23 weken zwanger

De kerstdagen zitten er weer op en dat betekent daarna elk jaar weer extra sprayen en sporten. Want het vernevelen schiet er vaak bij in tijdens de feestdagen, evenals bewegen. En al dat stilzitten en eten zorgt er ook voor dat mijn darmen meedoen aan de feestvreugde en vergeten welke taak ze eigenlijk hebben...

Om de kerstdagen goed af te sluiten, had ik vanmorgen meteen maar twee afspraken in het ziekenhuis staan. (Waar zat ik in vredesnaam met mijn gedachten toen ik dat plande, alsof ik helemaal vergeten was hoe brak ik me meestal voel na die dagen?) Gelukkig maakte de controles veel goed, want als eerste kon ik mijn internist blij maken met mijn volgekrabbelde diabetesdagboek. Inmiddels lijkt het erop dat mijn insulinebehoefte wel wat toeneemt, maar dat is heel normaal in de tweede helft van een zwangerschap. En daar hebben we dan ook het pompje op aangepast. En vervolgens was de gyneacoloog zeer tevreden! Mijn bloeddruk was goed en de zwangerschap verloopt tot nu toe 'volgens het boekje'. Het kindje doet het goed, er was voldoende vruchtwater te zien op de echo en mijn buik was goed gegroeid:

Okee, zelf voel ik me af en toe een wandelende kerstbal... Want naar mijn idee heb ik al een behoorlijke buik voor een zwangerschap van 23 weken. Gelukkig vond de gyneacoloog die niet abnormaal. En het kan best zijn dat ik mijn cf-hoestje de schuld kan geven van mijn naar voren groeiende buik: daardoor blijven namelijk de buikspieren krachtig zodat die minder ruimte geven aan de zijkant. Hoezo sporten, gewoon effe flink kuchen en ik heb mijn training ook weer ingehaald!

vrolijk kerstfeest!

opluchting

Het lijkt weer een stukje beter te gaan! Pfff, wat ben ik opgelucht, zeg!! Ik zag de bui namelijk al helemaal hangen. Maar gelukkig worden mijn longen weer rustiger en is de pijn weg. Ik heb het idee dat ik op tijd met antibiotica ben begonnen (met in het achterhoofd dat in een zwangerschap een infectie veel sneller kan verergeren), waardoor die de piek van de infectie heeft kunnen opvangen. En verder probeer ik zoveel mogelijk zooi uit mijn longen te krijgen door goed te sprayen en op te hoesten en... te sporten (jawel, ik kan het echt).

Woensdag heb ik nog contact gehad met mijn longarts, die ook vond dat ik goed had gehandeld door zo snel te reageren en dat ik er van uit mag gaan dat de kuur werkt. We hebben afgesproken dat ik na de kerst nog even bel. Als ik me dan goed voel, maak ik de kuur af en doen we verder niets. Wat er ook uit de kweek komt. Voel ik me niet goed genoeg dan buigt de arts zich over de uitslag van de kweek om te kijken of er nog een andere kuur moet volgen.

Ik ben tevreden over hoe alles dit keer is verlopen. Ik heb zelf snel gehandeld (ik wil het namelijk allemaal nog weleens te lang afwachten), maar ik vind ook dat Dekkerswald goed heeft gereageerd. Niet in de laatste plaats door de begripvolle cf-verpleegkundige. Hopelijk loopt het deze keer dus met een enorme sisser af en rest me niets meer dan verder opknappen. En ondertussen ga ik even genieten van mijn 'overwinning'!

stressssss

Het begint weer te rommelen in mijn longen. Het lijkt het bekende gevoel van een (beginnende) infectie te zijn. Misschien komt het door de moeheid die alle kerststress, polisstress (ook wij ontkomen helaas niet aan alle jaarlijkse veranderingen van de zorgverzekeraars) of is het toch een opkomende verkoudheid. In ieder geval heb ik gisteren een sputumkweek op de post gedaan (die hopelijk niet verdwaalt in alle kerstpost), heb ik vanmorgen alvast contact opgenomen met de cf-verpleegkundige en ben ik vandaag met een antibioticakuur gestart, voor mijn gevoel echt op tijd dit keer.

Deze infectie geeft me ook de nodige stress. In de zwangerschap van Rik had ik namelijk rond deze tijd (22 weken zwanger) een enorme infectie. Godzijdank is er toen niks mis gegaan met de zwangerschap, maar ik moet er niet aan denken wat er allemaal had kunnen gebeuren. Het kindje is dan namelijk nog niet levensvatbaar buiten moeders buik. En nu merk ik dat de angst voor een herhaling daarvan er bij mij goed in zit. Die situatie wil ik echt koste wat kost voorkomen, dus woensdag heb ik weer contact met de longarts voor een eventueel plan van aanpak. Hopelijk slaat de kuur snel aan en ben ik met een paar dagen door het ergste heen.

Sinterklaas op bezoek

Ik ben weer een beetje bijgekomen van afgelopen maandag. Wat was het een drukke dag, met 's ochtends de 20 weken echo en 's middags Sinterklaas vieren bij mijn ouders. En al is de goedheiligman weer terug in Spanje, één berichtje over de Sint kan vast nog wel. Want uit betrouwbare bron had ik vernomen dat Zwarte Piet (die we goed kennen) na zijn werkbezoeken 's middags nog even langs zou komen om Rik te verrassen. Uiteindelijk was ik degene die verrast werd toen bleek dat Zwarte Piet een paar collega's en Sinterklaas had meegenomen!! Na alle spanning en emoties van de ochtend, was ik weer in tranen (al die zwangerschapshormonen ook), zo lief vond ik het dat de groep die moeite voor Rik nam!

En wat was het leuk!! Sinterklaas wist over iedereen wel wat te vertellen. En Rik was helemaal in zijn nopjes met alle pepernoten van de Pieten. Toen bleek dat Zwarte Piet ook nog een cadeautje voor Rik had, was het feest helemaal compleet. Zwarte Piet had het verlanglijstje van Rik goed onthouden, want er bleken pannetjes in het pakje te zitten!! Dat kwam goed van pas in zijn nieuwe keuken die Rik thuis al van Sinterklaas had gekregen:

De Sint en zijn Pieten zagen er trouwens prachtig uit! Ook al weet ik best dat deze Sint in het dagelijks leven vermomd is als Daan en Zwarte Piet ook vaak op bezoek komt als Martijn, was ik echt onder de indruk toen Sinterklaas met zijn gevolg opeens in de woonkamer stond! Voor iedereen die dat volgend jaar ook mee wil maken, deze groep heeft een eigen website. Nog een paar leuke kiekjes:

Hé, wie klopt daar nou aan?

Muziek maken voor Sinterklaas.

Iedereen staat in het grote boek!

Daaaag Sinterklaas!

Sinterklaas surprise

Vanmorgen hebben we de 20 weken echo gehad. Alles was gelukkig goed, de echoscopist was zelfs zeer tevreden! Wat was het leuk om de kleine weer te zien! Helaas was de baby zelf het daar niet helemaal mee eens want die wilde het gezichtje niet goed laten zien, dus hebben we jammer genoeg geen echofoto daarvan. Maar het belangrijkste was natuurlijk dat alles er prima uitzag. En dan hebben we nog een heel leuk Sinterklaascadeautje gekregen: Rik krijgt een... BROERTJE!!

20 weken zwanger

Op de helft! Of eigenlijk hoop ik stiekem dat ik al een klein beetje over de helft ben van mijn zwangerschap. Want aan het formaat van mijn nu al enorme buik te zien, zullen de laatste loodjes vast heel zwaar worden. Daarom mag van mij het kindje rond de 37 weken komen. Op deze foto ben ik precies 20 weken zwanger:

belachelijke longfunctietest

Afgelopen dinsdag was het weer tijd voor een controle bij de longarts, inclusief longfunctietest. Nu ik zwanger ben, moet ik uit voorzorg vaker komen. En oh, wat had ik er weer eens geen zin in. De moed zonk me helemaal in de schoenen toen bleek dat dit keer de bodybox voor mij geboekt was. Waarom? Geen flauw idee, daar zit ik anders nooit. En de metingen van de bodybox waren ook niet nodig, alleen het blaasinstrument zelf. Ik mocht ook niet in een andere kamer blazen. Het zal wel met meerdere cf-bezoeken op een dag te maken hebben, denk ik. Voor de leken, dit is een bodybox:

Het leek me al niet gunstig voor de uitslag om me nu met dikke buik in dat hokje te moeten proppen. De paniek sloeg lichtelijk toe toen ook nog bleek dat mijn 'favoriete' mondstuk (die waar je je lippen omheen kunt doen waardoor het ding veel beter in je mond blijft zitten) er niet was en ik dus genoegen moest nemen met een plastic rond pijpje. Ik had gewoon moeten weigeren, al wetende dat het niks zou worden op deze manier. Maar neuh, waarom dacht ik nou toch maar een poging te moeten doen??? Het werd dus drie keer niks, een paar keer raakte ik het mondstuk kwijt bij het harde uitblazen en een andere keer voelde ik er lucht langs ontstnappen. En toen ik ook nog eens met een welgemikte schop in mijn blaas uit mijn concentratie werd gehaald, had ik er echt mee moeten stoppen.

Nou zal een zwangerschap een longfunctie meestal bepaald geen goed doen (al is het tijdelijk), op deze manier leek het he-le-maal nergens op! En tja, de uitslag viel de longarts dan ook tegen, al heb ik niet eens meer naar de cijfertjes gevraagd om te voorkomen dat ze me toch nog teveel van mijn stuk brachten (da's niet gelukt, trouwens, thuis kwamen uiteindelijk toch nog de tranen). Volgens mij vond ze het vooral smoesjes die ik aandroeg, ze zag natuurlijk ook alleen de uitslag en niet de manier waarop er geblazen is. Weg is mijn vertrouwen weer in het onderzoek, en ik had er al zo'n hekel aan! En dat terwijl ik me eigenlijk best redelijk voelde. Volgens de longarts moet ik strenger voor mezelf worden wat betreft sporten, mijn eeuwige stuikelblok. Nou, dan zal ik ook maar eens strenger worden wat betreft longfunctie blazen. De volgende keer dus geen bodybox en mijn oude vertrouwde mondstuk, anders gaat het niet door. Hopelijk hou ik mezelf daar dan ook aan!

broertje of zusje?

We hebben Rik eigenlijk nog niet bewust verteld dat er een kindje bij komt. We zijn bang dat als we het nu al vertellen, het voor hem nog wel heel erg lang duurt voordat de baby er is. Wel zeggen we af en toe dat hij niet meer zo goed in het babybedje past en hij een nieuw bed krijgt. We moeten de nieuwe kamer voor hem nog maken en als die (bijna) af is en mijn buik echt dik is, vinden we het tijd om uit te leggen wat er allemaal staat te gebeuren.

