voorproefje

Vanmorgen hebben Rik en ik genoten van een voorproefje van de naderende lente. We hebben gewan..., ehm, gewaggeld en onderweg krokussen geteld, lammetjes horen blaten in de wei, Rik heeft een puppy geaaid en we hebben twee ooievaars gezien die druk bezig waren hun nest te bouwen.

En vanmiddag slaapt Rik voor het eerst in zijn nieuwe kamer! Nog een voorproefje want hij mag nu nog best de nachten doorbrengen in z´n oude kamertje om ´s middags te wennen in zijn nieuwe grote peuterbed. Dan kunnen we heel binnenkort zijn oude kamertje weer veranderen in een babykamer. Ik heb er zin in!

het eerste trimester zit erop!

Er is alweer een week voorbijgevlogen. En dus is het echt weer de hoogste tijd voor een update! Alles gaat goed, ik ben inmiddels al bezig aan het tweede trimester van mijn zwangerschap! Wat gaat het hard, de afgelopen periode is echt voorbijgevlogen! Was ik in de zwangerschap van Rik echt de dagen aan het aftellen, ik kan nu gewoon bijna niet geloven dat ik alweer 14 en een halve week zwanger ben! En hoewel ik echt veel meer last heb gehad van de standaard zwangerschapskwaaltjes, gaf Rik voldoende afleiding om niet de hele dag met de zwangerschap bezig te zijn. Gelukkig lijkt het erop dat de misselijkheid wat minder aan het worden is zodat ik niet meer iedere ochtend hoef te spugen. En mijn energie komt weer terug, zo fijn!

Ook de antibioticakuur na de verkoudheid zit er weer op. Het herstel is langzaam gegaan, maar da´s ook vooruitgang. Afgelopen week ben ik op controle geweest bij mijn longarts en gelukkig was mijn longfunctie stabiel gebleven. Een lieve longfunctie-assistent heeft me gerust kunnen stellen en nog wat waardevolle tips gegeven waardoor ik wonder boven wonder zelfs nog ietsje beter heb geblazen! Ik heb ook geprobeerd om zoveel mogelijk te bewegen omdat dat goed is voor de zwangerschap en ook voor het herstel van de verkoudheid. En eigenlijk ook omdat ik echt aan mijn conditie moet werken. Dus ga ik wandelen met mooi weer en fiets ik meerdere keren per week op de spinbike. Al moet ik daarvan nu wel echt het stuur hoger gaan zetten, omdat mijn buik in de weg gaat zitten:

Deze foto is gemaakt aan het eind van het eerste trimester, toen ik dus 13 weken zwanger was. En ja, er zit echt maar één kindje in mijn buik... Geen wonder dat Rik steeds "dikke mama" roept, al wil hij dan eigenlijk gewoon gekieteld worden!

Ook heb ik weer een controle bij de gyneacoloog gehad, deze echo is ook gemaakt aan het eind van het eerste trimester, het kindje was toen bijna 6 cm lang van kruin tot stuit (inderdaad, ik snap ook niet waar mijn nu al enorme buik vandaan komt):

in de wind

Ik heb al vaker geschreven over mijn pogingen om te sporten. Als het een tijdje goed gaat, kan ik er heel enthousiast over zijn. Maar als ik me minder goed voel, sla ik het sporten al snel over want ik heb mijn energie dan al zo hard nodig om voor Rik te zorgen en het huishouden nog enigszins bij te houden. Al weet ik dat het echt heel goed is om conditie op te bouwen en het ervoor zorgt dat het sputum in de longen loskomt. Maar hoe meer het cf-team erop hamert (heel irritant af en toe, want ik doe echt wel wat), hoe meer ik de neiging krijg de kop in de wind te gooien. Figuurlijk dan, maar eigenlijk ook wel letterlijk.

Want ik merk dat ik het meest consequent ben in wandelen. Waar de spinningfiets nu staat te wachten tot het slecht weer is en de gewichten voor de krachttraining nog steeds te vaak blijven liggen, heb ik altijd plezier in het lopen. Als het mooi weer is, ga ik het liefst buiten bewegen. En het is nou eenmaal best vaak mooi weer om een rondje te maken. Genietend over de dijk met prachtig uitzicht (en Rik de afweg op duwen, is ook sport!) of in de polder waar de omgeving er echt Hollands uitziet en waar we vanmorgen nog heerlijk hebben gelopen met de wind in de rug!

