binnenkort grote broer

Inmiddels lijkt Rik heel goed te beseffen dat hij een klein broertje krijgt. Of in ieder geval dat er een baby in aantocht is. Hij heeft een nieuwe kamer (met het niet onbelangrijke detail dat hij ook een nieuw dekbedovertrek met auto’s erop heeft gekregen) omdat in zijn oude kamertje de baby gaat slapen. En mama heeft een dikke buik omdat er een baby in zit die nog even moet groeien en daarom kan ik hem nu niet dragen.

We hebben hem uitgelegd dat het nog even duurt en dat dan de dokter de baby eruit haalt (da’s ook wel ongeveer waar). En dat is in het ziekenhuis dus volgens Rik moet mama dan ook naar de wc. Inderdaad, dat moet ik nu ook steeds voor de controles, en erna... Omdat Rik met oma dan ook meegaat, levert dat nog weleens grappige taferelen op. Zo kwam ik pasgeleden van het toilet af naast een (natuurlijk op dat moment) vol restaurant, toen Rik hardop moest vragen of mama nou een poepje had gemaakt. Toen ik dat zachtjes ontkende was de iets te luide conclusie dat ik dan vast wel een plasje had gedaan...

Een andere keer toen ik terug kwam van een korte controle bij mijn lieve internist, vroeg hij in een (natuurlijk weer) volle wachtruimte of mama de dokter nog moest betalen. Tja, in de winkel moeten we tenslotte ook altijd afrekenen.

Tijdens de bezoekjes aan de gynaecoloog mag Rik altijd mee naar binnen en kijkt hij vol plezier mee naar de baby die ‘in de computer’ bij de dokter te zien is (al vraag ik me af of hij er iets van kan maken, ik weet soms al niet waar ik naar kijk). En hoort hij dat het hartje van de baby ‘tik, tak, tok’ doet.

En eindelijk wilde hij ook met mama op de foto. Dat leverde meteen een leuke buikfoto op na 34 weken zwangerschap:

de andere doek

Rik heeft al tijden twee labeldoekjes, die echt zijn favoriete soort-van-knuffel zijn. De 'doek' en de 'andere doek'. En dus was het gisteravond crisis toen we opeens zijn 'andere doek' niet meer konden vinden. Terwijl papa en mama er van overtuigd waren dat we het ding voor het laatst in de woonkamer hadden gezien. Gelukkig is Rik toch snel in slaap gevallen met alleen de 'doek' in zijn bedje.

Onze zoektocht begon opnieuw toen hij weer om zijn 'andere doek' vroeg tijdens het verschonen van zijn luier voordat ik naar bed ging. Nou was dat al bepaald niet vroeg meer met dank aan bovenstaande nieuwe foto dus hebben we onze woonkamer om middernacht (schandalig) nog eens ondersteboven gehaald. Terwijl ik op handen en knieën nog een poging deed om met een onhandig dikke buik onder de bank te kijken (want je weet maar nooit), ben ik wel tot de conclusie gekomen dat ik er nodig weer moet stofzuigen maar van de 'andere doek' geen spoor.

Met pijn in mijn hart heb ik Rik dus maar beloofd dat we morgen verder zouden zoeken en dat het echt goed zou komen om er vervolgens zelf nog een tijd van wakker te liggen. Denkend aan ons dappere manneke die zijn traantjes moest wegslikken en omdat ik er gewoonweg niet tegen kan om het lapje stof kwijt te zijn. En dus kon ik het niet nalaten om na mijn nachtelijke toiletbezoekje (inmiddels standaard met een babyhoofd tegen mijn blaas) nog even rond te kijken om natuurlijk weer niks te vinden.

Groot was onze blijdschap dan ook toen ik vanmorgen Rik zijn trui wilde aandoen om opeens in de mouw, jawel, de 'andere doek' te ontdekken!! En dan te bedenken dat ik zijn kleren nog heb vastgehad en zelfs toen de knuffeldoek niet heb kunnen vinden... Tja, de woonkamer is een puinhoop maar onze missie is volbracht!

broertje of zusje?