Maar de laatste tijd heeft hij het opeens opvallend vaak over een broertje of zusje! Hmm, volgens mij krijgt hij toch meer mee dan dat wij denken, al vraag ik me af of hij echt beseft wat een broertje of zusje is. Ik heb geen idee wat de beste manier is om een peuter voor te bereiden op de komst van een broertje of zusje. Daar zullen we gaandeweg vast wel achter komen, laten we maar gewoon ons gevoel daarover volgen. En natuurlijk reageert ook iedere peuter er weer anders op. Ik ben heel benieuwd hoe Rik er mee om zal gaan! Ik had hem al een babypop gegeven, maar die ligt nu oninteressant te wezen onderin de doos met knuffels... Wel heeft hij al verschillende keren geroepen dat hij een zusje wil. Maar net was hij opeens heel stellig dat hij een broertje wil! Ik ben eigenlijk zelf ook wel heel benieuwd wie er in mijn buik ronddobbert! Het gevoel dat we een meisje krijgen is een beetje weggeëbd. Tja, hopelijk weten we volgende week meer na de echo!

loslaten

Toen Rik net geboren was, kregen we het al te horen: ‘vanaf nu zul je hem steeds een beetje moeten loslaten zodat hij zelf de wereld gaat verkennen, hoe moeilijk dat soms ook is’! Gisteren was dat weer eens meer dan duidelijk tijdens de enorm gezellige Sinterklaasmiddag van de buurtvereniging. Waar ons manneke vorig jaar alleen maar heeft zitten huilen bij papa op schoot, had hij het nu reuze naar zijn zin! Samen met alle kinderen in een kring zitten, (héél veel) pepernoten eten, liedjes zingen en Sinterklaas roepen. Maar ook dansen met Zwarte Piet, samen met mijn vroegere oppas thee voor mama halen en andere ouders pepernoten geven. Geen verlegenheid te bespeuren, wauw, wat zijn we trots op onze grote jongen! Hij was wel eventjes uit zijn doen toen een andere vader het door Rik zo lief aangeboden pepernootje niet wilde aannemen, heel flauw. Dat had ik op dat moment niet gezien en het is maar goed dat Frank het pas vertelde toen we weer thuis waren, want ik had die man de pepernoot waarschijnlijk naar zijn hoofd gegooid… Tja, loslaten gaat met vallen en opstaan, ook voor mama!

voor Elise

Voor mijn nieuwe achternichtje Elise, fijn dat je er bent!

bakerpraatjes

Als moderne zwangere Google ik er op los. Zo kwam ik pas een paar interessante bakerpraatjes tegen op de site van Babyboom. Conclusie: we krijgen vast een meisje met een volle bos haar! Want:

- Als je zin hebt in zure haringen en augurken krijg je een zoon, jongens houden namelijk meer van hartige hapjes als ze in je buik zitten en meisjes laten je schreeuwen om chocolade en andere zoetigheden.

Heel herkenbaar, al gaf ik voorheen ook niks om zure haringen en augurken en was ik ook al dol op chocola. Maar toegegeven: bij Rik had ik meer trek in hartige snacks...

- Omdat de liefde van de man nou eenmaal door de maag gaat, kunnen culinair begaafde vrouwen op een zoon rekenen. Meisjes zijn al tevreden met een boterham met pindakaas.

We krijgen een meisje, zonder twijfel. Al heb ik de eerste keer toch echt een jongen gekregen, en toen was ik ook niet bepaald een keukenprinses...

- Ben je heel vaak misselijk? Heel vervelend, als je steeds zo ziek bent. Maar troost je met de gedachte dat je straks een mooie dochter in je armen houdt! Jongetjes zouden namelijk pas na de geboorte voor problemen zorgen.

Ja, ik ben echt veel vaker misselijk dan bij Rik. Maarre, Rik geeft nog steeds geen problemen! Of zouden die nog komen?!

- Zie je er niet uit tijdens je zwangerschap? Troost je dan maar met de gedachte dat je je kunt verheugen op een mooie dochter. Er wordt beweerd dat meisjes de schoonheid van hun moeder als het ware 'opzuigen' en de moeder er daarom tijdens de zwangerschap bepaald niet op haar voordeligst bijloopt. Zie je er gewoon prima uit, dan zul je een zoon op de wereld zetten.

We krijgen vast een heeeeeel erg mooi meisje...

- Hariger benen dan normaal? Verwacht dan maar een jongen. Mannen hebben nou eenmaal een dikkere vacht dan vrouwen. Sla dus maar extra scheermesjes in of laat die leuke jurkjes maar even achterwege.

Ehm, laat ik het er maar op houden dat het vast een meisje is, hoewel een jurkje nog niet altijd aan te bevelen is...

- Reikt je kind naar een muntje op je buik? Begin dan maar vast met sparen. Jij krijgt namelijk een mooie dochter, met een dure smaak! Zo zie je maar, die koopzucht zit er al vroeg in.

Die gaan we dus niet uitproberen!

- Last van een jeukende buik? Dan komt je baby straks met een volle bos haar ter wereld. Die jeuk wordt namelijk veroorzaakt door de haartjes op het hoofdje van je kindje. Dus even volhouden en krabben maar, je krijgt er een kleintje met weelderig haar voor terug!

Ben benieuwd!

Het maakt me overigens echt, maar dan ook echt niks uit of we een jongen of meisje krijgen! We hebben al een paar keer de vraag gekregen of we nu hopen op een meisje omdat we al een zoontje hebben. Dat zou ik vroeger zelf ook gedacht hebben, maar inmiddels lijkt het me ook zoooo leuk om twee jochies te hebben! Ach, het is eigenlijk heel standaard: als het kindje maar gezond is.

Ondertussen zijn we wel zo nieuwsgierig naar ons kindje geworden dat we besloten hebben bij de 20 weken echo toch te laten kijken of we een jongen of meisje krijgen. Want tijdens de keizersnee was het eigenlijk niet eens zo leuk om te horen of we een zoon of dochter hadden. Het ging namelijk even niet zo goed met Rik dus werd hij meteen meegenomen naar de onderzoekskamer. En toen heb ik nog moeten vragen of het kindje een meisje of jongetje was want dat had ik niet meegekregen in alle hectiek, terwijl Frank al weg was met Rik. En daar lag ik dus in mijn eentje blij te wezen met een zoon. En hoewel een echo nooit helemaal zekerheid geeft, krijgen we het hopelijk nu tijdens een rustiger moment te horen.

Dus… jullie hebben nog twee weken de tijd om de enquête in te vullen! Op dit moment denkt 80% van de stemmers dat we een meisje krijgen. Laat je trouwens niet beïnvloeden door alle bakerpraatjes. Ze berusten op (leuk) bijgeloof, al hebben ze natuurlijk altijd in ongeveer de helft van de gevallen gelijk…

intocht

Sinterklaas is weer in het land. En dat maakt het voor mams een drukke tijd met een peuter in huis. Want Sinterklaas moet hier en daar wel een beetje geholpen worden! Maar het is vooral een ontzettend leuke tijd nu Rik het feest steeds meer gaat begrijpen. Wat een verschil met vorig jaar, toen hij het allemaal nog een beetje gelaten over zich heen liet komen! Nu hebben we in spanning naar de intocht op tv zitten kijken en hebben we de Sint in ons dorp verwelkomd:

En Rik heeft ook al de schoen mogen zetten waar hij een mooie tekening voor Sinterklaas (die Zwarte Piet zelfs nog mee had genomen naar het dorpshuis) en een wortel voor het paard in heeft gedaan:

Mama moest echt even bijkomen van de drukte, maar wat was het genieten!

17 weken zwanger

Bij gebrek aan energie alleen even een buikfoto. Deze is gisteren gemaakt:

auw

Ik heb een erg drukke week achter de rug. En da's te merken ook. Alles doet pijn, vooral mijn knieën, heupen en rug. Dat soort pijntjes horen ook wel bij een zwangerschap, maar het is wel lastig, zelfs even staan voelt al vervelend! Boodschappen doen, naar een jaarmarkt (altijd leuk om er even rond te kijken, het is alweer de tijd van het jaar om Sinterklaas een handje te helpen), een verjaardag, een controle bij de gyneacoloog en de griepprik halen (en dat alles in drie dagen) is me toch teveel geworden. Ook niet gek eigenlijk als ik dit zo teruglees... En van tevoren heb ik nog veel gewandeld om van het mooie weer te genieten.

Ook denk ik dat de griepprik me vandaag parten speelt, bovenop de moeheid waardoor ik vandaag vooral op de bank heb gehangen. Ik voel me toch vaak een paar dagen niet lekker van de prik, nog afgezien van een pijnlijke rode plek op mijn schouder. Er bestaan trouwens nogal wat meningen over de griepprik en zwangerschap, maar mijn conclusie (na geruststellende woorden van de gyneacoloog en de longarts) was dat de prik veilig genoeg is om te krijgen, zeker nu ik al meer dan drie maanden zwanger ben. Een flinke griep krijgen is tenslotte altijd nog gevaarlijker dan de prik. En ik heb zelfs ergens gelezen dat het ook wel goed is voor het kindje omdat die zo meteen antistoffen van mama oppikt.

De gyneacoloog was ook weer tevreden. Het kindje doet het goed, al deed het erg goed zijn/haar best om zich te verstoppen achter de placenta zodat het opmeten niks werd en we een onduidelijke echofoto hebben. Inmiddels is duidelijk dat de placenta in ieder geval geen problemen zal opleveren voor de bevalling, die ligt mooi hoog en tegen de achterwand. En ik kan het kindje ook al weleens voelen!! Zo leuk, alsof het wil zeggen: "hallo mama, ik ben er echt"! Wel ben ik veel sneller kortademig, ook dat schijnt erbij te horen in een zwangerschap maar met mijn beperkte longfunctie is het wel extra lastig. De gyneacoloog heeft me op het hart gedrukt dat als ik iets niet vertrouw, ik aan de bel moet trekken. Dat zal ik ook zeker doen, en ondertussen heb ik mezelf maar beloofd het iets rustiger aan te doen en niet alles meer tegelijk te willen... Goh, hoe vaak heb ik dat nou al geschreven?

feestdagenvoorpret

Eigenlijk slaat het nergens op dat de winkels in oktober al vol liggen met allerlei kerstartikelen. Zelfs voor het strooigoed en alles wat met Sinterklaas te maken heeft, is het eigenlijk nog geen tijd. Ik vind het ook echt veeeeeel te vroeg. Maar toch gaat het kriebelen als ik al die leuke spullen zie. Dan begint bij mij de feestdagenvoorpret! En als ik eerlijk ben, moet ik bekennen dat ik die ook veel leuker vind dan de feestdagen zelf met alle soort-van-verplichtingen waardoor we uiteindelijk van het één naar het ander rennen en ik blij ben als het er weer op zit. Net zoals ik het heerlijk vind om de woonkamer te versieren voor kerst en ook weer opgelucht ben als alle zooi in januari weer naar zolder kan...

Na gisteren alweer weken tegen alle prullaria in de winkel aan te hebben gekeken kon ik de verleiding niet meer weerstaan. Tegen mijn principes in heb ik dus toch alvast wat aangeschaft voor de kindvriendelijke (dus alleen-met-stoffen-hangers-en-plastic-ballen-die-toch-niet-kapot-kunnen-vallen-volgehangen) boom. Want je weet tenslotte maar nooit of het er in december nog wel is... En ik heb met Rik en mijn moeder ook nog even staan genieten van een miniatuur winters dorpstafereel inclusief lichtjes en kerstmuziek. En ja, ook heb ik al taaitaai en ander lekkers in huis. Net zoals ik met Rik soms naar "De Club van Sinterklaas" kijk. Als voorbereiding, hè, zodat hij het hele feest straks niet eng vindt. Als 'straf' heb ik trouwens de hele middag last gehad van een knallende hoofdpijn. Ik schaam me diep voor mijn aankopen (en ben er stiekem toch blij mee):

het eerste trimester zit erop!

