwelijksjaren achteraan, dan kunnen we de “schade” ruimschoots inhalen!

aapjes kijken

Gisteren zijn we voor de tweede keer met Rik naar de dierentuin geweest. Het was een heerlijke dag met prachtig weer! We hebben mooie foto's kunnen maken, waar mijn nieuwe profielfoto er één van is. En Rik heeft zich echt als een voorbeeldige peuter gedragen; zo lief! We moeten nu alleen nog zijn kennis van dieren een beetje bijspijkeren, want hij noemde een miereneter "paard" en een aapje zegt volgens hem "miauw":



We hebben ook weer een foto van onze eigen 'dierentuin' (en deze schattige beestjes zeggen wel echt "miauw"). Voor degenen die trouwens interesse hebben, ze zijn nog steeds gratis af te halen voor de lezers van mijn blog vanaf eind juni:

er kwam een spinnetje aangekropen, ...

Pffff, vannacht heb ik niet echt goed geslapen. Niet omdat ik me ergens zorgen over lag te maken, of omdat Frank lag te snurken of Rik heeft gehuild. Nee, het is eigenlijk te stom voor woorden. Maar ik ga het toch opschrijven. Gisteravond toen ik naar bed ging, zat er namelijk een nogal enorme hooiwagen tussen bed en nachtkastje op de muur. Dan bedoel ik dus zo'n spinachtige... En als ik ergens bang voor ben dan zijn het wel spinnen en alles wat er op lijkt. Het slaat natuurlijk helemaal nergens op, en zou de spin veel banger voor mij moeten zijn dan andersom. Ik ben tenslotte veel groter, en sterker. Maar die beestjes hebben van die enge lange pootjes en zijn zo snel! Iiiieeee, het gaat al kriebelen als ik er alleen al aan denk!

Ik herinner me nog levendig dat ik vroeger écht niet ging slapen als er een spin in mijn kamer zat. Die moest mijn moeder dan eerst weghalen. Dat deed ze met een handdoek, waardoor ze van mij altijd moest kijken of ze het beest ook wel echt had gevangen. Maar ze mocht die doek nooit dicht bij mij houden, want het gebeurde nog weleens dat er een dapper exemplaar bij zat die dan alsnog probeerde te ontsnappen. Kleine kans dat dat ook echt lukte, trouwens. Je hebt echt pech als je als spin bij mij in de buurt geboren bent... Of zoals mijn moeder vaak verzuchtte: "jij ziet die beesten ook echt overal, je trekt ze aan!" Later, toen ik al samenwoonde en Frank niet thuis was, heb ik uit wanhoop in de woonkamer eens een emmer ondersteboven op een joekel van een spin gezet. In de hoop dat Frank snel thuiskwam en de emmer met spin en al kon verwijderen.

Inmiddels durf ik al iets beter de spinnen zelf te lijf te gaan. Ik moet wel als ik overdag alleen thuis ben met Rik. Want ik ga nog steeds niet in een kamer zitten terwijl ik weet dat er ook een spin zit. Dan kan ik me nergens meer op concentreren en ben ik alleen nog bezig om die spin in de gaten te houden. Een kleintje durf ik nog wel aan met een schoenzool. Maar een grotere krijgt toch echt ruzie met de vliegenmepper (die bij ons beter spinnenmepper kan heten) of de stofzuiger.

Maar nadat Frank gisteravond de hooiwagen een mep had gegeven, wist ik niet zeker of het ding dood was. Ik kon het namelijk niet meer vinden... En dan slaap ik dus niet lekker, uit angst dat het beest alsnog op het bed kruipt. Erg hè! Misschien ga ik vanmiddag nog even rusten. Hopelijk zonder spinnen in de kamer, jakkes!

kittens

Deze schattige kittens horen sinds afgelopen weekend bij onze poezenfamilie! Dat was niet helemaal een verrassing voor ons, gezien de steeds dikker wordende buikjes van onze poezen. Dit nestje is van onze twee poezenzusjes die samen voor de kleintjes zorgen, zo lief!