We hebben Rik eigenlijk nog niet bewust verteld dat er een kindje bij komt. We zijn bang dat als we het nu al vertellen, het voor hem nog wel heel erg lang duurt voordat de baby er is. Wel zeggen we af en toe dat hij niet meer zo goed in het babybedje past en hij een nieuw bed krijgt. We moeten de nieuwe kamer voor hem nog maken en als die (bijna) af is en mijn buik echt dik is, vinden we het tijd om uit te leggen wat er allemaal staat te gebeuren.

Maar de laatste tijd heeft hij het opeens opvallend vaak over een broertje of zusje! Hmm, volgens mij krijgt hij toch meer mee dan dat wij denken, al vraag ik me af of hij echt beseft wat een broertje of zusje is. Ik heb geen idee wat de beste manier is om een peuter voor te bereiden op de komst van een broertje of zusje. Daar zullen we gaandeweg vast wel achter komen, laten we maar gewoon ons gevoel daarover volgen. En natuurlijk reageert ook iedere peuter er weer anders op. Ik ben heel benieuwd hoe Rik er mee om zal gaan! Ik had hem al een babypop gegeven, maar die ligt nu oninteressant te wezen onderin de doos met knuffels... Wel heeft hij al verschillende keren geroepen dat hij een zusje wil. Maar net was hij opeens heel stellig dat hij een broertje wil! Ik ben eigenlijk zelf ook wel heel benieuwd wie er in mijn buik ronddobbert! Het gevoel dat we een meisje krijgen is een beetje weggeëbd. Tja, hopelijk weten we volgende week meer na de echo!

loslaten

Toen Rik net geboren was, kregen we het al te horen: ‘vanaf nu zul je hem steeds een beetje moeten loslaten zodat hij zelf de wereld gaat verkennen, hoe moeilijk dat soms ook is’! Gisteren was dat weer eens meer dan duidelijk tijdens de enorm gezellige Sinterklaasmiddag van de buurtvereniging. Waar ons manneke vorig jaar alleen maar heeft zitten huilen bij papa op schoot, had hij het nu reuze naar zijn zin! Samen met alle kinderen in een kring zitten, (héél veel) pepernoten eten, liedjes zingen en Sinterklaas roepen. Maar ook dansen met Zwarte Piet, samen met mijn vroegere oppas thee voor mama halen en andere ouders pepernoten geven. Geen verlegenheid te bespeuren, wauw, wat zijn we trots op onze grote jongen! Hij was wel eventjes uit zijn doen toen een andere vader het door Rik zo lief aangeboden pepernootje niet wilde aannemen, heel flauw. Dat had ik op dat moment niet gezien en het is maar goed dat Frank het pas vertelde toen we weer thuis waren, want ik had die man de pepernoot waarschijnlijk naar zijn hoofd gegooid… Tja, loslaten gaat met vallen en opstaan, ook voor mama!

nog een controle

Na maandag met Rik naar het consultatiebureau te zijn geweest, mocht Rik gisteren met mij mee naar de internist. En in tegenstelling tot maandag, is er geen traan gevloeid! Soms is het best wennen om met een peuter naar het ziekenhuis (of waar dan ook heen) te gaan. Zeker als hij door de hele parkeergarage blèrt dat we een nieuwe auto hebben (nou ja, niet nieuw maar wel een andere, met het oog op de naderende gezinsuitbreiding. En die ik even niet eens kon vinden, omdat we het ding net de avond van tevoren hadden opgehaald), ongegeneerd (en helemaal niet verlegen, ha!) naar andere mensen staart (en alle harten steelt door lief te lachen als ze dat merken), zijn schoen ‘stout’ is als die op de grond valt in de wachtkamer (achter de voetensteun van de buggy blijven hangen maar gelukkig weet nu wel iedereen daar dat die schoen toch echt stout was) en hij de arts voorleest uit zijn boekje dat mama eigenlijk had meegenomen om Rik even rustig te laten bladeren op het moment dat mama met de arts moet praten. Gelukkig heb ik echt een hele lieve (en tevreden) internist en mag Rik de volgende keer gewoon weer komen (en mama ook)! O ja, en dankzij een bezet invalidentoilet/babyroom weet ik nu dat de gewone wc’s verrassend klein zijn en er eigenlijk geen buggy met kind in past…