Er is alweer een week voorbijgevlogen. En dus is het echt weer de hoogste tijd voor een update! Alles gaat goed, ik ben inmiddels al bezig aan het tweede trimester van mijn zwangerschap! Wat gaat het hard, de afgelopen periode is echt voorbijgevlogen! Was ik in de zwangerschap van Rik echt de dagen aan het aftellen, ik kan nu gewoon bijna niet geloven dat ik alweer 14 en een halve week zwanger ben! En hoewel ik echt veel meer last heb gehad van de standaard zwangerschapskwaaltjes, gaf Rik voldoende afleiding om niet de hele dag met de zwangerschap bezig te zijn. Gelukkig lijkt het erop dat de misselijkheid wat minder aan het worden is zodat ik niet meer iedere ochtend hoef te spugen. En mijn energie komt weer terug, zo fijn!

Ook de antibioticakuur na de verkoudheid zit er weer op. Het herstel is langzaam gegaan, maar da´s ook vooruitgang. Afgelopen week ben ik op controle geweest bij mijn longarts en gelukkig was mijn longfunctie stabiel gebleven. Een lieve longfunctie-assistent heeft me gerust kunnen stellen en nog wat waardevolle tips gegeven waardoor ik wonder boven wonder zelfs nog ietsje beter heb geblazen! Ik heb ook geprobeerd om zoveel mogelijk te bewegen omdat dat goed is voor de zwangerschap en ook voor het herstel van de verkoudheid. En eigenlijk ook omdat ik echt aan mijn conditie moet werken. Dus ga ik wandelen met mooi weer en fiets ik meerdere keren per week op de spinbike. Al moet ik daarvan nu wel echt het stuur hoger gaan zetten, omdat mijn buik in de weg gaat zitten:

Deze foto is gemaakt aan het eind van het eerste trimester, toen ik dus 13 weken zwanger was. En ja, er zit echt maar één kindje in mijn buik... Geen wonder dat Rik steeds "dikke mama" roept, al wil hij dan eigenlijk gewoon gekieteld worden!

Ook heb ik weer een controle bij de gyneacoloog gehad, deze echo is ook gemaakt aan het eind van het eerste trimester, het kindje was toen bijna 6 cm lang van kruin tot stuit (inderdaad, ik snap ook niet waar mijn nu al enorme buik vandaan komt):

JA of (liever niet) nee

Vandaag even geen zwangerschapsnieuws. Het is namelijk donorweek en daar wil ik graag mijn bescheiden steentje aan bijdragen. Nu kan ik een heel blog schrijven over het belang van donoren maar MissPiggy heeft dat al prachtig beschreven in haar blog. Beter kan ik het niet doen. Heb je haar blog gelezen? Dan ben je nu vast en zeker overtuigd! Klik op deze link, zeg JA en zegt het voort!! Doen!

sensor

Als cf-er met diabetes komt voor mij toch altijd cf op de eerste plaats. De diabetes doe ik er als het ware ‘een beetje bij’. Met een tijd als resultaat dat de glucosewaardes nergens op leken en ik bijna nooit testte. Het pompje (die ik in oktober trouwens al weer een jaar heb! Waar blijft de tijd?) bevalt erg goed waardoor mijn instelling ook weer veel beter is dan voorheen. In een zwangerschap komt opeens ook een heel strakke diabeteszorg om de hoek kijken. Want hoge bloedglucoses kunnen gevaarlijk zijn voor het kindje. En daarom moest ik (liefst drie maanden van tevoren) goed ingesteld zijn voor een terugplaatsing. Dat is gelukt, dankzij het pompje heb ik daar niet echt moeite voor hoeven te doen.

Halverwege de zwangerschap van Rik mocht ik, toen nog via het streekziekenhuis, een sensor uitproberen die continue glucosewaardes meet, de FreeStyle Navigator. Een apparaatje die via een heel klein naaldje in de vloeistof tussen cellen in het lichaam (interstitiële vloeistof) glucose meet. De zender moet achter op de bovenarm of buik bevestigd worden, op de losse ontvanger zijn dan de waardes af te lezen. Omdat de metingen in de vloeistof ongeveer een kwartier achterlopen op metingen uit een vingerprik (capillair bloed) is vooral de trend die de glucosewaardes volgen heel belangrijk. De sensor heb ik tot de bevalling mogen gebruiken want in de zwangerschap werd deze vergoed. Heel handig, het zorgde voor een nog betere instelling en gaf een alarm bij (naderende) te hoge en te lage bloedglucoses.

Omdat ik het apparaatje altijd heb gehouden (maar niet meer gebruikt want dan zou ik het wel zelf moeten betalen en da’s te duur), wilde ik die in deze zwangerschap graag nog eens gebruiken. Het is soms een gedoe maar ik kende ook alle voordelen en die gaven voor mij de doorslag. Ik moest er even om zeuren maar uiteindelijk gaf de arts toestemming en werd het weer vergoed. En gelukkig maar want het ding heeft me al behoed voor flinke hypo’s (te lage bloedglucose) die, zeker in het begin van een zwangerschap, op kunnen treden. En ook kan ik nu veel sneller reageren op een hyper (te hoge bloedglucose) door even te bolussen met de pomp. Hypers die ik waarschijnlijk gemist zou hebben met een vingerprik, ik kan tenslotte niet de hele dag door prikken.

En zo loop ik dus dag in dag uit naast de pomp met nog een apparaatje op mijn lijf. Met het mooie weer in september droeg ik korte mouwen waardoor veel mensen zich afvroegen wat ik toch op mijn arm had. Nou, ehm, GPS; zo kunnen de aliens me volgen; een alarm dat gaat piepen als ik te ver van huis af ben of tja, de Terminators zijn ook ergens begonnen. Ach ja, het enige feit is dat ik echt niet onopvallend door een detectiepoortje kan. Misschien kennen sommige cf-ers het apparaat wel: ik heb weleens gehoord dat dit in Utrecht een paar dagen wordt gebruikt als er een vermoeden is van diabetes?

goede weg

Gisteren had ik hoop dat ik de goede weg was ingeslagen met de antibiotica, inmiddels weet ik zeker dat de Augmentin werkt! Gelukkig!! De angst voor een enorme infectie zit er namelijk wel in na die in de zwangerschap van Rik te hebben meegemaakt. Heel fijn dat ik nu merk dat het ook anders kan mits ik maar op tijd aan de bel trek (oei, hopelijk onthou ik die les). Vannacht heb ik weer lekker kunnen slapen, zonder stapels kussens. Mijn longen doen minder pijn en voelen veel rustiger. Er moet nog een heleboel rotzooi uit, maar met vernevelen en peppen lukt dat wel. En hopelijk kan ik vandaag nog even uitwaaien buiten als het droog is (aan de wind zal het niet liggen), want frisse lucht doet ook wonderen!

toch antibiotica

Ik was er al bang voor met zo'n flinke verkoudheid: gistermiddag ben ik toch maar begonnen met antibiotica. Dus helaas (of eigenlijk gelukkig, want ik voel al een hele kleine verbetering) is de volgende kuur (zwangerschapsproof) een feit. Het is altijd weer lastig om te beslissen wanneer een kuur te beginnen. Gisteren begonnen de eerste tekenen van infectie op te spelen. In een zwangerschap is het trouwens van belang infecties snel en goed aan te pakken, dus met dat in het achterhoofd wilde ik niet langer wachten. En dat was de goede beslissing want gisteravond ging het slechter waardoor ik vannacht erg slecht heb geslapen. Plat liggen ging bijna niet door al het sputum dus heb ik geprobeerd een beetje te dutten met een stapel kussens in de rug. Nu voelen mijn longen gelukkig weer wat rustiger (al doet alles pijn van het hoesten) dus ik ga proberen vanmiddag nog wat slaap in te halen in de hoop dat ik nu weer op de goede weg ben.

verkouden

En ja hoor, het is weer herfst! En dat betekent dat ik mijn eerste verkoudheidsvirus van het seizoen al weer te pakken heb. Begin deze week begon Rik al, hij werd hangerig, heeft een nachtje verhoging gehad, en nog steeds snottert hij meer, grijpt af en toe naar zijn oortjes (dat kan bij verkoudheid horen, heb ik nu ook last van) en hoest vooral als hij plat in zijn bedje ligt (daarom ligt er nu een kussen onder zijn matrasje). Sinds gisteren heb ik ook hoofdpijn, keelpijn, mijn neus zit dicht en (waar ik het meest voor vrees) ik begin al wat meer te hoesten. Ik was al wat voorzichtiger met het opzoeken van mensen, ga niet naar (drukke) verjaardagen en heb mensen die verkouden of grieperig zijn een heus verbod opgelegd om op bezoek te komen. Maar ja, de boodschappen moeten toch gehaald worden en juist in de zwangerschap staan er veel ziekenhuiscontroles op het programma, conclusie: er onderuit komen bestaat niet (hoewel ik probeer zo min mogelijk risico te lopen). Als zwangere moet je extra oppassen met allerlei middeltjes tegen verkoudheid, er zit dus niks anders op dan 'gewoon' uitzieken. En HOPEN dat ik de antibiotica nog heel eventjes buiten de deur kan houden...

jakkes, longfunctie blazen

Over een paar weken mag (moet) ik weer op controle bij de longarts. En het is belachelijk en echt waar, ik krijg nu al de bibbers als ik denk aan de te blazen longfunctie. Ik heb al eens aangegeven dat ik zo min mogelijk wil blazen (wat niet weet, wat niet deert) want die cijfertjes gaan teveel in mijn hoofd zitten. Ook als ik me goed voel laten de cijfers van de longfunctie me soms toch nog weken in een dipje zitten. Ik weet best dat mijn gezondheid meer is dan alleen een longfunctie, maar toch... Helaas wil de longarts juist in de zwangerschap zoveel mogelijk longfunctie-uitslagen zien en dat betekent dus vaak blazen (iets wat ik helemaal niet gewend ben van mijn vroegere controles in het streekziekenhuis). Is best wat voor te zeggen vanuit haar oogpunt maar voor mij betekent het vooral stress.