Maar hoe schattig ook, vier katten erbij is toch wel erg veel. Dus... over een kleine twee maanden mogen ze gratis opgehaald worden! Ze mogen bij ons niet binnen komen, maar daar staat tegenover dat ze een eigen schuurtje hebben. Natuurlijk laten we ze wel wennen aan mensen. We denken dat er een katertje bijzit (de wit/grijze) en drie poesjes. Dus laat het even weten als je interesse hebt! Dat kan via een reactie hieronder of mail naar: ekaatje@gmail.com. Ondertussen genieten wij nog even van de nieuwe kroost!

zonne-energie

Afgelopen week heeft het lentezonnetje zich volop laten zien. Ik heb er heerlijk van genoten terwijl ik veel in de tuin heb gewerkt, want helaas geniet het onkruid ook van het warmere weer. Ben nu wel erg moe, heb een roodverbrand hoofd en heb overal spierpijn maar de borders liggen er weer netjes bij! Ik geloof dat ik op zonne-energie werk, want ik krijg echt energie als het mooi weer is!

Ondanks het prachtige lenteweer is Rik zaterdag erg verkouden geworden. Hij hoest nog erger dan zijn mama (dat wil wat zeggen) en heeft koorts. Zo zielig! Ik voel me zelf ook niet helemaal fit meer, maar hopelijk blijft het daarbij want deze week staat er weer een longfunctie op het programma, slik...

onze slotenmaker

Als moeder van een peuter merk ik steeds vaker dat je je overal, maar dan ook echt overal, op moet voorbereiden. Zo ook vandaag: terwijl Rik voor het middageten nog lekker in de berging op de grond zit te spelen, moet ik eventjes naar buiten. Nu hebben de vorige bewoners van ons huis op de buitendeur onder en boven extra sluitingen gemonteerd voor hun veiligheid. En ja hoor, als ik weer naar binnen wil, merk ik dat de deur niet meer opengaat. Rik heeft de onderste sluiting net ver genoeg naar beneden geduwd zodat de deur op slot zit. Van binnenuit! Dat heeft hij al vaker gedaan (hoe ging dat spreekwoord ook alweer met die ezel en een steen?). En hoewel we ook al een paar keer hebben laten zien hoe de deur dan weer opengaat, krijg ik als antwoord op "Rik, maak de deur eens open!" alleen maar "daaaaaaag!" te horen terwijl hij met ondeugend twinkelende oogjes vrolijk zit te zwaaien... Maar gelukkig hebben we ook tuindeuren en een sleutel waar ik, speciaal voor dit soort doeleinden, nog wel bij kan. Geen paniek, dus. Todat ik merk dat de sleutel niet in het slot wil draaien! Okee, tijd voor paniek! En wat doe je dan als moderne vrouw? Juist ja, je man bellen of die nog een goed idee heeft... Op de achtergrond hoor ik zijn collega's al gniffelen en opmerkingen geven: "wha ha ha, kan ze de deur weer niet open krijgen?". (En daar gaat mijn beeld van de man als dappere redder in nood aan diggelen...) Gelukkig krijgt Rik tijdens mijn telefoontje door dat zonder mama de boterhammen ook niet op tafel komen en maakt hij voor het eerst zelf de deur open! Vanmiddag gaat dus echt het onderste extra slot eraf! Voor de inbrekers: het bovenste blijft gewoon zitten, hoor! daar kan Rik pas bij als hij een heel stuk gegroeid is en tegen die tijd hoop ik dat hij beter weet hoe de deur werkt!

geen nieuws is goed nieuws

Daar ben ik weer! Zo, da's echt lang geleden! Er is niks aan de hand, hoor. Ik heb het gewoon druk, druk, druk (iiieeekkksss, en ik heb er altijd zo'n hekel aan als iemand dat zegt, of schrijft...). Het komt gewoon allemaal door mijn nieuwe vernevelapparaat, de I-Neb. Want eerst moest ik toch iets doen tijdens dat lange sprayen en zat ik vaak achter de computer. Maar met mijn nieuwe apparaat ben ik zo klaar en het is echt verbazingwekkend hoe snel die tijd dan weer opgevuld is. Vooral met huishoudelijke taken, bleh. En dan kom ik niet meer aan bloggen toe, of reacties geven op andere blogs, sorry!

En verder heb ik eigenlijk ook geen nieuws. Behalve dan dat het eigenlijk best aardig gaat (afkloppen!). Ik heb het sporten thuis echt opgepakt en voel me inmiddels een stuk fitter. Ik merk ook al wat vooruitgang in het fietsen: eerst trapte ik me helemaal kapot en nu bijna helemaal kapot, hi hi! En heb ik de hele week spierpijn... Maar het is ook wel weer heerlijk om te doen. Ik geloof dat mijn nieuwe onderhoudsantibiotica ook beter werkt en die zorgt voor minder zooi in mijn longen en dus iets meer lucht en dus meer energie waardoor het allemaal ook net wat makkelijker gaat. (Hopelijk mag ik ermee doorgaan, er staat nog een test op het programma in het ziekenhuis.) Ik moet er alleen voor waken dat ik me niet te druk maak.