consultatie-ellende

Maandag ben ik met Rik naar het consultatiebureau geweest. Altijd weer goed voor een huilbui (van Rik dan). Het bleek een extra bezoek te zijn, wat ze voor het gemak maar even vergeten waren te vermelden, omdat Rik de vorige keer nog niet los liep. En als ik dat nou had geweten, was ik niet eens gegaan. Ttsssskk, want om voor niks in een wachtruimte vol met snotterende kinderen te zitten, lijkt me niet echt geweldig. En omdat Rik inmiddels wel los loopt, bleek deze afspraak nogal overbodig.

Maar het ene stokpaardje was nog niet overboord gegooid of de arts had alweer een volgende paraat: ze vond Rik een beetje verlegen omdat hij moest huilen... Ja, da's niet zo gek als hij eerst drie kwartier (!) moet wachten todat ze eindelijk tijd heeft (heerlijk, zo'n strakke planning) om vervolgens door een voor hem wildvreemde (want ik heb nog maar zelden twee keer dezelfde dokter gezien daar) lastig te worden gevallen met allerlei onderzoekjes! Bovendien, ik zou ook gaan huilen als ik als kind zo'n stom mens voor me zou krijgen.

Met alle toch al razende hormonen is deze mama dus behoorlijk chagrijnig naar huis gegaan want natuurlijk is Rik soms, net als iedere peuter, verlegen. Zo erg is dat helemaal niet, en vaak valt dat ook wel mee. Tot 1 miljoen tellen dan maar en van me af typen na eerst tegen Frank en mijn moeder te hebben geklaagd. Gelukkig is de boze bui inmiddels echt wel verdwenen (dat mag ook wel na een dag) en weet ik ook wel dat een consultatiebureau soms best een steuntje in de rug kan geven, soms hè. Gisteren duidelijk even niet.

Rik loopt los!

Even een berichtje van een heel andere orde, want... Rik loopt los!! Hij liep al heel lang aan het handje mee, maar durfde niet los te lopen. Tot gisteravond! En vanmorgen ging het alweer een heel stuk beter! Voor zijn leeftijd is het heel laat dat hij dit kan maar hij praat juist weer heel goed (en veel) en kindjes blijken vaak eerst het één of het ander te ontwikkelen. Nu heeft hij er opeens echt plezier in, wat zijn we trots op onze grote jongen!!

poppen en pannen

Het lijkt wel alsof we het afgesproken hadden, terwijl ik vrijdag een pannensetje voor Rik kocht, heeft Petra voor haar zoontje Nathan een pop gekocht! (Dat wisten we trouwens niet van elkaar, maar het is wel een grappig toeval!) En jaahaa, Rik heeft dus ook al een tijdje een babypopje! Hij kijkt er niet heel veel naar om, om eerlijk te zijn. Wel zeggen we 's avonds vaak tegen hem dat pop gaat slapen en dat Rik ook moet gaan slapen. Terwijl Rik dan lekker onder zijn dekentje ligt, slaapt pop onder een voormalig spuugdoekje aan zijn voeteneinde of bovenin de mand bij het andere speelgoed in de slaapkamer... En gisteren heeft hij pop eten gegeven uit zijn pannetjes, netjes met een lepeltje. Die pannetjes vallen echt in de smaak!! Rik had nergens ander meer tijd voor, hij wilde niet in bad (anders toch wel een favoriete bezigheid), geen melk drinken en niet naar bed want hij moest en zou koken! Ook vanmorgen hoorden we hem al vroeg: "UIT!" vanuit zijn bedje roepen. En zo heeft hij vanmorgen alweer "soep met bijten" (soepballetjes) 'gekookt'...

Zoals Petra al schreef:

wat zullen die vrouwen van onze zoons het makkelijk hebben later, met van die geëmancipeerde ventjes.

Ik denk dat we onze blogs dus maar goed moeten bewaren voor de toekomstige vriendinnetjes, hi hi!