Ben ik minder fit, dan loop ik gewoon wat rustiger. En als ik me goed voel, zet ik er stevig de pas in. En dat is best zwaar achter de wandelwagen! Wel hebben we tegenwoordig een aantal tussenstops, want we moeten echt even zwaaien naar de kippen, het varken, de paarden, de schapen, de geiten en de eenden en moeten we ook nog eens kikkers in de sloten tellen. En zo doe ik dus toch een soort van intervaltraining...

Rik begint ondertussen steeds meer bewegingen uit te vinden. Gisteren klom hij opeens zelf op de bank en er weer af! En da's eigenlijk wel fijn, want hij begint wel zwaar te worden om steeds te moeten tillen. Aan de andere kant moet ik dan toch echt weer mijn armspieren gaan trainen. Waar lagen die gewichten ook alweer?

geen nieuws is goed nieuws

Daar ben ik weer! Zo, da's echt lang geleden! Er is niks aan de hand, hoor. Ik heb het gewoon druk, druk, druk (iiieeekkksss, en ik heb er altijd zo'n hekel aan als iemand dat zegt, of schrijft...). Het komt gewoon allemaal door mijn nieuwe vernevelapparaat, de I-Neb. Want eerst moest ik toch iets doen tijdens dat lange sprayen en zat ik vaak achter de computer. Maar met mijn nieuwe apparaat ben ik zo klaar en het is echt verbazingwekkend hoe snel die tijd dan weer opgevuld is. Vooral met huishoudelijke taken, bleh. En dan kom ik niet meer aan bloggen toe, of reacties geven op andere blogs, sorry!

En verder heb ik eigenlijk ook geen nieuws. Behalve dan dat het eigenlijk best aardig gaat (afkloppen!). Ik heb het sporten thuis echt opgepakt en voel me inmiddels een stuk fitter. Ik merk ook al wat vooruitgang in het fietsen: eerst trapte ik me helemaal kapot en nu bijna helemaal kapot, hi hi! En heb ik de hele week spierpijn... Maar het is ook wel weer heerlijk om te doen. Ik geloof dat mijn nieuwe onderhoudsantibiotica ook beter werkt en die zorgt voor minder zooi in mijn longen en dus iets meer lucht en dus meer energie waardoor het allemaal ook net wat makkelijker gaat. (Hopelijk mag ik ermee doorgaan, er staat nog een test op het programma in het ziekenhuis.) Ik moet er alleen voor waken dat ik me niet te druk maak.

(redelijk) goed begin

Vandaag stond er weer een afspraak bij de longarts op de agenda, de eerste in het nieuwe jaar van wat vast nog een hele reeks gaat worden. En zoals gewoonlijk moest er ook weer een longfunctie geblazen worden. Altijd al spannend (en vervelend), maar sinds die niet meer (altijd) de door mij zo gewenste waarde laat zien, zie ik er steeds meer tegenop. Maar schijnbaar was het apparaat dit keer ook erg van mij onder de indruk want halverwege gaf het ding er de brui aan en wilde de computer echt niet meer... Nadat ik dit voorval aan de dokter vertelde en aangaf het niet te snappen want ik had toch echt nog mijn tanden gepoetst, begon mijn arts zich hardop af te vragen hoe ik dat dan deed, tanden poetsen voor de longfunctie. Eh, geachte dokter, gewoon thuis dus, met een tandenborstel en tandpasta, voordat ik in de auto stap... Goed, als dit het niveau voor het komende jaar gaat worden, schrijf ik zelf wel die recepten voor de kuurtjes die vast en zeker nog gaan volgen! Geintje, ik ben doorgaans heel blij met de dokter!

Maar goed, gelukkig zijn er meer longfunctie-apparaten en mocht ik een nieuwe poging doen in een andere kamer. Ik was niet helemaal ontevreden, er is in ieder geval weer een stijgende lijn te herkennen! Wel werd me later door de dokter dringend aanbevolen om weer stevig te gaan sporten EN HET DIT KEER OOK VOL TE HOUDEN!! Heb ik namelijk nogal moeite mee als ik me door een infectie van bed naar bank sleep. En daar had ik meteen mijn eerste goede voornemen voor dit jaar te pakken.

En ehm, dan moet ik eigenlijk iets bekennen: ik ben al een tijdje gestopt bij de sportschool. Tja, ik twijfelde er al langer over en uiteindelijk heb ik de knoop dus toch doorgehakt. Er ging echt teveel energie zitten in het wegbrengen van Rik, het reizen ernaartoe en noem maar op. Buiten het feit dat ik er ook nog weleens wegging met een vers opgelopen verkoudheid van een medesporter. Het werd me allemaal een beetje teveel.

