poezennieuws

Met "onze" poezen gaat het goed! Mamapoes is inmiddels helemaal aan ons gewend en als ze ons ziet, begint ze al te spinnen en overal kopjes aan te geven (we weten niet van wie ze eigenlijk is, al komt ze waarschijnlijk wel uit de buurt). Dat kan natuurlijk liggen aan onze sprankelende persoonlijkheden (ahum, ahum) maar ik denk/vrees dat de door ons geleverde brokjes toch de doorslag geven! Ook maakt het haar niks uit dat we haar kleintjes aaien en zelfs oppakken, al komt er dan nog weleens een hevig protest uit de katjes zelf. Ik denk dat het drie meiden zijn en hoop dat we ze kunnen houden. Ze mogen alleen niet binnenkomen omdat Frank allergisch is en ik vind het ook niet zo'n goed idee om de katten alleen te laten met Rik, maar ach, dit soort katten zijn het gelukkigst als ze de vrijheid hebben buiten en die hebben ze bij ons genoeg (en hopelijk doen ze als dank dan ook meteen iets aan ons mollenprobleem in de tuin want ons gazon lijkt inmiddels meer op de Alpen in Alphen)! Hopelijk zijn ze alleen slim genoeg om niet voor een auto te lopen...

gezinsuitbreiding

Ja, inderdaad: gezinsuitbreiding!! Hoopte ik in mijn vorige berichtje nog op veel af te leggen kraamvisites, nou, inmiddels hebben we alweer hele schattige baby's kunnen bewonderen:

Achter onze garage staat een heel oud en vervallen houten "schuurtje" (nou ja, het is nauwelijks nog te herkennen als zodanig, laten we het er maar op houden dat het niet nodig is om er nog een raam open te zetten: er waait al genoeg frisse lucht naar binnen!). In dat "schuurtje" bewaren we niet meer dan wat dozen en wat oude tuinspullen.

Gisteren had ik een oude snoeischaar nodig en ik bedacht me dat die weleens in dat houten hokje kon liggen. Helaas, daar heb ik het ding niet gevonden maar toen mijn blik toevallig in een oude doos viel, staarde daar zowaar twee oogjes terug! Na nog eens gekeken te hebben bleek het te gaan om een moederpoes met kittens! Aaawww, daar smelt mijn moederhart meteen van (als het geen moederhart was geweest, was mijn hart trouwens net zo hard gesmolten)!

Vandaag heb ik nog even gekeken, gewapend met water en wat blikvoer voor mams. Die was zelf al op zoek naar eten dus kon ik van haar kroost genieten. Om hun eigen geur niet aan te tasten heb ik alleen even gekeken en (ik kon het niet laten) een foto te maken. Er zitten drie hele schattige kittens in de doos, die waarschijnlijk al een week of vier oud zijn. Tja, zo vaak hoeven we niet in het hok te zijn! Ik ben vereerd dat de poes ons hokje veilig genoeg vond om haar kleintjes te krijgen. Hopelijk krijg ik ze tam genoeg om ze in de buurt te houden. Moeder de poes zal vast niet blij worden van een luiertaart, misschien is ze meer te vinden voor beschuit met... euhm... muisjes?!

luiertaart

Voor een vriendin die pas een kindje heeft gekregen, heb ik een luiertaart gemaakt. Nou heb ik wel vaker luiertaarten gezien, maar nog nooit zelf gemaakt. Het bleek eigenlijk best makkelijk en heel erg leuk te zijn! Na wat voorbeelden en ideeën op internet te hebben opgezocht, zijn we (ik en mijn moeder) aan de slag gegaan. Een korte werkbeschrijving: luiers oprollen, even met een wasknijper vastzetten, in een ronde vorm zetten, lintje erom, wasknijpers eraf en opvullen met leuke babyspulletjes (da's nog het leukste van alles). Zo kun je iedere taart helemaal uniek maken en luiers zijn natuurlijk altijd welkom! Nu maar hopen dat we nog vaak op kraamvisite kunnen, al weten bij deze alle toekomstige papa's en mama's meteen wat ze als cadeau krijgen, ha ha!

moederen

Nu het net moederdag is geweest en ik er een jaar moederen op heb zitten, besef ik pas hoe zwaar het af en toe is. Maar vooral ook: hoe leuk! Het is geweldig om te zien hoe Rik de wereld om zich heen steeds meer gaat ontdekken. Maar dat geeft mama en papa meteen ook zorgen: als hij zich maar niet bezeerd, als hij maar niet ziek wordt, als er maar niks ergs met hem gebeurt... Het hoort er allemaal bij, maar af en toe is het best heftig!