En tja, ik ken ook iemand (ze weet zelf wel wie ik bedoel) die in verwachting is van een meisje. Nu onze jongens zo in de weer zijn met poppen en pannen, moet ik haar later misschien maar eens een speelgoedtrein of -auto of houten gereedschap geven. Ach, zolang de kinderen er blij mee zijn, maakt het ook niks uit!

potten en pannen

Gisteren zijn Frank en ik toch nog even de stad in geweest om onze trouwdag met een etentje te vieren. En om een pannensetje voor Rik te zoeken. Want onze kleine man is zo vaak bezig met roeren in allerlei bakjes dat we het tijd vonden voor een “echt” stel pannen.

Maar het viel nog niet mee om die te vinden. Na de speelgoedzaken te hebben afgestruind, bleken we keus te hebben uit maar twee soorten: een roze en een metalen. Die roze variant viel meteen af omdat we dat veel te meisjesachtig vonden. (Hmmm, zouden speelgoedfabrikanten nog zo ouderwets zijn om te denken dat alleen meisjes koken omdat ook de metalen pannenset in een roze verpakking zat? Of zouden wij weer te ouderwets zijn door Rik geen roze speelgoed te geven?) Hoewel de keuze ons tegenviel, hebben we de metalen pannetjes aangeschaft en meteen ook een schandalig groot prijsverschil ontdekt tussen de twee winkels die de setjes hadden (en natuuuurlijk voor de goedkoopste gekozen). Ik was ook best verontwaardigd dat pannetjes dus bijna niet meer waren te vinden, maar wel een plastic kant-en-klaar pizza als speelgoed…

Bij toeval liepen we ook nog tegen een houten (blauw!) speelgoedfornuisje aan. Die had ik al eens eerder gezien maar toen niet gekocht en daar heb ik vervolgens altijd spijt van gehad. Mijn dag werd dus nog leuker en het blijkt dat het toch een goede aanschaf was want Rik heeft er vanmorgen al heerlijk mee gespeeld:

groot en klein

Gek is dat: als we klein zijn, willen we meestal graag zo snel mogelijk groot zijn. En als we groot zijn, willen we vaak graag weer klein zijn. Dat valt me echt op met een tweejarige peuter in huis.

Zo klein als hij is, is Rik al enorm gefascineerd door de was, daar heb ik al eens een blogbericht over geschreven. En dan vooral de wasmachine (vrees dat dat wel over is op het moment dat hij de "wasgerechtigde" leeftijd bereikt). Hij werpt ook graag een blik op de kookkunsten van mama om vervolgens met zijn eigen houten lepel te roeren in een bakje waar niks in zit en er uit een ander bakje niks bij te schudden. Om er soms ook nog eens niks uit te drinken.

En wij laten onze kinderen massaal meedoen met die stoerdoenerij (begrijp me niet verkeerd, dat is ook vaak een goede leerschool). Zo heeft Rik al houten gereedschap en houten spijkers, bouten en moeren. Gelukkig heeft hij nog geen plastic pistooltjes, maar die tijd komt vast nog wel. En ook draagt hij grote-mensen-kleren in mini-uitvoering. Waardoor mijn moeder altijd verzucht dat die babypakjes van vroeger toch véél schattiger waren.

Gisteren zat ons jochie opeens te bellen! Met zijn zachte, stoffen gsm met drie cijfers erop. Hij nam netjes op met "hallo", toen volgde er een geanimeerd gebrabbel om vervolgens weer op te hangen met "ja, okee, houje" (zoiets als "houdoe" oftewel "daaaag"). Ik heb gelachen todat de tranen me in de ogen stonden! Het was ook zo grappig, vooral toen tijdens een volgend gesprek (jaha, zijn telefoon stond opeens roodgloeiend dit weekend) het deurhekje dicht moest (!) en hij zelf in een hoek buiten zicht van mama ging zitten. Het was blijkbaar niet voor mijn oren bestemd.

Inmiddels merk ik dat ik altijd weer vertederd ben door de knuffels van Rik. En graag onbezorgd meespeel, of de kinderliedjes uit mijn jeugd weer uit volle borst meezing. En echt geniet van al die leuke kinderboekjes! Ach ja, 32 + 2 jaar, dat maakt ons gemiddeld zo'n jaar of 17...

o tan tonne!