Ik heb ook het idee dat ik vaak niet goed blaas, dan zit ik weer niet fijn op de niet-passende stoel en het mondstuk zit ook altijd op de verkeerde hoogte. Ook al probeer ik eindeloos een andere houding aan te nemen, het zit nooit echt lekker. Kan ik het blazen bijvoorbeeld thuis oefenen? Want al zeggen ze daar dat ik best goed blaas, dat gevoel heb ik zelf lang niet altijd (volgens mij sla ik door de stress juist dicht wat de uitslag ook benadeelt). En dan gaat het ook nog eens heel snel. Het blazen is voor mij dus nogal een ding geworden, dat zullen vast wel meer cf-ers herkennen. Hebben jullie nog tips? Help!!

nog een controle

Na maandag met Rik naar het consultatiebureau te zijn geweest, mocht Rik gisteren met mij mee naar de internist. En in tegenstelling tot maandag, is er geen traan gevloeid! Soms is het best wennen om met een peuter naar het ziekenhuis (of waar dan ook heen) te gaan. Zeker als hij door de hele parkeergarage blèrt dat we een nieuwe auto hebben (nou ja, niet nieuw maar wel een andere, met het oog op de naderende gezinsuitbreiding. En die ik even niet eens kon vinden, omdat we het ding net de avond van tevoren hadden opgehaald), ongegeneerd (en helemaal niet verlegen, ha!) naar andere mensen staart (en alle harten steelt door lief te lachen als ze dat merken), zijn schoen ‘stout’ is als die op de grond valt in de wachtkamer (achter de voetensteun van de buggy blijven hangen maar gelukkig weet nu wel iedereen daar dat die schoen toch echt stout was) en hij de arts voorleest uit zijn boekje dat mama eigenlijk had meegenomen om Rik even rustig te laten bladeren op het moment dat mama met de arts moet praten. Gelukkig heb ik echt een hele lieve (en tevreden) internist en mag Rik de volgende keer gewoon weer komen (en mama ook)! O ja, en dankzij een bezet invalidentoilet/babyroom weet ik nu dat de gewone wc’s verrassend klein zijn en er eigenlijk geen buggy met kind in past…

consultatie-ellende

Maandag ben ik met Rik naar het consultatiebureau geweest. Altijd weer goed voor een huilbui (van Rik dan). Het bleek een extra bezoek te zijn, wat ze voor het gemak maar even vergeten waren te vermelden, omdat Rik de vorige keer nog niet los liep. En als ik dat nou had geweten, was ik niet eens gegaan. Ttsssskk, want om voor niks in een wachtruimte vol met snotterende kinderen te zitten, lijkt me niet echt geweldig. En omdat Rik inmiddels wel los loopt, bleek deze afspraak nogal overbodig.

Maar het ene stokpaardje was nog niet overboord gegooid of de arts had alweer een volgende paraat: ze vond Rik een beetje verlegen omdat hij moest huilen... Ja, da's niet zo gek als hij eerst drie kwartier (!) moet wachten todat ze eindelijk tijd heeft (heerlijk, zo'n strakke planning) om vervolgens door een voor hem wildvreemde (want ik heb nog maar zelden twee keer dezelfde dokter gezien daar) lastig te worden gevallen met allerlei onderzoekjes! Bovendien, ik zou ook gaan huilen als ik als kind zo'n stom mens voor me zou krijgen.

Met alle toch al razende hormonen is deze mama dus behoorlijk chagrijnig naar huis gegaan want natuurlijk is Rik soms, net als iedere peuter, verlegen. Zo erg is dat helemaal niet, en vaak valt dat ook wel mee. Tot 1 miljoen tellen dan maar en van me af typen na eerst tegen Frank en mijn moeder te hebben geklaagd. Gelukkig is de boze bui inmiddels echt wel verdwenen (dat mag ook wel na een dag) en weet ik ook wel dat een consultatiebureau soms best een steuntje in de rug kan geven, soms hè. Gisteren duidelijk even niet.

10 weken zwanger

Inmiddels ben ik al weer bijna 10 weken zwanger! Het gaat toch wel heel snel, ondanks de kwaaltjes die erger lijken te zijn dan in mijn zwangerschap van Rik. Ik moet nu regelmatig even een middagdutje doen als Rik ook in zijn bedje ligt, iets wat eigenlijk voorheen meer uitzondering dan regel was. En de misselijkheid was zo erg geworden dat ik er nu een pilletje voor mag slikken. Die werkt gelukkig goed tegen het draaierige gevoel de hele dag (helaas niet altijd tegen het spugen in de vroege ochtend) want sprayen was doorgaans tot de tweede helft van de middag uit den boze geworden. Fluimucil (slijmverdunner) stinkt nu trouwens wel heeeeeel erg, net als zeep, de friteuse, uitlaatgassen (echt een wonder dat me dat nooit eerder tijdens al mijn rondwandelingen was opgevallen) en het papje van Rik. Ook voel ik me nu snel slapjes en kan ik echt niet tegen een lege maag maar ook weer niet tegen een heel volle, dus eet ik veel tussendoortjes en kleinere maaltijden en er ligt zelfs een pak biscuits naast ons bed om mijn maag in de nachtelijke uurtjes te vullen en om alvast een hapje te nemen voordat ik opsta wat de misselijkheid ook wat kan verminderen. Tja, het hoort er allemaal bij...

De eerste controle bij de gynaecoloog hebben we inmiddels ook achter de rug. We zijn ook daar druk doende met het opstellen van een behandelplan naast alle plannen die ik met mijn cf-team maak of wil maken. Het bleek dat alle gynaecologen die ik de vorige keer had, inmiddels niet meer in het ziekenhuis werken. Hmm, was ik nou echt zo’n (afschrikwekkend) moeilijk geval? Na de kennismaking met mijn nieuwe arts heb ik hem dan ook maar aangeraden om alvast te gaan werken aan zijn sollicitatiebrief, iets waar hij erg om moest lachen. Pfff, hij ziet gelukkig wel een uitdaging in deze patiënte geloof ik! Hopelijk blijft hij er zo over denken. Het systeem wat ze hanteren zag er trouwens minder uitdaging in: er was een enorme lijst met aandoeningen waaraan de aanstaande moeder kan lijden maar cf stond er niet tussen. En ook het invoeren van mijn medicijnlijst leek wel een eeuwigheid te duren… Nee, echt standaard is deze situatie (jammer genoeg) niet.

Eén ding is in ieder geval erg leuk aan de controles: kijken naar ons kindje, die we trouwens de werktitel ‘Ukje twee’ hebben gegeven! Het kindje doet het prima, we hebben zelfs al het hartje ferm horen kloppen! Zo’n echo kan wat mij betreft dan ook niet lang genoeg duren. Gelukkig krijgen we altijd weer een mooie afdruk mee, en zo kunnen jullie ook meegenieten:

ontstaan tweede zwangerschap

Met alle goedkeuringen van mijn artsen op zak zijn we begonnen met de behandeling. We hadden besloten dat als er een cryo (ingevroren embryo) goed zou ontdooien, we die terug zouden laten plaatsen in een eigen cyclus. Daardoor bleef het hormoongebruik heel beperkt en zo hadden we dat met Rik ook gedaan. In de woorden van de fertiliteitsarts: “never change a winning team”!

Als je een IVF-behandeling ondergaat, vliegen doorgaans de slagingspercentages je om de oren. Zo ook met een cryo-terugplaatsing. De kans was ongeveer 70% dat een cryo goed ontdooide. Spannend dus toen het zover was. Gelukkig ging het goed en bleek de embryo van de beste kwaliteit te zijn!

Ondertussen was ik ook weer gestart met acupunctuur. Rondom de terugplaatsing van Rik heb ik dat ook gedaan en toen mocht het resultaat er zijn! Typisch is dat ik dat bij eerdere behandelingen niet heb gedaan en toen niet zwanger raakte. Ook al bestaat er nog steeds onduidelijkheid of het echt werkt, ik wilde dit toch graag nog eens proberen. Als het uiteindelijk niet mocht lukken, wilde ik in ieder geval het gevoel overhouden dat ik er alles voor had gedaan.

We hadden ongeveer 25% kans op een zwangerschap. Het waren dus ook zenuwslopende weken tot aan de test! Uiteindelijk heb ik een dag voor de officiële testdatum getest omdat ik het echt niet meer uithield. De kwaaltjes begonnen namelijk al wat op te spelen en ik werd helemaal gek van onzekerheid. Gelukkig klopte mijn gevoel en keek ik al snel naar een positieve test! De belangrijkste en moeilijkste stap was gezet!

Rik loopt los!

Even een berichtje van een heel andere orde, want... Rik loopt los!! Hij liep al heel lang aan het handje mee, maar durfde niet los te lopen. Tot gisteravond! En vanmorgen ging het alweer een heel stuk beter! Voor zijn leeftijd is het heel laat dat hij dit kan maar hij praat juist weer heel goed (en veel) en kindjes blijken vaak eerst het één of het ander te ontwikkelen. Nu heeft hij er opeens echt plezier in, wat zijn we trots op onze grote jongen!!

kinderwens en het cf-team

Het is heel belangrijk als cf-er om een kinderwens eerst te bespreken met het cf-team. Een goede voorbereiding is in mijn ogen cruciaal. Nadat we onze beslissing hadden genomen, had ik binnen een paar weken toch al een afspraak bij mijn longarts staan. En dat werd meteen de eerstvolgende stap, want als zij “nee” zou zeggen, zou het wat ons betreft ophouden. Met lood in de schoenen ging ik er naartoe. Bang dat mijn arts zich zou afvragen of we nou helemaal gek waren geworden om ook maar over een tweede kindje na te denken. Maar ze reageerde juist positief. Ze vond het uiteindelijk onze beslissing en dat is heel mooi, maar wij vonden haar advies wel heel erg zwaar meewegen. Gelukkig was ze van mening dat ik een zwangerschap met mijn longfunctie wel aan moest kunnen. En ook bleek dat die helemaal niet veel was gezakt na mijn eerste zwangerschap! Iets wat ik altijd wel dacht. Misschien was dat dan toch de angst daarvoor die me parten speelde?

De volgende stap was Frank te laten testen op dragerschap. Voor de komst van Rik hebben we dat bewust niet gedaan, een kindje was hoe dan ook welkom. Maar met een gezonde zoon leek ons een tweede kindje met cf uiteindelijk niet in het belang van mij en van Rik. Dus wederom zou het voor ons ophouden als Frank toch drager bleek. Maar we kregen goed nieuws.

Daarna was de internist aan de beurt. Mijn bloedwaardes waren al laag genoeg en met het pompje zou de diabetes heel goed in te stellen zijn voor en tijdens een eventuele zwangerschap. Geen bezwaren dus.

En ook de Maag-lever-darm-arts had geen bezwaar.

Op dus naar de IVF-poli. Van de fertiliteitsarts mochten we beginnen met de behandeling als alle voorbereidingen getroffen waren.

Gewapend met mijn medicijnlijst heb ik iedere arts gevraagd er een blik op te werpen en dus staat het ding inmiddels vol met (soms niet echt leesbare want het blijven artsen) aantekeningen en ook de apotheek heeft alles nog eens nagekeken zodat alles wat ik gebruik zwangerschapsproof is. Een paar medicijnen en vitamines hebben we tijdelijk laten vervallen of vervangen. Belangrijk was daarbij de gedachte om niet te snel vanalles achterwege te laten want soms schaadt de behandeling van de aandoening het ongeboren kindje minder dan de aandoening zelf.

En toen was er dus zomaar opeens in een mum van tijd groen licht!

toch een tweede kinderwens

Allereerst bedankt voor alle felicitaties! Ik heb heel wat uit te leggen, geloof ik! Nou, vooruit dan: weten jullie al van de bloemetjes en de bijtjes? Hi hi, geintje! Okee, serieus dan.