drinkbeker

Okee, het gaat wel weer. Ik zit nu uit te puffen achter de computer. Of stoom afblazen, dat kan ook... Wat was het geval? Rik heeft drie dezelfde drinkbekers. Handige dingen voor melk, thee of een sapje, kunnen zo in de vaatwasser. Alleen bleken er vanavond maar twee in dat apparaat te staan. En die derde? Vanmorgen had ik er toch echt nog drie! Nadat mijn moeder, die toch al langskwam om te helpen, en ik op de gebruikelijke plaatsen hadden gekeken was er nog steeds geen spoor van nummer drie. Whaaaaaa! Daarna hebben we echt alles, maar dan ook alles afgezocht. Maar niks te vinden in de keukenkastjes, in de woonkamer, in Riks box, bij zijn speelgoed, in papa's werktas waar Rik nog bij heeft gezeten (waar geen beker in zat, maar wel een blokje wat vast probeerde te ontsnappen, ha ha ha), zelfs niet op de slaapkamers, in de badkamer, op de wc, in de linnenkast, in de droger, de wasmachine, de was of in de kliko's (je weet tenslotte maar nooit)! En dan ben ik dus chagrijnig want zo'n zoektocht is toch zonde van de tijd. En kan ik het gewoon niet hebben dat ik het opeens niet kan vinden. En blijf ik piekeren over waar dat stomme ding dan kan zijn. Het heeft heus niet ineens pootjes gekregen! In de ultieme poging om mezelf (en Frank) toch nog een rustige avond te gunnen, heb ik in mijn wanhoop plat op de keukenvloer gelegen om daar nog even een blik over te werpen. En ja hoor, bingo!! Daar lag de beker, die bleek dus net onder onze (opgehoogde) oven te passen. Laten we daar nou net niet gekeken hebben! Als echte peuter gooit Rik graag van alles en nog wat op de grond vanuit zijn kinderstoel. Na weer zo'n worp is het ding er vast onder gerold en dat had ik dan blijkbaar even gemist... En zo is de rust toch weer wedergekeerd, en heb ik me vast weer veeeeeel te druk gemaakt over zoiets kleins! Ach ja, ik kan in ieder geval wel weer ergens over schrijven!

dierendag

Het is vandaag dierendag, da's wel reden voor een update over onze poezen (daar heb ik ook wel heel lang op laten wachten trouwens)! Ik had er eigenlijk niet eens meer aan gedacht dat het vandaag een speciale dag voor alle dieren is, maar gelukkig heb ik onze vier meiden nog net op tijd een heerlijk bakje blikvoer kunnen geven! Al hebben ze toch geen kalender in hun hok en moet eigenlijk iedere dag een goede zijn voor dieren!

En tja, de foto zegt eigenlijk genoeg: ze zijn hard gegroeid, ze liggen graag lekker lui in de zon en ze vangen liever brokjes dan muizen. We hebben ze trouwens geen namen gegeven, ik roep gewoon "pooooeeees, poes, poes" en dat werkt ook, veel gemakkelijker. Buurtkinderen hadden nog geopperd om ze zwartje, witje en vlekje te noemen. Maar de zwarte is niet echt zwart, de witte niet wit en ze hebben allemaal vlekjes...

het ritme van de vakantie

Langzaamaan komt het oude, vertrouwde ritme in ons leven weer terug. Frank neemt de bouwvak erg letterlijk en BOUWt en flink op los in zijn VAKantie. En dat geeft mij dan ook weer een leuke oppepper want ons huis komt er steeds mooier uit te zien. (Al duurt het nog wel een tijd voordat het helemaal af zal zijn. We hebben, in tegenstelling tot alle adviezen in de bouw- en klusprogramma's, een planning maar helemaal laten lopen. Maar de vooruitgang geeft moed!)

Ik merk wel dat ik erg moe(s)t bijkomen van de afgelopen periode; het ziekbed van mijn schoonvader, zijn overlijden en zijn uitvaart. Het was allemaal niet niks. Ik heb een tijdje met het middagslaapje van Rik meegedaan en heb toch maar weer om een antibioticakuur gevraagd (het wordt een recordjaar...). Ik was ook zo verschrikkelijk moe en ik denk dat mijn weerstand daardoor ver te zoeken was, dus stroomden mijn longen maar weer eens vol met sputum, waarbij ik ook nog weleens echt te weinig tijd had om (goed) te vernevelen en te peppen. Gelukkig is ook deze kuur aangeslagen, maar tjongejonge, het heeft ook een behoorlijk protesterende maag opgeleverd. Toch ben ik heel blij dat ik nog steeds weg kom met pillen in plaats van antibiotica via een infuus (afkloppen, afkloppen!). Ook heb ik de laatste tijd erg weinig aan mijn conditie gedaan en heeft die wel bijna het nulpunt bereikt.