"O tan tonne!" Ja, da's een rare titel! En nee, ik heb de letters op het toetsenbord niet gehusseld. Al geraden wat het betekent? Het is ook wel lastig. Dan zal ik maar gewoon de oplossing geven: dit was een stukje tekst van Rik van vandaag. Tan = Stan, mijn broer, dat maakt hem de oom van Rik, en dat maakt hem dus O Tan! En tonne = tanden poetsen... Oom Stan kwam vanmiddag even oppassen tijdens het middagslaapje van Rik zodat ik naar de bibliobus kon. Maar voordat Rik naar bed ging, wilde hij graag aan oom Stan laten zien dat hij ook al tanden kan poetsen. Zo lief, die peuterpraat!! Ik heb nog meer voorbeelden. Met "tron" bedoelt Rik de magnetron, "poe" is de bal met een plaatje van Winnie de Pooh en "mauw" is de poes.

Soms levert het gebabbel van Rik hilarische ogenblikken op. Zo heet het schaap van opa "ouwe" (omdat dat schaap al heel lang bij opa in de wei loopt). En Rik wil altijd graag naar de ouwe en opa toe. Tijdens een wandeling daar naartoe, riep hij dus in zijn enthousiasme nogal hard steeds achter elkaar "ouwe opa"... Ook heeft hij eens een wat oudere man op de fiets vreemd laten opkijken door heel hard ouwe (juist, naar het schaap maar dat wist die arme man niet) bij de wei te roepen terwijl deze meneer net langskwam. Oeps...

Alleen blijf ik het zo sneu vinden als Rik iets roept wat ik niet kan verstaan. Al zegt hij het woordje zes, zeven keer achter elkaar dan nog kan ik het vaak niet herkennen, en erger ik me aan mezelf dat me dat niet lukt. Gelukkig snap ik hem veel vaker wel en leren we elkaar allebei iedere dag weer nieuwe woordjes, en da's echt genieten!

in de wind

Ik heb al vaker geschreven over mijn pogingen om te sporten. Als het een tijdje goed gaat, kan ik er heel enthousiast over zijn. Maar als ik me minder goed voel, sla ik het sporten al snel over want ik heb mijn energie dan al zo hard nodig om voor Rik te zorgen en het huishouden nog enigszins bij te houden. Al weet ik dat het echt heel goed is om conditie op te bouwen en het ervoor zorgt dat het sputum in de longen loskomt. Maar hoe meer het cf-team erop hamert (heel irritant af en toe, want ik doe echt wel wat), hoe meer ik de neiging krijg de kop in de wind te gooien. Figuurlijk dan, maar eigenlijk ook wel letterlijk.

Want ik merk dat ik het meest consequent ben in wandelen. Waar de spinningfiets nu staat te wachten tot het slecht weer is en de gewichten voor de krachttraining nog steeds te vaak blijven liggen, heb ik altijd plezier in het lopen. Als het mooi weer is, ga ik het liefst buiten bewegen. En het is nou eenmaal best vaak mooi weer om een rondje te maken. Genietend over de dijk met prachtig uitzicht (en Rik de afweg op duwen, is ook sport!) of in de polder waar de omgeving er echt Hollands uitziet en waar we vanmorgen nog heerlijk hebben gelopen met de wind in de rug!

Ben ik minder fit, dan loop ik gewoon wat rustiger. En als ik me goed voel, zet ik er stevig de pas in. En dat is best zwaar achter de wandelwagen! Wel hebben we tegenwoordig een aantal tussenstops, want we moeten echt even zwaaien naar de kippen, het varken, de paarden, de schapen, de geiten en de eenden en moeten we ook nog eens kikkers in de sloten tellen. En zo doe ik dus toch een soort van intervaltraining...