Na mijn eerdere beweringen dat er waarschijnlijk geen tweede komt, zal de aankondiging van onze tweede zwangerschap voor velen als een verrassing zijn gekomen. Dus zal ik eerst uitleggen hoe we toch tot de beslissing kwamen. Hoe het verder verliep, zal ik dan stapsgewijs in volgende berichten beschrijven. Blijft het hopelijk nog een beetje overzichtelijk.

Ik besef heel goed dat lang niet iedereen deze zwangerschap een verstandige zal vinden. En ik schrijf dit ook niet om iemand op andere gedachten te brengen, iedereen heeft tenslotte recht op een mening. Ik hoop wel dat onze beslissing gerespecteerd zal worden ondanks bezwaren die een ander kan hebben, we hebben deze stap namelijk weloverwogen genomen. We weten zelf ook wel dat er nog hele zware momenten zullen komen. Maar toch geeft een kind daar zoveel voor terug dat wij dat tegen elkaar vinden opwegen. Ik besef ook dat we natuurlijk eigenlijk helemaal geen uitleg verplicht zijn. Maar als zwangere cf-er voelt het soms alsof ik aan iedereen verantwoording moet afleggen. En wordt er al snel veel meer (en soms op het onbeschofte af) gevraagd dan bij een “gezonde” aanstaande ouder. Dus voor misschien een beetje meer begrip volgen hier onze beweegredenen.

Een tijd lang voelde het inderdaad alsof Rik alleen zou blijven. Ik had het druk genoeg met hem, en tegelijkertijd kregen we een verhuizing en de ernstige ziekte en het overlijden van mijn schoonvader voor de kiezen. Het was allemaal meer dan genoeg. Maar de laatste tijd ging en gaat het steeds beter. De rust kwam terug. Rik werd een peuter en steeds zelfstandiger en mijn gezondheid werd steeds stabieler. En toen ging het kriebelen…

De tweede verjaardag van Rik was voor ons de tijd om toch nog eens goed over een tweede kindje na te denken, anders zou het leeftijdsverschil wel erg groot worden. En toen er in dezelfde tijd een ware babyboom rondom ons ontstond, deed dat het verlangen alleen maar meer oplaaien. Voor ons was al vrij snel duidelijk dat we het toch graag wilden proberen. Hadden we een nieuwe IVF-poging moeten doen, dan hadden we dat waarschijnlijk niet gedaan, dat leek ons te belastend. Maar we hadden nog cryo’s (ingevroren embryo’s) van onze IVF-poging en die zijn relatief gemakkelijk en zonder al te veel hormonen terug te plaatsen. De kans dat het lukt is bij cryo’s niet zo groot. Maar het leek ons de moeite waard om het in ieder geval te proberen, Rik is tenslotte ook een cryo dus het kan wel. Lukte het niet, dan konden we het misschien beter afsluiten. Want die cryo’s bleven door mijn hoofd spoken.

Misschien wel onze belangrijkste reden is het feit dat Rik zo alleen is. En zonder neefjes of nichtjes om mee te spelen ook wel heel erg alleen zou blijven. Met een moeder die waarschijnlijk toch vroeger zal overlijden dan gemiddeld, kan het heel fijn zijn een broer of zus te hebben. We weten dat familie ook niet altijd alles is, en vrienden ook heel veel steun kunnen geven. Maar toch...

Natuurlijk denken we na over de gevolgen van mijn cf-zijn. Maar tot nu toe staat dit mijn moeder-zijn niet echt in de weg. Tuurlijk is het soms lastig te combineren en is het bij tijd en wijle heel zwaar, zeker tijdens een infectie. En zal het voor de kinderen anders zijn dan in andere huishoudens, bijvoorbeeld door het sprayen van mama. Wat voor Rik trouwens wel de gewoonste zaak van de wereld is. Toch vind ik dat ik NU voor mijn kinderen klaar kan staan, en da’s misschien wel het belangrijkste. Sinds ik moeder ben, is het beangstigender dat ik vroeg kan overlijden. Aan de andere kant, niemand kan in de toekomst kijken en de wetenschap gaat nog steeds vooruit. Bij mijn geboorte werd voorspeld dat ik zo’n 15 jaar oud zou worden en tja, da’s gelukkig ook niet uitgekomen. En toen werd er in de verste verte nog niet gedacht aan zelf kinderen krijgen! Bovendien blijkt een scheiding voor veel kinderen erger te zijn dan een ouder die vroeg doodgaat. Hoewel natuurlijk alle twee niet wenselijk is... En gelukkig krijg ik vooral veel steun van mijn moeder, die heel dichtbij woont na onze verhuizing.

Nu onze wens op tafel lag, moesten we natuurlijk wel de goedkeuring en medewerking van mijn cf-team hebben. Daarover de volgende keer meer.

IN APRIL 2012...

Onze grote wens wordt vervuld
Nog eventjes geduld
Compleet is dan ons geluk
Want er komt een tweede uk
Dankbaar en gelukkig zijn wij
Want in april komt er een kindje bij!

New York

Vandaag volgen we al de hele middag op CNN de berichtgeving over orkaan Irene die over New York trekt. Bij een willekeurige andere stad hadden we dat waarschijnlijk niet gedaan, maar New York heeft toch iets bijzonders. Helemaal omdat ik er begin 2003 geweest ben samen met mijn broer en vriendin M. Waar het echt k-k-k-koud was en we het gewoon niet meer uithielden in Central Park door de gure wind. Waar ik met een tas vol pillen en spuiten probleemloos door elke controle kon wandelen terwijl vriendin M. steevast de pineut was met mijn reservespuit in haar tas... Waar onze gids door Harlem not amused was toen wij Nederlanders bleken want tja, dat volkje had toch wel zo ongeveer de slavernij uitgevonden (iets waar wij overigens ook op tegen zijn dus wat ons betreft was er geen issue). Waar we ons in datzelfde Harlem maar heel even en met de hele groep buiten de tourbus mochten begeven en toen nog geweerschoten hoorden. En ik nog steeds onder de indruk ben van een kerkdienst waar om de zoveel tellen iemand opstond om luidkeels "halleluja" te roepen tot onze verbazing, en er een ge-wel-dig gospelkoor optrad. Waar we de musical Beauty and the Beast hebben gezien, met een zangeres die een irritant hoog piepstemmetje had. Waar we geleefd hebben van de veel te vette en ongetwijfeld ontzettend ongezonde maaltijden van McDonalds en Pizza Hut. En waar we in het National Museum stapels foto's hebben gemaakt van een dinosaurusskelet in de hal die later nep bleek... Er in de enorme speelgoedwinkel Toys R'Us een veel leukere dinosaurus bleek te zijn DIE ECHT BRULDE EN BEWOOG!! Zo leuk zelfs, dat we er een volgende dag nog eens voor terug zijn gegaan! O ja, en we hebben ook het vrijheidsbeeld, de Brooklyn Bridge, het Empire State Building, Wall Street, Trump Tower en het indrukwekkende ground zero gezien. Uiteindelijk hebben we er onvergetelijke dagen doorgemaakt. Hopelijk valt de stormschade voor New York mee, zodat het er snel weer op topsnelheid kan worden geleefd en genoten!

het bedrijf cf

Zo, net weer een telefoontje naar de apotheek en het ziekenhuis gepleegd want ik wacht nog op een levering. Blijkt dat de apotheek nog wacht op het recept. Zucht, en zo blijf je bezig…

Het valt me dan ook weer op hoeveel tijd ik eigenlijk noodgedwongen moet steken in het ‘managen’ van cf en diabetes. Tijd die ik eigenlijk veel liever in iets anders zou steken, en die soms veel teveel energie vraagt. Wat zou ik daar graag personeel voor willen hebben! Bijvoorbeeld:

- Een secretaresse: om contacten met ziekenhuis en apotheek te onderhouden. En het maken van de eindeloze rij afspraken natuurlijk.

- Een apotheker: voor het bijhouden en klaarzetten van alle medicatie.

- Een verpleegkundige of arts: om alle klachten in de gaten te houden.

- Een personal trainer: nou ja, om me echt aan het sporten te krijgen.

- Een huishoudelijke hulp: voor alle energievretende schoonmaakklussen.

- Een kok: voor als ik te moe ben om te koken (en eigenlijk ook omdat ik gewoon een hekel heb aan koken).

- Een elektromonteur: voor onderhoud van het sprayapparaat , pomp en meetapparatuur.

- Een ICT-er: voor als ik er weer eens niet uitkom met mijn blog (hee, heeft ook met cf te maken!).

- Een nanny: als ik te moe ben om Rik alle aandacht te geven die hij verdient.

- Een tuinman: omdat al dat onkruid wieden erg vermoeiend is en ik door alle andere dingen die er moeten gebeuren er vaak geen tijd voor heb.

Helaas is mijn aanvraag voor een persoonsgebonden budget die ik pas (ahum) twee (!) jaar geleden heb aangevraagd, en het bezwaar van mijn kant op de beslissing, op niets uitgelopen. Omdat ik een partner heb, moet die alle taken compenseren. Ongeacht hoeveel hij werkt, wat mij dan vrij lastig lijkt. Pas als die overbelast is, kan er verder gekeken worden... Frustrerend, maar niets aan te doen (en wachten tot Frank inderdaad over de toeren is, lijkt me ook geen goed plan). En al dat personeel zal vast niet voor niks willen werken. Dus ploeteren we zelf maar voort. Gelukkig gaat dat meestal nog best redelijk (met hulp van mijn lieve moeder). Het is niet anders, we doen in ieder geval ons best. Al komt er naar mijn zin nog te vaak een makkelijke maaltijd op tafel, ligt er altijd wel ergens rotzooi en staat er echt teveel onkruid in de tuin.

feedback, een testje

Dit blogbericht is eigenlijk een testje. Zondag zag ik bij het nakijken van de instellingen van mijn blog de mogelijkheid om reacties te krijgen op een bericht door het aanvinken van een aantal vaste keuzes, bijvoorbeeld 'grappig' of 'interessant'. Dat lijkt me wel wat omdat niet iedere lezer een geschreven reactie kan of wil geven. En ik vind het schrijven erg leuk, maar mijn lezers moeten er natuurlijk ook wel wat aan vinden... Het koste even wat moeite en een beroep op het helpforum, maar het is me gelukt om de optie te laten verschijnen! Geen idee of het echt werkt, en dat wil ik hiermee maar eens uitproberen. Dus ik zou het fijn vinden als jullie voortaan zoveel mogelijk aan willen geven onder het kopje 'feedback' wat jullie van mijn schrijfsels vinden. Misschien kan ik er nog iets van leren? Ik heb geprobeerd wat uiteenlopende woorden te vinden, maar suggesties zijn altijd welkom! Enne, nou niet massaal 'saai' aanvinken, hè! Ha ha! En tja, mocht het toch niet blijken te werken, dan haal ik de optie gewoon weer weg.

o nee, verbeterd produkt!