Maar, er is ook goed nieuws: ik sport wel thuis. Althans, dat is de bedoeling. Als Rik zijn middagslaapje doet, ga ik aan de bak met gewichten of trap me he-le-maal stuk op de spinningfiets. CD van DJ Tiësto in de cd-speler, ogen dicht en knallen maar! Maar ja, dat volhouden, hè...

naar buiten

Eergisteren heb ik sinds een hele tijd weer eens gefietst. En dat viel me nog mee na alle verkoudheden. Alleen de dijk op zorgde voor flink wat gehijg en daarvoor had ik echt even een duwtje in de rug nodig! Aj, misschien gaat het dan toch wat minder... Nou heb ik ook een "mama-fiets" die wel veel ruimte heeft voor een fietsstoeltje maar die ook best zwaar is, en dat helpt dan niet mee. En soms moet ik nog steeds aan het gewicht van Rik wennen die voorop zit. Hij is helemaal in z'n nopjes op de fiets en dat maakt het allemaal goed! De foto is trouwens van de zomer gemaakt, toen het weer een stuk beter was, want ondanks de voorspelling van "buienradar" dat het droog zou blijven, heeft het de hele weg terug zachtjes geregend.

Toch ga ik graag naar buiten in de herfst (behalve als het zo nat is als hier vandaag). Zo hebben we (Rik in de wandelwagen en ik erachter) gisteren weer lekker gewandeld terwijl de blaadjes ons gewoon om de oren vlogen! Da's echt genieten. Dik ingepakt kan die wind ons weinig doen en de kleuren van de natuur zijn nu zo mooi! Alleen moet ik weer erg wennen aan het vroege donker in de avond...

lente!

Hoe gaat het nu eigenlijk met me: na het stoppen van de laatste Augmentinkuur ben ik na een week (en ondanks een iets betere longfunctie) toch weer verkouden geworden... Dan komen we ook meteen bij een "probleem" van een cf-moeder: dit keer heb ik waarschijnlijk via Rik het virus opgelopen. En tja, zo'n kleintje is nu eenmaal veel vaker verkouden. Daarom gaat Rik ook niet naar kinderopvang, omdat daar vaak virussen rondhangen. Helaas zijn een heleboel mensen nu verkouden en is het gewoon nooit helemaal te voorkomen. Maar vervelend is het wel. Vooral omdat mijn longen toch weer snel volzaten. En nu slik ik dus wéér een Augmentinkuur...

Wel heb ik vandaag echt kunnen genieten van (een voorproefje van?) de lente! Heerlijk, daar was ik echt aan toe!! Nou heb ik gehoord dat die voorlopig tot en met morgen duurt dus ik neem het er even van en heb een heel stuk gelopen met Rik in de wandelwagen. In Alphen vieren er al meer de lente, zoals op de foto te zien is (Meestal staan er twee ooievaars in het nest, maar natuurlijk net niet op het moment dat ik met mijn fototoestel in de aanslag stond. Ach ja, één is ook al mooi! De foto heb ik trouwens niet vandaag gemaakt, dan had hij of zij er toch wat zonniger opgestaan!)

geen twijfel meer mogelijk?

Ik heb nog steeds geen (definitieve) knoop doorgehakt over mijn sportschoolabonnement. Wel heb ik besloten er voorlopig nog even mee door te gaan om te kijken of ik nog in het ritme kom (ja ja, ik geef niet zomaar op). Ik geef mezelf daar een maand of twee voor. Ondertussen ben ik ook wat aan het schuiven met de lesuren om te kijken of een nieuw rooster me beter bevalt en wil ik nu toch echt beginnen met krachttraining. En tja, van mijn sportgenoten mag ik niet stoppen, te horen aan het protest in de kleedkamer na mijn aankondiging, dus ik vrees dat ze (nog) niet van me af willen! Ook merk ik dat ik met de lente in aantocht (joehoeoeoe!) weer meer energie krijg waardoor het sporten meteen ook wat makkelijker gaat (hallo spierpijn!). Inmiddels is er ook een vergunning afgegeven voor een nieuw pand, en daar ben ik eigenlijk toch wel heel benieuwd naar! En ik hou maar even in het achterhoofd dat ik tijdens de rottige wintermaanden altijd tijdelijk kan stoppen. Oooh, wat ben ik toch een twijfelkont!

een royale wandelwagen!

Ik ben erg tevreden met onze wandelwagen en heb er veel plezier van. Gisteravond zat ik nog even naar een opgenomen aflevering van Blauw Bloed te kijken, want ik wil de koninklijke roddels toch wel een beetje bijhouden. Tot mijn grote verbazing verschenen daar opeens in een filmpje de spaanse kroonprins en zijn vrouw met... juist ja, precies zo'nzelfde wandelwagen! Wauw, dat is leuk!!