Rik begint ondertussen steeds meer bewegingen uit te vinden. Gisteren klom hij opeens zelf op de bank en er weer af! En da's eigenlijk wel fijn, want hij begint wel zwaar te worden om steeds te moeten tillen. Aan de andere kant moet ik dan toch echt weer mijn armspieren gaan trainen. Waar lagen die gewichten ook alweer?

laat maar lekker draaien

Onze kleine man heeft iets met draaien. Zo draait hij de laatste tijd steeds rondjes op handen en knietjes als hij aan het spelen is, we vermoeden omdat het erg leuk is als de rest van de wereld nog even doordraait terwijl Rik al stil zit... Zijn mobiel boven het bed moet ook draaien als hij gaat slapen. En inmiddels heeft hij de wasmachine door: elke keer als ik een vaatdoek in de wasmand gooi (en dat is nogal eens want die dingen zijn zo snel vies), haalt Rik de doek er meteen weer uit om ermee naar de wasmachine te kruipen, de doek erin te gooien en de deur dicht te smijten (en dat gaat nog steeds goed, zonder vingertjes ertussen). Hij weet nog net niet precies op welk programma hij de wasmachine moet zetten. Vandaag heb ik dus de vaatdoek maar even laten centrifugeren, voor de show. Rik was helemaal blij en trots, want die vaatdoek had hij er zelf ingedaan! Beetje milieu-onvriendelijk, ik weet het. Maar hee, onder het motto jong geleerd is oud gedaan moet ik het natuurlijk wel even voordoen! Want met een kindje (en een man in de bouw) raakt de wasmand nooit leeg. Alleen jammer dat Rik het nog even beperkt tot de vaatdoek, maar het is een begin! En wat zo stom is, ik krijg dan steeds hetzelfde liedje in mijn hoofd:

"Kleine wasjes, grote wasjes, doe ze in je wasmasjien
Laat maar lekker draaien, steeds meer in die wasmasjien..."

Whaaaa!!!

naar de peuterspeelzaal of niet?

Ik schreef het al eerder: Rik is nu een echte peuter. En dan komt vroeg of laat ook de vraag om de hoek kijken of hij naar de peuterspeelzaal zal gaan of niet. Ik twijfel daar heel erg over. Want aan de ene kant is het natuurlijk heel goed dat hij went aan en leert spelen met andere kindjes. En nu gaat hij helemaal niet naar de kinderopvang (vooral vanwege infectiegevaar) en vrees ik dat de stap van niets naar de kleuterschool wel erg groot gaat worden.

Aan de andere kant ben ik erg bang dat hij infecties mee naar huis, en dus naar mama, neemt. Daar ontkomen we ook niet aan als hij naar school gaat, maar dan is hij alweer wat ouder en hoop ik dat hij meer weerstand heeft opgebouwd en school is natuurlijk verplicht, de peuterspeelzaal niet.

Voor alle zekerheid hebben we hem wel op de wachtlijst gezet met de voorwaarde dat hij pas na de winter volgend jaar naar de peuterspeelzaal toe gaat, als we daarvoor kiezen. Dan zou hij drie zijn, kinderen mogen er vanaf twee-en-een-half naartoe. Hebben jullie nog tips of ervaringen? Ik ben heel benieuwd hoe anderen hiermee omgaan. Alvast bedankt!

een echte peuter

Ik kan me er nog steeds over verbazen hoe snel de tijd gaat met een klein mensje in huis! Nu is Rik "opeens" alweer twee en een echte peuter geworden. Dat merken we niet alleen aan zijn leeftijd, maar ook aan zijn gedrag. Hij wil nu bijvoorbeeld zelf eten met zijn kinderbestek. Alleen de soep mogen papa en mama nog geven, maar dan roept hij om de haverklap "bijten!!" wat betekent dat het dan hoog tijd is voor een soepballetje! En na de soep kan het grote kliederen beginnen, want iedere hap die wij hem aanreiken, duwt hij beslist weg. En ach, hij moet het toch een keer zelf leren. Al zit er na afloop meer eten op de kinderstoel, tafel, vloer, slabber, in zijn haren, op zijn gezicht en op zijn broek dan in zijn buik...