Wat heb ik er altijd een hekel aan als er weer eens een produkt wat we al jaren naar tevredenheid gebruiken opeens verbeterd is! Want vaak blijkt die verbetering ons erg tegen te vallen en soms hebben we het produkt daarna zelfs nooit meer gekocht. En dat lijkt me toch niet het resultaat wat de fabrikanten voor ogen hadden. Nou snap ik toch al nooit zo goed wat die dan wel voor ogen hebben als ze zo nodig weer eens een artikel moeten verbeteren. Want ik koop tenslotte geen dingen in de hoop dat ze nou eindelijk eens veranderd worden.

Vorige week was het zover met de C1000 luiers. Nu haal ik daar meestal mijn boodschappen en dan is het wel zo makkelijk om ook meteen een pak luiers in de winkelwagen te gooien. En die luiers bevielen ook altijd wel. Tot vorige week dus. De luiers zijn vernieuwd, slik. Volgens de C1000 zijn ze extra dun maar hebben ze het vertrouwde absorptievermogen. NOT! Daar heb ik in ieder geval niks van gemerkt! Ik heb sinds eind vorige week al ik weet niet hoevaak rompers en broekjes moeten verschonen. Vanmorgen was zelfs het bedje van Rik nat van zijn plas. DOOR DE SLAAPZAK HEEN! Ik kan me voorstellen dat een dunnere luier lekkerder zit, maar niet als Rik steeds nat is omdat de luier voor de zoveelste keer heeft gelekt. Okee, bij de oude luiers gebeurde dat ook weleens, hoor. Maar nu blijven er maar vieze kleertjes richting wasmand gaan. Deze week ga ik dus maar eens een maat groter kopen ondanks dat deze luiers gewoon passen, in de hoop dat die wat meer kunnen absorberen. En anders ga ik toch maar overstappen op een ander merk. Heeft iemand nog tips?

kramperen

De vakantie zit er alweer een week op (Nou ja, die van Frank dan. Maar daar heb ik natuurlijk wel van meegenoten.), hoog tijd dus weer voor een berichtje! We hebben het rustig aan gedaan, want het valt niet mee om iets te gaan ondernemen met een peuter als er bijna iedere dag (!) wel regen is voorspeld (of zo leek het in ieder geval).

We zijn wel een dagje bij vrienden op de camping geweest. M. en A. hadden daar een stacaravan gehuurd. En ja, inderdaad regende het. Ik had bedacht dat Rik ondertussen wel even een middagdutje kon doen, er was een campingbedje aanwezig dus dat leek geen probleem te zijn. Todat ik potver#$@*& het bedje niet uitgeklapt kreeg. Grrr, nou ben ik niet altijd de handigste maar ik zal me toch zeker niet op m'n kop laten zitten door zo'n stom bedje! Maar ook Frank, M. en A. kregen het niet voor elkaar, lag het dus toch niet aan mij. Een toevallig passerende campingmedewerker was de klos: enigszins beschaamd vroegen we hem of hij dat bedje uit kon klappen want ons lukte het niet... Zijn antwoord was veelzeggend: "oh nee, dat stomme rotding...", lag het dus toch niet aan ons. Deze jongeman heeft uiteindelijk het bedje achterop zijn golfkarretje geladen om het ding mee naar zijn baas te nemen in de hoop dat die er wel wat mee kon! vol trots kwam hij even later terug, MET het uitgeklapte bedje (ondertussen had ik nog even de wc-deur gesloopt, oeps)! Vol trots ja, todat bleek dat het bedje niet door de slaapkamerdeur paste... En hij het ding dus weer IN moest klappen... wat natuurlijk niet lukte!! Ondertussen kwamen wij niet meer bij van het lachen, was het bedje toch nog ergens goed voor. Hij heeft het dus maar weer opgeladen om er nogmaals naar te laten kijken. Inmiddels was het droog geworden en omdat het er toch naar uitzag dat het middagdutje eerder een avonddutje zou worden, zijn we maar gaan wandelen.

Bij terugkomst stond het bedje wonder boven wonder klaar:

En na er eerst een half uur in te hebben liggen huilen, heeft Rik er nog in geslapen ook! En tja, daarna kon het dus weer ingeklapt worden... Nou ja, om een lang verhaal kort te maken, na weer een aantal mislukte pogingen heeft vriend M. het stomme ding uiteindelijk maar op het gras gekieperd (wat nogal bevreemde blikken opleverde van voorbijgangers). Meer konden we er niet van maken:

Hoe heerlijk is het dan om naar huis te rijden en gewoon in onze eigen bedden te kunnen kruipen!! Ieder zijn ding, maar wij zijn dus niet van het kamperen. Oftewel, in Franks woorden, kramperen...

Babyboom

De afgelopen tijd werd het tweede seizoen van Babyboom uitgezonden door de NCRV. Inmiddels is het seizoen afgelopen en bleken de afleveringen me steeds weer te raken. Ik leefde (en leef, want ook op de site van Babyboom houden stellen een blog bij die ik af en toe lees hopende op goed nieuws voor hen) vooral mee met de mensen die moeilijk zwanger raakten.

Tijdens het eerste seizoen van Babyboom in 2007 zaten wij middenin inseminatie behandelingen (IUI). En was het dus heel spannend of we ooit een kindje zouden krijgen. Ik zat met een knoop in mijn maag te kijken naar de stellen die toen een IVF-behandeling ondergingen. Wat een medisch gedoe! Dat zou ons toch vast niet gebeuren? Toen het toch zover was, besefte ik pas goed hoeveel geluk en toeval er toch nog bij kwam kijken ondanks dat het allemaal zo getimed leek. Na een goede zwangerschap met spannende momenten, net zoals bij iedere vrouw waren bijvoorbeeld de eerste echo’s behoorlijk zenuwslopend of het allemaal wel goed was maar speelden ook de bij cf behorende luchtweginfecties op, kregen we Rik.

Inmiddels lag er tijdens de uitzendingen van het afgelopen seizoen een prachtig, lief manneke te slapen in zijn bedje en besefte ik des te meer hoezeer wij geboft hebben! De onrust is een stuk minder, maar de gevoelige snaar blijft.

En omdat je op de site van Babyboom zo’n leuke banner kunt maken, kon ik de verleiding niet weerstaan en heb ik er ook een gemaakt en onderaan dit blog geplaatst!

poppen en pannen

Het lijkt wel alsof we het afgesproken hadden, terwijl ik vrijdag een pannensetje voor Rik kocht, heeft Petra voor haar zoontje Nathan een pop gekocht! (Dat wisten we trouwens niet van elkaar, maar het is wel een grappig toeval!) En jaahaa, Rik heeft dus ook al een tijdje een babypopje! Hij kijkt er niet heel veel naar om, om eerlijk te zijn. Wel zeggen we 's avonds vaak tegen hem dat pop gaat slapen en dat Rik ook moet gaan slapen. Terwijl Rik dan lekker onder zijn dekentje ligt, slaapt pop onder een voormalig spuugdoekje aan zijn voeteneinde of bovenin de mand bij het andere speelgoed in de slaapkamer... En gisteren heeft hij pop eten gegeven uit zijn pannetjes, netjes met een lepeltje. Die pannetjes vallen echt in de smaak!! Rik had nergens ander meer tijd voor, hij wilde niet in bad (anders toch wel een favoriete bezigheid), geen melk drinken en niet naar bed want hij moest en zou koken! Ook vanmorgen hoorden we hem al vroeg: "UIT!" vanuit zijn bedje roepen. En zo heeft hij vanmorgen alweer "soep met bijten" (soepballetjes) 'gekookt'...

Zoals Petra al schreef:

wat zullen die vrouwen van onze zoons het makkelijk hebben later, met van die geëmancipeerde ventjes.

Ik denk dat we onze blogs dus maar goed moeten bewaren voor de toekomstige vriendinnetjes, hi hi!

En tja, ik ken ook iemand (ze weet zelf wel wie ik bedoel) die in verwachting is van een meisje. Nu onze jongens zo in de weer zijn met poppen en pannen, moet ik haar later misschien maar eens een speelgoedtrein of -auto of houten gereedschap geven. Ach, zolang de kinderen er blij mee zijn, maakt het ook niks uit!

potten en pannen

Gisteren zijn Frank en ik toch nog even de stad in geweest om onze trouwdag met een etentje te vieren. En om een pannensetje voor Rik te zoeken. Want onze kleine man is zo vaak bezig met roeren in allerlei bakjes dat we het tijd vonden voor een “echt” stel pannen.

Maar het viel nog niet mee om die te vinden. Na de speelgoedzaken te hebben afgestruind, bleken we keus te hebben uit maar twee soorten: een roze en een metalen. Die roze variant viel meteen af omdat we dat veel te meisjesachtig vonden. (Hmmm, zouden speelgoedfabrikanten nog zo ouderwets zijn om te denken dat alleen meisjes koken omdat ook de metalen pannenset in een roze verpakking zat? Of zouden wij weer te ouderwets zijn door Rik geen roze speelgoed te geven?) Hoewel de keuze ons tegenviel, hebben we de metalen pannetjes aangeschaft en meteen ook een schandalig groot prijsverschil ontdekt tussen de twee winkels die de setjes hadden (en natuuuurlijk voor de goedkoopste gekozen). Ik was ook best verontwaardigd dat pannetjes dus bijna niet meer waren te vinden, maar wel een plastic kant-en-klaar pizza als speelgoed…

Bij toeval liepen we ook nog tegen een houten (blauw!) speelgoedfornuisje aan. Die had ik al eens eerder gezien maar toen niet gekocht en daar heb ik vervolgens altijd spijt van gehad. Mijn dag werd dus nog leuker en het blijkt dat het toch een goede aanschaf was want Rik heeft er vanmorgen al heerlijk mee gespeeld:

ijzeren bruiloft!

Vandaag zes jaar geleden zijn Frank en ik getrouwd (ik moest het even opzoeken, maar dat blijkt dus een ijzeren bruiloft te zijn, hoewel ik ook suiker, gips en blik langs zag komen)! Wat een heerlijke dag was het toen, waar we met veel tevredenheid op terugkijken want alles verliep zoals we graag wilden. Behalve het weer, net zoals nu was het bewolkt en regenachtig. Waardoor ik nog even met wanhoop twee vrachtwagens met modderwater in de wielen vlak langs mijn witte jurk zag rijden tijdens het maken van foto’s op de dijk! Gelukkig kwamen de paraplu’s ook goed van pas om voor de jurk te houden. Achteraf bleek het een gedenkwaardig moment te zijn waar we nog steeds om moeten lachen. Maar toen vond ik het minder leuk. En de bewolking was helemaal niet erg, het leverde prachtige foto’s op die zelfs mooier waren dan dat ze met een heleboel zon waren geweest! In mijn trouwjurk zou ik trouwens vast ook niet erg blij zijn geworden van een warme zomerdag.

En wat doen we dan zes jaar later? Nou, vanmorgen in ieder geval geen romantisch etentje of samen op stap. Nee, wij storten gewoon de keukenvloer! Het is weer eens wat anders. En het kwam gewoon zo uit aangezien wij voor alle voorbereidingen tijd nodig hadden en na vandaag de fabriek voor de zomervakantie drie weken dichtgaat en het dan wel erg lang zou duren voordat de vloer weer beloopbaar zou zijn. Voor het storten van de beton hebben we ijzeren netten neergelegd die dus in de beton blijven zitten en zo de vloer verstevigen. Die stevige netten zijn eigenlijk best een mooie symboliek op de dag van onze ijzeren bruiloft! En ach, de dag is nog lang en we knopen er gewoon nog heel wat huwelijksjaren achteraan, dan kunnen we de “schade” ruimschoots inhalen!

ieder nadeel heb z'n voordeel

Hier kunnen we nog niet echt spreken over vakantieweer. Nou ja, het ligt eraan over welke vakantie we het dan hebben; voor een herfstvakantie is het prima weer. Beetje jammer alleen dat het nu juli is...