Ter vergelijking hierbij twee foto's. Nou heb ik natuurlijk wel de mooiste baby, maar het kan zijn dat ik enigszins bevooroordeeld ben, hi hi!




Goh, ik zou best graag die foto eens even onder de neus van de verkoopster wapperen die onze keus in de babyzaak niks vond ten opzichte van de, volgens haar (en geheel "toevallig" nog véél duurdere), topmerken.

twijfelgeval

Een paar weken geleden heb ik nog geschreven over RPM, mijn sportuurtje op de fiets in de sportschool. Sinds een tijdje twijfel ik meer en meer of ik er wel mee door wil gaan. De schuld daarvoor ligt gedeeltelijk bij mezelf, maar ook wel een beetje bij de sportschool.

Ik heb er namelijk weinig zin meer in en moet mezelf steeds meer naar de sportschool toe slepen; het kost me nu veel energie, ook omdat het me nu het beste uitkomt om op dezelfde ochtend boodschappen te moeten doen waardoor de ochtend eigenlijk te vermoeiend is; ik vind weinig meer aan de muziek (kwestie van smaak maar het stimuleert me niet echt om er dan helemaal voor te gaan); als ik moe ben (de laatste tijd best vaak), fiets ik ook niet voluit waardoor ik me ga afvragen of ik er nog wel iets aan heb en omdat ik simpelweg die energie liever aan Rik geef door met hem te gaan wandelen of fietsen waardoor we allebei ook nog eens in de buitenlucht zijn.

De sportschool heeft nu veel moeite om instructeurs te regelen voor de lessen waardoor we vaak een ander hebben; de kwaliteit van het gebouw holt achteruit (niet alleen de schuld van de sportschool maar ook van de gemeente die niet echt wil meewerken aan de bouw van een nieuw gebouw) en tja, een abonnement is ook niet echt goedkoop, zeker niet als ik zo weinig ga als de afgelopen winter (maar da's dan weer mijn eigen schuld en die van luchtweginfecties).

Aan de andere kant doe ik al zo'n tien (!) jaar mee aan de lessen en zal ik het toch gaan missen, evenals sommige medesportievelingen. Pfff, lastig! Ik ben er nog niet helemaal uit, al denk ik nu dat ik toch voor een (tijdelijke) stop zal gaan.

een beetje van dit en een beetje van dat...

Zo, dat is nog eens een pakkende en vooral nietszeggende titel! Nee, dit stukje gaat niet over mijn kookkunsten (die bij vlagen best interessant zijn) maar ik wist gewoon even geen betere titel... Wel is het weer de hoogste tijd voor een berichtje!

Inmiddels heb ik weer een paar lessen RPM gevolgd. Dat doe ik al jaren: het is een soort spinning, oftewel jezelf helemaal in het zweet fietsen op een soort van hometrainer, op muziek waarbij je op de aanwijzingen van een instructeur afwisselend staand, zittend, snel of zwaar fietst. Als je erover nadenkt slaat het eigenlijk nergens op, na drie kwartier ben je helemaal bekaf en ben je nog geen centimeter opgeschoten. Maar het is wel goed voor de conditie en gezellig, ook belangrijk!

Volgt nu een beetje van dit: dit weekend moest ik halverwege de les RPM stoppen, echt niks voor mij maar ik kreeg de trappers niet meer rond. Dacht ik eerst nog aan een hypo (maar natuurlijk lag mijn tester nog thuis op tafel, waarover dadelijk meer), later op de dag werd ik flink verkouden, bleh. Resultaat: Rik heeft uiteindelijk twee dagen bij opa en oma gelogeerd en ik heb alleen maar geslapen, geslapen en nog eens geslapen (en daarna op de bank gelegen). Gelukkig gaat het nu weer iets beter, maar het hypertoon zout gaat met liters (nou ja, bijna) de vernevelaar in.

Dan een beetje van dat: vandaag op controle geweest bij mijn internist. Ai, ik moet vaker mijn bloedsuikers gaan testen. Daar heeft mijn dokter helemaal gelijk in, maar ja... Of ik denk er niet aan, of geen tijd, geen zin, geen puf. En ik geloof oprecht dat ik een overdosis testen heb gehad voor en tijdens mijn zwangerschap. Maar al die tijd heb ik mijn HbA1c wel netjes onder de 7 (een belangrijke streefwaarde) kunnen houden (wat me nu net niet is gelukt). Ik heb een mooi nieuw testgeval nadat mijn oude was vastgelopen, nu maar hopen dat dat helpt!