Als hij zit te spelen en hij wil niet gestoord worden, dan is het "dag, mama" waarbij hij driftig zit te zwaaien. En ook aan het spelen zelf merken we dat hij zich goed ontwikkelt. Was speelgoed eerst vooral leuk om tegen elkaar aan te botsen en te horen welk geluid het maakt, nu blijkt dat het nog veel meer kan. Al is het "roeren" nog steeds favoriet. Hij kan echt úren stil zijn met een lepel en een bak. En waar een (houten) lepel is, moet een bak zijn en andersom. De hoop zand op de stoep is ook erg leuk. Vooral om het in een emmer te scheppen en die vervolgens boven zijn broek weer om te kiepen. Ja, die broeken blijven nooit lang schoon... En overdag in het zand spelen geeft altijd weer een goed excuus om 's avonds heerlijk in bad te kunnen.

Hij leest erg graag boeken en weet precies welke mama van de plank moet halen. "Waar ben je, kuiken" (oftewel: "kuiken"), "Woef" en "Het avontuur van eentje Waggel" (in Rik's woorden: "kwak, kwak") zijn favoriet. Die zijn ook leuk want daar zitten geluidjes bij. Ook "Sem op het potje" moet mama vaak voorlezen, al neemt hij er nog geen voorbeeld aan. Want het is geen probleem om op het potje te zitten, er iets in doen is lastiger. Al ging dat een tijdje beter, helaas heeft hij dat nog niet volgehouden.

Lopen gaat minder goed, hij kan het wel maar is erg bang om te vallen (komt me erg bekend voor) dus wil hij toch altijd nog een handje vasthouden. Praten daarentegen doet hij echt fantastisch! Hij kent al zoveel woordjes en leert er gretig bij! Eerst pakte hij onze hand en wees ermee naar hetgeen hij wilde hebben, daarna was het "die, die!" en inmiddels benoemt hij al heel veel dingen (en mensen) bij naam. De "s" is nog moeilijk, de "r" gaat steeds beter. En bespeuren we sinds vorige week een licht maas en waals accent...

Hij kan steeds makkelijker overal bij en dan zijn de dingen waar hij eigenlijk niet aan mag komen natuurlijk het meest interessant. Zoals de bloemen op tafel, de doos met suikerklontjes of de laden van de kast die nog weleens anders ingedeeld worden op het moment dat mama even de kamer uit is om vervolgens snel dichtgeduwd te worden op het moment dat mam terugkomt. En als hij iets ondeugends heeft gedaan kan hij met zijn allerliefste glimlach mama stralend aankijken. En dan kan ik soms echt mijn lach niet houden, wat Rik weer enorm weet uit te buiten als een echte peuter!

Vorige week heeft hij voor het eerst in het zitje achterop de fiets gezeten. En het is onderhand echt tijd om de box op te ruimen want daar gaat hij nu bijna niet meer in. En na zijn tweede verjaardag past al zijn speelgoed er trouwens ook niet meer in. Dus kunnen we die ruimte beter gaan benutten als speelhoek. Voor Rik alweer een logische stap, maar voor mij gaat het soms wel erg snel. Ja, ik ben nu ook zo'n moeder die tegen andere nieuwbakken ouders roept: "geniet er maar van, want voor je het weet zijn ze groot!" En dat is ook zo, maar het is wel genieten!

twee jaar!

Engeland vierde vandaag feest, maar wij ook! Want Rik is vandaag twee jaar geworden! Wat gaat het snel! We hebben een leuke dag gehad. Met slingers, ballonnen, taart, visite en veel cadeautjes voor onze kleine vent! De taart was lekker, de visite gezellig, het scheuren van het pakpapier was leuk maar een eigen ballon om mee te spelen was geloof ik toch wel het mooiste van alles voor Rik!

zonne-energie

Afgelopen week heeft het lentezonnetje zich volop laten zien. Ik heb er heerlijk van genoten terwijl ik veel in de tuin heb gewerkt, want helaas geniet het onkruid ook van het warmere weer. Ben nu wel erg moe, heb een roodverbrand hoofd en heb overal spierpijn maar de borders liggen er weer netjes bij! Ik geloof dat ik op zonne-energie werk, want ik krijg echt energie als het mooi weer is!