Sinds Rik er is, is mijn dagindeling volledig anders. En die bleef ook veranderen het eerste jaar naarmate Riks ritme steeds aangepast moest worden van bijvoorbeeld alleen flesjes naar fruithapjes en meer. Nu hij een jaar is geweest en hij inmiddels "gewoon met ons mag meeeten", merk ik dat we steeds meer dezelfde dagindeling houden, en dat geeft ook weer wat rust. Nu nog van twee slaapjes op een dag naar een, maar dat komt nog wel. En tja, dan begint over een tijdje de eerste stapjes, het zindelijk worden...

Het valt me ook steeds weer op hoeveel mensen aan mij vragen wat ik er verder voor werk bij doe! Huismoeder zijn is blijkbaar niet genoeg. Als mijn antwoord dan is dat ik mijn kind opvoeden eigenlijk wel het belangrijkste werk vind dat er is, staan diezelfde mensen vaak met de mond vol tanden. Laat mij nou maar lekker van Rik genieten en er voor hem zijn. Deze tijd komt nooit meer terug en gaat toch al zo snel voorbij!

het is altijd lente...

... in de ogen van de tandartsassistente. Althans, zo ging het liedje. Nou heeft mijn tandarts geen assistente, wel zo'n raar stickertje op zijn lamp van een kies met oogjes die kunnen rollen (zelfs na een half uur staren, want je moet toch iets als je daar ligt, is het nog een vreemd ding). En dat doet me nou niet bepaald aan de lente denken...

Bij mijn laatste controle bij bovengenoemde tandarts bleek na het maken van röndgenfoto's dat ik rechtsboven een klein gaatje in een kies had zitten (een gezegde luidt: "iedere zwangerschap kost een tand", maar of dat een jaar erna ook nog geldt? Niet volgens de beste man. Heb dus gewoon niet goed genoeg gepoetst, ai). Blij dat ik het 31 jaar heb kunnen volhouden zonder gaatjes, balen dat ik er nu toch een heb. Volgens de tandarts een makkie om te vullen...

Helaas bleek het boren toch niet te gaan zonder verdoving en heb ik inmiddels al twee weken tandpijn, wat door mijn hele rechterkaak lijkt te trekken. Nou was ik in de veronderstelling dat als er geboord, gevuld, gepolijst e.d. was, alles weer tiptop in orde was, maar nee. Volgens de tandarts kon het zijn dat mijn tand nog even wat gevoelig was voor warm en koud, en ik denk nu dat het sprayen wel een van de boosdoeners is van de hele kwestie. Ik krijg dan toch zo'n twintig minuten per keer koude lucht (met een medicijnsmaakje, bleh) binnen. Iets wat mijn tand dus blijkbaar niet zo kan waarderen. Gelukkig gaat het steeds iets beter, mijn tandarts ging namelijk al dreigen met een wortelkanaalbehandeling, aaaaaarrrrrgggghhhh!!! (Verder is hij trouwens toch wel aardig, hoor. Rik staat voor volgend jaar ook op zijn patientenlijst. Hoogtepunt van zo'n controle: het uitzoeken van een speeltje. Ehm, voor Rik dan, hè, voor mama is dat al jaren geleden verboden!)

En over tandjes gesproken: bij Rik groeit zijn gebidje gestaag! De teller staat inmiddels op zeven stuks, en de achtste tand is in aantocht! Zo te merken heeft hij er niet heel erg veel last van. Hij is af en toe wat chagrijnig, maar ja, dat was mama zelf ook deze afgelopen twee weken (en, eerlijk is eerlijk, daarbuiten ook weleens)!