Gisteren heeft Rik tussen de buien door even een half uurtje buiten gespeeld in het zand. En ehm, dat was wel te zien aan zijn voorheen zo keurig witte sokjes:

Maar de regen heeft ook voordelen. Zo mochten we van de week ineens een prachtige regenboog bewonderen:

We hebben Rik er zelfs even voor uit bed gehaald (helemaal tegen mijn principes in, maar hij lag er net in dus zo erg was het niet). Volgens papa was het einde van de regenboog in de wei bij het schaapje. Tja, dat schaapje wisten we wel te vinden. Alleen die pot met goud niet...

100ste blog!!

En dan is het EINDELIJK zover: mijn 100ste blogbericht!! Ik heb er lang op laten wachten. Want ik zag dat er inmiddels al een hele maand verstreken is na mijn laatste bericht! Op de een of andere manier kwam ik er maar niet aan toe. Er kwam steeds iets tussen en met een flinke verkoudheid achter de rug had ik er ook niet altijd de puf voor, ondanks dat ik verder wel veel energie heb gehad de afgelopen tijd. Aan gebrek aan inspiratie ligt het niet: ik weet tenslotte al een maand dat het mijn 100ste blog gaat worden en dat ik ook daarover wil schrijven.

Want wat heeft het blog me allemaal gebracht? Meer contact met collega-cfers in ieder geval. Wat aan de ene kant heel fijn is en aan de andere kant wel eens heel beangstigend als ik de slechte berichten lees. Een regelrechte verslaving aan cf-café, er gaat bijna geen dag voorbij dat ik niet één of meerdere keren kijk of er al nieuwe berichten verschijnen (en dan vraag ik me nog af waarom ik geen tijd heb voor mijn eigen blog, ttsssskk). Ik leer nog steeds bij over HTML en foto's bewerken (nogmaals bedankt, Rianne, voor de tip!). Want inmiddels heb ik de layout van mijn blog weer wat aangepast en ben ik er weer (even) helemaal tevreden mee.

Waarom was ik het blog eigenlijk begonnen? Mijn nobele streven was om via dit blog mijn eigen ervaringen te delen over het hebben van cf en een kindje. Omdat ik zelf veel behoefte had aan informatie daarover en die eigenlijk veel te weinig te vinden was naar mijn zin. Ik weet niet of ik dat streven ook helemaal heb gehaald, maar hopelijk draag ik in ieder geval een klein steentje bij aan de informatiebehoefte die hopelijk nog veel cf-ers gaan krijgen.

En ik ben nog lang niet van plan te stoppen! Al duurt het soms even voordat ik weer wat typ. In mijn hoofd heb ik al genoeg berichten geschreven die misschien wel, anders of helemaal niet hier verschijnen. Maar ach, wie weet wat de toekomst nog brengt?

Lezers, het lijkt me wel alvast een mooi moment om jullie eens te bedanken voor jullie bezoekjes aan het blog en jullie reacties. Fijn dat jullie het de moeite waard vinden om te lezen over mijn (soms niet) alledaagse beslommeringen!! En tja, ik heb het al eens eerder geschreven, maar het blijft een leuk motto: ik heb cf, dus ik blog!

Dit plaatje kwam ik tegen op zoek naar een passende afbeelding, ik vond 'm leuk:

groot en klein

Gek is dat: als we klein zijn, willen we meestal graag zo snel mogelijk groot zijn. En als we groot zijn, willen we vaak graag weer klein zijn. Dat valt me echt op met een tweejarige peuter in huis.

Zo klein als hij is, is Rik al enorm gefascineerd door de was, daar heb ik al eens een blogbericht over geschreven. En dan vooral de wasmachine (vrees dat dat wel over is op het moment dat hij de "wasgerechtigde" leeftijd bereikt). Hij werpt ook graag een blik op de kookkunsten van mama om vervolgens met zijn eigen houten lepel te roeren in een bakje waar niks in zit en er uit een ander bakje niks bij te schudden. Om er soms ook nog eens niks uit te drinken.

En wij laten onze kinderen massaal meedoen met die stoerdoenerij (begrijp me niet verkeerd, dat is ook vaak een goede leerschool). Zo heeft Rik al houten gereedschap en houten spijkers, bouten en moeren. Gelukkig heeft hij nog geen plastic pistooltjes, maar die tijd komt vast nog wel. En ook draagt hij grote-mensen-kleren in mini-uitvoering. Waardoor mijn moeder altijd verzucht dat die babypakjes van vroeger toch véél schattiger waren.

Gisteren zat ons jochie opeens te bellen! Met zijn zachte, stoffen gsm met drie cijfers erop. Hij nam netjes op met "hallo", toen volgde er een geanimeerd gebrabbel om vervolgens weer op te hangen met "ja, okee, houje" (zoiets als "houdoe" oftewel "daaaag"). Ik heb gelachen todat de tranen me in de ogen stonden! Het was ook zo grappig, vooral toen tijdens een volgend gesprek (jaha, zijn telefoon stond opeens roodgloeiend dit weekend) het deurhekje dicht moest (!) en hij zelf in een hoek buiten zicht van mama ging zitten. Het was blijkbaar niet voor mijn oren bestemd.

Inmiddels merk ik dat ik altijd weer vertederd ben door de knuffels van Rik. En graag onbezorgd meespeel, of de kinderliedjes uit mijn jeugd weer uit volle borst meezing. En echt geniet van al die leuke kinderboekjes! Ach ja, 32 + 2 jaar, dat maakt ons gemiddeld zo'n jaar of 17...

aapjes kijken

Gisteren zijn we voor de tweede keer met Rik naar de dierentuin geweest. Het was een heerlijke dag met prachtig weer! We hebben mooie foto's kunnen maken, waar mijn nieuwe profielfoto er één van is. En Rik heeft zich echt als een voorbeeldige peuter gedragen; zo lief! We moeten nu alleen nog zijn kennis van dieren een beetje bijspijkeren, want hij noemde een miereneter "paard" en een aapje zegt volgens hem "miauw":



We hebben ook weer een foto van onze eigen 'dierentuin' (en deze schattige beestjes zeggen wel echt "miauw"). Voor degenen die trouwens interesse hebben, ze zijn nog steeds gratis af te halen voor de lezers van mijn blog vanaf eind juni:

o tan tonne!

"O tan tonne!" Ja, da's een rare titel! En nee, ik heb de letters op het toetsenbord niet gehusseld. Al geraden wat het betekent? Het is ook wel lastig. Dan zal ik maar gewoon de oplossing geven: dit was een stukje tekst van Rik van vandaag. Tan = Stan, mijn broer, dat maakt hem de oom van Rik, en dat maakt hem dus O Tan! En tonne = tanden poetsen... Oom Stan kwam vanmiddag even oppassen tijdens het middagslaapje van Rik zodat ik naar de bibliobus kon. Maar voordat Rik naar bed ging, wilde hij graag aan oom Stan laten zien dat hij ook al tanden kan poetsen. Zo lief, die peuterpraat!! Ik heb nog meer voorbeelden. Met "tron" bedoelt Rik de magnetron, "poe" is de bal met een plaatje van Winnie de Pooh en "mauw" is de poes.

Soms levert het gebabbel van Rik hilarische ogenblikken op. Zo heet het schaap van opa "ouwe" (omdat dat schaap al heel lang bij opa in de wei loopt). En Rik wil altijd graag naar de ouwe en opa toe. Tijdens een wandeling daar naartoe, riep hij dus in zijn enthousiasme nogal hard steeds achter elkaar "ouwe opa"... Ook heeft hij eens een wat oudere man op de fiets vreemd laten opkijken door heel hard ouwe (juist, naar het schaap maar dat wist die arme man niet) bij de wei te roepen terwijl deze meneer net langskwam. Oeps...

Alleen blijf ik het zo sneu vinden als Rik iets roept wat ik niet kan verstaan. Al zegt hij het woordje zes, zeven keer achter elkaar dan nog kan ik het vaak niet herkennen, en erger ik me aan mezelf dat me dat niet lukt. Gelukkig snap ik hem veel vaker wel en leren we elkaar allebei iedere dag weer nieuwe woordjes, en da's echt genieten!

er kwam een spinnetje aangekropen, ...

Pffff, vannacht heb ik niet echt goed geslapen. Niet omdat ik me ergens zorgen over lag te maken, of omdat Frank lag te snurken of Rik heeft gehuild. Nee, het is eigenlijk te stom voor woorden. Maar ik ga het toch opschrijven. Gisteravond toen ik naar bed ging, zat er namelijk een nogal enorme hooiwagen tussen bed en nachtkastje op de muur. Dan bedoel ik dus zo'n spinachtige... En als ik ergens bang voor ben dan zijn het wel spinnen en alles wat er op lijkt. Het slaat natuurlijk helemaal nergens op, en zou de spin veel banger voor mij moeten zijn dan andersom. Ik ben tenslotte veel groter, en sterker. Maar die beestjes hebben van die enge lange pootjes en zijn zo snel! Iiiieeee, het gaat al kriebelen als ik er alleen al aan denk!

Ik herinner me nog levendig dat ik vroeger écht niet ging slapen als er een spin in mijn kamer zat. Die moest mijn moeder dan eerst weghalen. Dat deed ze met een handdoek, waardoor ze van mij altijd moest kijken of ze het beest ook wel echt had gevangen. Maar ze mocht die doek nooit dicht bij mij houden, want het gebeurde nog weleens dat er een dapper exemplaar bij zat die dan alsnog probeerde te ontsnappen. Kleine kans dat dat ook echt lukte, trouwens. Je hebt echt pech als je als spin bij mij in de buurt geboren bent... Of zoals mijn moeder vaak verzuchtte: "jij ziet die beesten ook echt overal, je trekt ze aan!" Later, toen ik al samenwoonde en Frank niet thuis was, heb ik uit wanhoop in de woonkamer eens een emmer ondersteboven op een joekel van een spin gezet. In de hoop dat Frank snel thuiskwam en de emmer met spin en al kon verwijderen.

Inmiddels durf ik al iets beter de spinnen zelf te lijf te gaan. Ik moet wel als ik overdag alleen thuis ben met Rik. Want ik ga nog steeds niet in een kamer zitten terwijl ik weet dat er ook een spin zit. Dan kan ik me nergens meer op concentreren en ben ik alleen nog bezig om die spin in de gaten te houden. Een kleintje durf ik nog wel aan met een schoenzool. Maar een grotere krijgt toch echt ruzie met de vliegenmepper (die bij ons beter spinnenmepper kan heten) of de stofzuiger.