Ondanks het prachtige lenteweer is Rik zaterdag erg verkouden geworden. Hij hoest nog erger dan zijn mama (dat wil wat zeggen) en heeft koorts. Zo zielig! Ik voel me zelf ook niet helemaal fit meer, maar hopelijk blijft het daarbij want deze week staat er weer een longfunctie op het programma, slik...

onze slotenmaker

Als moeder van een peuter merk ik steeds vaker dat je je overal, maar dan ook echt overal, op moet voorbereiden. Zo ook vandaag: terwijl Rik voor het middageten nog lekker in de berging op de grond zit te spelen, moet ik eventjes naar buiten. Nu hebben de vorige bewoners van ons huis op de buitendeur onder en boven extra sluitingen gemonteerd voor hun veiligheid. En ja hoor, als ik weer naar binnen wil, merk ik dat de deur niet meer opengaat. Rik heeft de onderste sluiting net ver genoeg naar beneden geduwd zodat de deur op slot zit. Van binnenuit! Dat heeft hij al vaker gedaan (hoe ging dat spreekwoord ook alweer met die ezel en een steen?). En hoewel we ook al een paar keer hebben laten zien hoe de deur dan weer opengaat, krijg ik als antwoord op "Rik, maak de deur eens open!" alleen maar "daaaaaaag!" te horen terwijl hij met ondeugend twinkelende oogjes vrolijk zit te zwaaien... Maar gelukkig hebben we ook tuindeuren en een sleutel waar ik, speciaal voor dit soort doeleinden, nog wel bij kan. Geen paniek, dus. Todat ik merk dat de sleutel niet in het slot wil draaien! Okee, tijd voor paniek! En wat doe je dan als moderne vrouw? Juist ja, je man bellen of die nog een goed idee heeft... Op de achtergrond hoor ik zijn collega's al gniffelen en opmerkingen geven: "wha ha ha, kan ze de deur weer niet open krijgen?". (En daar gaat mijn beeld van de man als dappere redder in nood aan diggelen...) Gelukkig krijgt Rik tijdens mijn telefoontje door dat zonder mama de boterhammen ook niet op tafel komen en maakt hij voor het eerst zelf de deur open! Vanmiddag gaat dus echt het onderste extra slot eraf! Voor de inbrekers: het bovenste blijft gewoon zitten, hoor! daar kan Rik pas bij als hij een heel stuk gegroeid is en tegen die tijd hoop ik dat hij beter weet hoe de deur werkt!

schoenentic

En ik dacht nog dat alleen vrouwen last konden hebben van een schoenentic...

visite

Zo, ik heb nu eindelijk even tijd om uit te puffen (en achter de laptop te kruipen)! Want zo hoor of zie ik twee dagen bijna niemand, vandaag was het opeens een komen en gaan van visite en behandelaars en heb ik ook nog wat mensen aan de telefoon gehad. Heel fijn, maar toch ook wel vermoeiend. Van de fysiotherapeute heb ik ook alvast "ziekenhuiswerk" gekregen, dus mag ik gaan nadenken over de voor- en nadelen van sporten voor mij. En... de Wii!!! Kan ik een beetje gaan bewegen aankomend weekend. Wat een luxe, zoiets hebben we thuis niet. Straks wil ik nog bijna niet meer weg (met de nadruk op BIJNA)!

Maar de leukste visite van vandaag was toch echt dat Rik vanavond mee was gekomen met Frank en mijn moeder!! En tadaaaaaa! Daar komt meteen het volgende dilemma van een cf-mama (tenminste, van deze mama) om de hoek kijken. Want is het wel zo verstandig om Rik mee te nemen naar het ziekenhuis, naar een afdeling vol longpatienten? Want zo'n jong kindje pikt vast vanalles op. Daarom gaat hij ook niet naar kinderopvang, al is dat vooral om mij te beschermen tegen allerlei meegebrachte virussen. Aan de andere kant is hij gezond, en is het ook niet goed om hem van alles te isoleren. En natuurlijk is het heerlijk om hem weer even te zien! Na overleg met een arts en verpleegkundige vanmorgen hebben we besloten dat hij gewoon af en toe meekomt, kan ik me alvast verheugen op zijn volgende bezoekje. Geloof dat hij trouwens de piepende infuuspomp wel heel spannend vond! Vind ik ook, maar daarover binnenkort meer!