groot en klein

Gek is dat: als we klein zijn, willen we meestal graag zo snel mogelijk groot zijn. En als we groot zijn, willen we vaak graag weer klein zijn. Dat valt me echt op met een tweejarige peuter in huis.

Zo klein als hij is, is Rik al enorm gefascineerd door de was, daar heb ik al eens een blogbericht over geschreven. En dan vooral de wasmachine (vrees dat dat wel over is op het moment dat hij de "wasgerechtigde" leeftijd bereikt). Hij werpt ook graag een blik op de kookkunsten van mama om vervolgens met zijn eigen houten lepel te roeren in een bakje waar niks in zit en er uit een ander bakje niks bij te schudden. Om er soms ook nog eens niks uit te drinken.

En wij laten onze kinderen massaal meedoen met die stoerdoenerij (begrijp me niet verkeerd, dat is ook vaak een goede leerschool). Zo heeft Rik al houten gereedschap en houten spijkers, bouten en moeren. Gelukkig heeft hij nog geen plastic pistooltjes, maar die tijd komt vast nog wel. En ook draagt hij grote-mensen-kleren in mini-uitvoering. Waardoor mijn moeder altijd verzucht dat die babypakjes van vroeger toch véél schattiger waren.

Gisteren zat ons jochie opeens te bellen! Met zijn zachte, stoffen gsm met drie cijfers erop. Hij nam netjes op met "hallo", toen volgde er een geanimeerd gebrabbel om vervolgens weer op te hangen met "ja, okee, houje" (zoiets als "houdoe" oftewel "daaaag"). Ik heb gelachen todat de tranen me in de ogen stonden! Het was ook zo grappig, vooral toen tijdens een volgend gesprek (jaha, zijn telefoon stond opeens roodgloeiend dit weekend) het deurhekje dicht moest (!) en hij zelf in een hoek buiten zicht van mama ging zitten. Het was blijkbaar niet voor mijn oren bestemd.

Inmiddels merk ik dat ik altijd weer vertederd ben door de knuffels van Rik. En graag onbezorgd meespeel, of de kinderliedjes uit mijn jeugd weer uit volle borst meezing. En echt geniet van al die leuke kinderboekjes! Ach ja, 32 + 2 jaar, dat maakt ons gemiddeld zo'n jaar of 17...

aapjes kijken

Gisteren zijn we voor de tweede keer met Rik naar de dierentuin geweest. Het was een heerlijke dag met prachtig weer! We hebben mooie foto's kunnen maken, waar mijn nieuwe profielfoto er één van is. En Rik heeft zich echt als een voorbeeldige peuter gedragen; zo lief! We moeten nu alleen nog zijn kennis van dieren een beetje bijspijkeren, want hij noemde een miereneter "paard" en een aapje zegt volgens hem "miauw":



We hebben ook weer een foto van onze eigen 'dierentuin' (en deze schattige beestjes zeggen wel echt "miauw"). Voor degenen die trouwens interesse hebben, ze zijn nog steeds gratis af te halen voor de lezers van mijn blog vanaf eind juni:

o tan tonne!

"O tan tonne!" Ja, da's een rare titel! En nee, ik heb de letters op het toetsenbord niet gehusseld. Al geraden wat het betekent? Het is ook wel lastig. Dan zal ik maar gewoon de oplossing geven: dit was een stukje tekst van Rik van vandaag. Tan = Stan, mijn broer, dat maakt hem de oom van Rik, en dat maakt hem dus O Tan! En tonne = tanden poetsen... Oom Stan kwam vanmiddag even oppassen tijdens het middagslaapje van Rik zodat ik naar de bibliobus kon. Maar voordat Rik naar bed ging, wilde hij graag aan oom Stan laten zien dat hij ook al tanden kan poetsen. Zo lief, die peuterpraat!! Ik heb nog meer voorbeelden. Met "tron" bedoelt Rik de magnetron, "poe" is de bal met een plaatje van Winnie de Pooh en "mauw" is de poes.

Soms levert het gebabbel van Rik hilarische ogenblikken op. Zo heet het schaap van opa "ouwe" (omdat dat schaap al heel lang bij opa in de wei loopt). En Rik wil altijd graag naar de ouwe en opa toe. Tijdens een wandeling daar naartoe, riep hij dus in zijn enthousiasme nogal hard steeds achter elkaar "ouwe opa"... Ook heeft hij eens een wat oudere man op de fiets vreemd laten opkijken door heel hard ouwe (juist, naar het schaap maar dat wist die arme man niet) bij de wei te roepen terwijl deze meneer net langskwam. Oeps...

Alleen blijf ik het zo sneu vinden als Rik iets roept wat ik niet kan verstaan. Al zegt hij het woordje zes, zeven keer achter elkaar dan nog kan ik het vaak niet herkennen, en erger ik me aan mezelf dat me dat niet lukt. Gelukkig snap ik hem veel vaker wel en leren we elkaar allebei iedere dag weer nieuwe woordjes, en da's echt genieten!