Maar nadat Frank gisteravond de hooiwagen een mep had gegeven, wist ik niet zeker of het ding dood was. Ik kon het namelijk niet meer vinden... En dan slaap ik dus niet lekker, uit angst dat het beest alsnog op het bed kruipt. Erg hè! Misschien ga ik vanmiddag nog even rusten. Hopelijk zonder spinnen in de kamer, jakkes!

alweer een nieuwe layout!

Vooruitlopend op mijn 100ste blog (jawel, ik moet nog even doortypen) heb ik de layout van mijn blog weer gewijzigd. Want we gaan richting zomer (hoewel ik op het moment meer het gevoel heb dat we die hebben overgeslagen na de veel te warme lente en nu midden in de herfst zitten) dus een bloementhema is wel toepasselijk. En ik heb er nog steeds wat tinten blauw in zitten want dat blijf ik mooi vinden! Heb ook nog een mooie foto van Rik gevonden en die leek me wel leuk voor bij de titel. Het is wel afwachten hoe lang ik deze look heb, want voor je het weet, heb ik het weer veranderd! En o ja, ik heb de labels ook eens aangepast, want die werden ook een bij elkaar geraapt zooitje. Al weet ik nog niet of het nu een verbetering is, hi hi! Is het wat?

kittens

Deze schattige kittens horen sinds afgelopen weekend bij onze poezenfamilie! Dat was niet helemaal een verrassing voor ons, gezien de steeds dikker wordende buikjes van onze poezen. Dit nestje is van onze twee poezenzusjes die samen voor de kleintjes zorgen, zo lief!

Maar hoe schattig ook, vier katten erbij is toch wel erg veel. Dus... over een kleine twee maanden mogen ze gratis opgehaald worden! Ze mogen bij ons niet binnen komen, maar daar staat tegenover dat ze een eigen schuurtje hebben. Natuurlijk laten we ze wel wennen aan mensen. We denken dat er een katertje bijzit (de wit/grijze) en drie poesjes. Dus laat het even weten als je interesse hebt! Dat kan via een reactie hieronder of mail naar: ekaatje@gmail.com. Ondertussen genieten wij nog even van de nieuwe kroost!

in de wind

Ik heb al vaker geschreven over mijn pogingen om te sporten. Als het een tijdje goed gaat, kan ik er heel enthousiast over zijn. Maar als ik me minder goed voel, sla ik het sporten al snel over want ik heb mijn energie dan al zo hard nodig om voor Rik te zorgen en het huishouden nog enigszins bij te houden. Al weet ik dat het echt heel goed is om conditie op te bouwen en het ervoor zorgt dat het sputum in de longen loskomt. Maar hoe meer het cf-team erop hamert (heel irritant af en toe, want ik doe echt wel wat), hoe meer ik de neiging krijg de kop in de wind te gooien. Figuurlijk dan, maar eigenlijk ook wel letterlijk.

Want ik merk dat ik het meest consequent ben in wandelen. Waar de spinningfiets nu staat te wachten tot het slecht weer is en de gewichten voor de krachttraining nog steeds te vaak blijven liggen, heb ik altijd plezier in het lopen. Als het mooi weer is, ga ik het liefst buiten bewegen. En het is nou eenmaal best vaak mooi weer om een rondje te maken. Genietend over de dijk met prachtig uitzicht (en Rik de afweg op duwen, is ook sport!) of in de polder waar de omgeving er echt Hollands uitziet en waar we vanmorgen nog heerlijk hebben gelopen met de wind in de rug!

Ben ik minder fit, dan loop ik gewoon wat rustiger. En als ik me goed voel, zet ik er stevig de pas in. En dat is best zwaar achter de wandelwagen! Wel hebben we tegenwoordig een aantal tussenstops, want we moeten echt even zwaaien naar de kippen, het varken, de paarden, de schapen, de geiten en de eenden en moeten we ook nog eens kikkers in de sloten tellen. En zo doe ik dus toch een soort van intervaltraining...

Rik begint ondertussen steeds meer bewegingen uit te vinden. Gisteren klom hij opeens zelf op de bank en er weer af! En da's eigenlijk wel fijn, want hij begint wel zwaar te worden om steeds te moeten tillen. Aan de andere kant moet ik dan toch echt weer mijn armspieren gaan trainen. Waar lagen die gewichten ook alweer?

laat maar lekker draaien

Onze kleine man heeft iets met draaien. Zo draait hij de laatste tijd steeds rondjes op handen en knietjes als hij aan het spelen is, we vermoeden omdat het erg leuk is als de rest van de wereld nog even doordraait terwijl Rik al stil zit... Zijn mobiel boven het bed moet ook draaien als hij gaat slapen. En inmiddels heeft hij de wasmachine door: elke keer als ik een vaatdoek in de wasmand gooi (en dat is nogal eens want die dingen zijn zo snel vies), haalt Rik de doek er meteen weer uit om ermee naar de wasmachine te kruipen, de doek erin te gooien en de deur dicht te smijten (en dat gaat nog steeds goed, zonder vingertjes ertussen). Hij weet nog net niet precies op welk programma hij de wasmachine moet zetten. Vandaag heb ik dus de vaatdoek maar even laten centrifugeren, voor de show. Rik was helemaal blij en trots, want die vaatdoek had hij er zelf ingedaan! Beetje milieu-onvriendelijk, ik weet het. Maar hee, onder het motto jong geleerd is oud gedaan moet ik het natuurlijk wel even voordoen! Want met een kindje (en een man in de bouw) raakt de wasmand nooit leeg. Alleen jammer dat Rik het nog even beperkt tot de vaatdoek, maar het is een begin! En wat zo stom is, ik krijg dan steeds hetzelfde liedje in mijn hoofd:

"Kleine wasjes, grote wasjes, doe ze in je wasmasjien
Laat maar lekker draaien, steeds meer in die wasmasjien..."

Whaaaa!!!

vrijdag de 13e

Eigenlijk geloof ik niet zo in vrijdag de dertiende. Het is toch niet meer dan gewoon een datum die toevallig op een vrijdag valt? Tot vandaag, vandaag ging er ook echt vanalles mis. Zou het dan toch een ongeluksdag zijn?

Het begon vanmorgen al, toen ik nog even wilde kijken naar mijn blog van gisteren over de peuterspeelzaal. Tot mijn ontsteltenis was het hele bericht inclusief reacties (waarvoor mijn dank, trouwens) verdwenen!! Wat, kan ik nou ook al de computer verprutsen als ik er niet eens achter zit en het ding helemaal niet aanstaat? Tot mijn opluchting (sorry) zag ik wel dat er ook berichten van andere bloggers weg waren. Heel vervelend, maar dan zal het toch wel niet aan mij liggen. Ook was het niet mogelijk om in te loggen.

Nou, aanmelden kan inmiddels dus gelukkig wel weer en als ik het goed heb gelezen, worden de laatste berichten nog hersteld. Ik hoop het maar, dan is vrijdag de dertiende misschien toch niet zo erg.

O ja, vrijdag de dertiende: toen ik na het middageten de handjes van Rik stond te poetsen terwijl hij in de kinderstoel zat, schoot het me opeens ontzettend in de rug. Ik heb echt geen idee waarom: ik verdraaide me niet, deed niks aparts en opeens kon ik bijna niet meer overeind komen. En terwijl ik ga zitten met een van pijn vertrokken gezicht en me afvraag hoe ik Rik nou in godsnaam nog uit die stoel ga krijgen, zit hij me vrolijk uit te lachen! Met het nodige gepuf is het me toch gelukt. Had ik nou toch maar een pufcursus gedaan toen ik zwanger was... Ik heb de rest van de dag als een soort quasimodo door het huis gesloft. En het gaat vanavond nog steeds niet beter met mijn rug.

Ook werd ik vandaag alweer niet teruggebeld door mijn longarts, nadat ze geen tijd had gehad voor haar telefoontjes naar patienten afgelopen woensdag. Toen ik wel netjes door een assistente werd gebeld met de belofte dat de arts me donderdag zou terugbellen. Niet dus. De stress sloeg flink toe toen ik vanmiddag tot twee keer toe een "verborgen nummer" mistte. Uiteindelijk heb ik zelf maar de telefoon gepakt die opeens een heel slecht bereik had (ja, dat moet toch die vrijdag de dertiende zijn). Na poging drie, met mijn gsm ditmaal, had ik meer succes. Maar nu blijken de testuitslagen waar ik al drie dagen met spanning op zit te wachten nog niet binnen. En vond de arts mijn vragen niet zo dringend (huh?) en had ze alvast bedacht om maandag maar terug te bellen. Beetje vreemd, ik moet me toch ook aan de gemaakte afspraken houden? Na het weekend hebben we (hopelijk) weer contact, kan ik weer gaan zitten wachten bij de telefoon... Maar ach, dan is het geen vrijdag de dertiende meer dus wat kan er dan nog fout gaan?

Dit artikel stond op internet vanmorgen, maar ik geloof er niet meer zo in:

"Verhalen vrijdag de dertiende zijn aangepraat

Veel mensen blijven binnenzitten of zijn extra alert als het vrijdag de dertiende is. De wetenschappelijke basis hiervoor ontbreekt echter volkomen.

Novum) - Veel mensen blijven binnenzitten of zijn extra alert als het vrijdag de dertiende is, maar hiervoor is geen wetenschappelijke basis. "Alle verhalen over zwarte katten, ladders en spiegels zijn allemaal aangepraat en komen bij iemand vandaan die daar toevallig iets mee te maken heeft gehad", zegt massapsycholoog Hans van de Sande van de Rijksuniversiteit Groningen.

Van de Sande deed twee jaar geleden onderzoek naar de 'ongeluksdag'. Hij zette een ladder op straat neer en onderzocht of voorbijgangers er onderdoor liepen of juist erlangs. Veel mensen bleken een omweggetje te maken. Ze gaven aan dat dat een automatisme was of lag aan de verhalen over vrijdag de dertiende.

Volgens van de Sande hebben mensen de neiging om de oorzaak van gebeurtenissen niet bij zichzelf te zoeken. "Het is namelijk makkelijker als we iets bovennatuurlijks, zoals heksen, geesten of God de schuld kunnen geven", zegt Van de Sande. "Doordat mensen bang zijn dat hen iets overkomt, gaan ze ook voorzichtiger doen."

Het Centrum voor Verzekeringsstatistiek (CVS) telt op een vrijdag de dertiende gemiddeld minder schademeldingen dan op andere vrijdagen. "We krijgen op de meeste vrijdagen ongeveer 7800 schademeldingen binnen. Maar als het vrijdag de dertiende is, blijken de meeste mensen extra voorzichtig te zijn. Dan komen er ongeveer 7500 gevallen binnen", vertelt een CVS-woordvoerder. Of dit echt te maken heeft met de 'ongeluksdag' kon de zegsvrouw niet zeggen.

Voor de herkomst van het bijgeloof zijn wel verklaringen te geven, bijvoorbeeld bijbelse. Vrijdag is namelijk de dag waarop Jezus werd gekruisigd. Het ongeluksgetal dertien staat gelijk aan het aantal aanwezigen tijdens het Laatste Avondmaal.

In Griekenland, Spanje en Latijns-Amerikaanse landen is dinsdag de dertiende een ongeluksdag. In Italië is vrijdag de zeventiende juist weer de ongeluksdag."