Om toch nog een beetje vakantie te kunnen vieren, zijn we afgelopen zondag met vrienden naar de dierentuin geweest. Ondanks de slechte weersvoorspelling werd het een heerlijke dag. Hier nog een paar leuke foto's; op welke staat het lieve "aapje"?

poezennieuws

Met "onze" poezen gaat het goed! Mamapoes is inmiddels helemaal aan ons gewend en als ze ons ziet, begint ze al te spinnen en overal kopjes aan te geven (we weten niet van wie ze eigenlijk is, al komt ze waarschijnlijk wel uit de buurt). Dat kan natuurlijk liggen aan onze sprankelende persoonlijkheden (ahum, ahum) maar ik denk/vrees dat de door ons geleverde brokjes toch de doorslag geven! Ook maakt het haar niks uit dat we haar kleintjes aaien en zelfs oppakken, al komt er dan nog weleens een hevig protest uit de katjes zelf. Ik denk dat het drie meiden zijn en hoop dat we ze kunnen houden. Ze mogen alleen niet binnenkomen omdat Frank allergisch is en ik vind het ook niet zo'n goed idee om de katten alleen te laten met Rik, maar ach, dit soort katten zijn het gelukkigst als ze de vrijheid hebben buiten en die hebben ze bij ons genoeg (en hopelijk doen ze als dank dan ook meteen iets aan ons mollenprobleem in de tuin want ons gazon lijkt inmiddels meer op de Alpen in Alphen)! Hopelijk zijn ze alleen slim genoeg om niet voor een auto te lopen...

gezinsuitbreiding

Ja, inderdaad: gezinsuitbreiding!! Hoopte ik in mijn vorige berichtje nog op veel af te leggen kraamvisites, nou, inmiddels hebben we alweer hele schattige baby's kunnen bewonderen:

Achter onze garage staat een heel oud en vervallen houten "schuurtje" (nou ja, het is nauwelijks nog te herkennen als zodanig, laten we het er maar op houden dat het niet nodig is om er nog een raam open te zetten: er waait al genoeg frisse lucht naar binnen!). In dat "schuurtje" bewaren we niet meer dan wat dozen en wat oude tuinspullen.

Gisteren had ik een oude snoeischaar nodig en ik bedacht me dat die weleens in dat houten hokje kon liggen. Helaas, daar heb ik het ding niet gevonden maar toen mijn blik toevallig in een oude doos viel, staarde daar zowaar twee oogjes terug! Na nog eens gekeken te hebben bleek het te gaan om een moederpoes met kittens! Aaawww, daar smelt mijn moederhart meteen van (als het geen moederhart was geweest, was mijn hart trouwens net zo hard gesmolten)!

Vandaag heb ik nog even gekeken, gewapend met water en wat blikvoer voor mams. Die was zelf al op zoek naar eten dus kon ik van haar kroost genieten. Om hun eigen geur niet aan te tasten heb ik alleen even gekeken en (ik kon het niet laten) een foto te maken. Er zitten drie hele schattige kittens in de doos, die waarschijnlijk al een week of vier oud zijn. Tja, zo vaak hoeven we niet in het hok te zijn! Ik ben vereerd dat de poes ons hokje veilig genoeg vond om haar kleintjes te krijgen. Hopelijk krijg ik ze tam genoeg om ze in de buurt te houden. Moeder de poes zal vast niet blij worden van een luiertaart, misschien is ze meer te vinden voor beschuit met... euhm... muisjes?!

moederen

Nu het net moederdag is geweest en ik er een jaar moederen op heb zitten, besef ik pas hoe zwaar het af en toe is. Maar vooral ook: hoe leuk! Het is geweldig om te zien hoe Rik de wereld om zich heen steeds meer gaat ontdekken. Maar dat geeft mama en papa meteen ook zorgen: als hij zich maar niet bezeerd, als hij maar niet ziek wordt, als er maar niks ergs met hem gebeurt... Het hoort er allemaal bij, maar af en toe is het best heftig!

Sinds Rik er is, is mijn dagindeling volledig anders. En die bleef ook veranderen het eerste jaar naarmate Riks ritme steeds aangepast moest worden van bijvoorbeeld alleen flesjes naar fruithapjes en meer. Nu hij een jaar is geweest en hij inmiddels "gewoon met ons mag meeeten", merk ik dat we steeds meer dezelfde dagindeling houden, en dat geeft ook weer wat rust. Nu nog van twee slaapjes op een dag naar een, maar dat komt nog wel. En tja, dan begint over een tijdje de eerste stapjes, het zindelijk worden...

Het valt me ook steeds weer op hoeveel mensen aan mij vragen wat ik er verder voor werk bij doe! Huismoeder zijn is blijkbaar niet genoeg. Als mijn antwoord dan is dat ik mijn kind opvoeden eigenlijk wel het belangrijkste werk vind dat er is, staan diezelfde mensen vaak met de mond vol tanden. Laat mij nou maar lekker van Rik genieten en er voor hem zijn. Deze tijd komt nooit meer terug en gaat toch al zo snel voorbij!

ben ik weer!

Zo, ik geloof dat ik iedereen nu wel voldoende tijd heb gegeven om mijn laatste bericht over de zwangerschap te lezen! Tja, eigenlijk was het niet mijn bedoeling om zo'n lange tijd niks van me te laten horen, maar de tijd vliegt gewoon voorbij!

Ik ben druk geweest met van alles en nog wat: de belastingaangifte moest gedaan worden, als cf-er is het altijd even flink stoeien met de aftrek ziektekosten. Ik kan wel zeggen dat ik daar inmiddels in gespecialiseerd ben...

Ook heb ik weer een (gedeeltelijke) check-up gehad in Dekkerswald. Mijn longfunctie was weer ietsje beter, al ben ik nog steeds niet tevreden met het resultaat en hoop ik op nog een paar procent erbij. Ik doe er in ieder geval mijn best voor!

Ben ik na een weekend Pleinpop in Alphen inmiddels hartstikke verkouden geworden... Jammer, het ging de laatste tijd juist steeds beter. Maar ja, het is misschien toch wel vragen om moeilijkheden als ik in een tent ga staan samen met een paar duizend anderen terwijl de moeheid gaat opspelen en helaas veel rokers het bord 'verboden te roken' niet schijnen te snappen, wat ik dan weer niet snap!! Waarom staan die mensen toch weer de avond voor anderen te verzieken (letterlijk)?! Het is gewoon smerig en ik ben heus niet de enige die er last van heeft! Terwijl er niet eens gerookt mag worden! Bah, ik kan me daar toch zo boos over maken!

Gelukkig kan ik ook genieten van frisse lucht met het heerlijke lenteweer van de laatste tijd! Ik heb lekker met Rik gewandeld en inmiddels hebben we zelfs al een keertje gefietst! Wel even wennen, zo'n stoeltje voorop. Maar oh, wat is het leuk! Rik zat helemaal te genieten!

En moet ik echt de tuin aanpakken want als ik nu niks ga doen aan het lange gras en onkruid (waar komt het vandaan??), kunnen we straks hooien...

uitverkoop!

Ik ben nog steeds snel moe en ook mijn longen zitten op het moment aardig vol waardoor ik af en toe wat benauwd ben. Hmmm, tijd voor de longarts (gelukkig staat die volgende week ook op het programma)!

Maar ondertussen moeten de boodschappen toch gedaan worden. Terwijl Rik een ochtend bij opa en oma blijft, heb ik tijd voor de wekelijkse ronde-door-de-supermarkt, bleh. Vandaag had ik nog even tijd over om op zoek te gaan naar babykleertjes, altijd leuk! Want tja, het is nog uitverkoop, ook altijd leuk! En nu Rik zo hard groeit, is hij alweer toe aan nieuwe kleertjes. Vandaag zag ik weer dat hele leuke tuinbroekje in spijkerstof hangen waar ik al vaker bij heb staan kwijlen maar steeds te duur vond. Want hoe leuk ook, juist omdat ons kleine jochie zo snel uit zijn kleertjes groeit, wil ik er gewoon geen kapitalen aan uitgeven, zonde van het geld! Maar vandaag was dus het tuinbroekje zover afgeprijsd dat ik het opeens wel de moeite van het kopen waard vond! YES!! En zo is deze vermoeide mama ook weer een heel blije mama! Toch jammer dat winkelen als medicijn niet in het ziekenfondspakket zit...