37 weken zwanger!

Maart kwam en ging (bijna) en zo ben ik vandaag 37 weken zwanger! Wauw, ik had zelf niet gedacht zover te komen! Vanaf nu mag normaal gesproken de baby thuis geboren worden. Nu mag ik niet thuis bevallen vanwege mijn gezondheidsproblemen en de eerdere keizersnee (er is een hele kleine kans dat het litteken scheurt, ieks), maar van een vroeggeboorte is nu geen sprake meer! Het gaat goed, de gynaecoloog is tevreden. Zo tevreden zelfs dat we nog steeds geen datum hebben afgesproken op te gaan inleiden. Al viel me dat wel een klein beetje tegen bij de laatste controle want ik dacht eindelijk een datum te kunnen prikken. Maar een inleiding blijkt een grotere kans van slagen te hebben als de zwangerschap nog iets verder gevorderd is. Dus gaan we in de loop van volgende week weer kijken of mijn lichaam er misschien zelf al klaar voor is. Nou ben ik nogal plannerig, en beval ik het liefst op een moment dat het complete cf-team in de startblokken staat. Maar een bevalling laat zich nou eenmaal niet helemaal plannen. En de gynaecoloog moest alleen maar lachen toen ik voorstelde om weeënremmers in te zetten mocht de bevalling beginnen op 1 april. Dus ik vrees dat hij het er waarschijnlijk niet mee eens was, ha ha! Tsja, de letters 'cf' staan in mijn geval ook voor 'control freak'!

buikfoto 36 weken

Zou het de laatste keer poseren zijn met mijn enorme buik? Ik ben er in ieder geval trots op!

maart...

... of toch april? Dat is inmiddels de grote vraag hier in huis. Ik ben inmiddels 36 en een halve week zwanger en ik voel me goed! Sterker nog, ik voel me zelfs beter dan ik me een hele tijd heb gevoeld. Ik heb energie en mijn longen zijn nog steeds rustig, dat zal vast wel te maken hebben met de onderhoudskuur maar ik denk dat ook het prachtige lenteweer een steentje daaraan bijdraagt. Wat is het boffen om de laatste weken van mijn zwangerschap met een heerlijk voorjaarszonnetje door te brengen! Ook heb ik weinig last van benauwdheid door mijn dikke buik. Onvoorstelbaar, dat had ik een paar maanden geleden echt niet gedacht! Blijkbaar scheelt het echt enorm dat de baby is ingedaald. Wel heb ik meer harde buiken en rugpijn, maar dat hoort er eigenlijk gewoon bij. Nu ik me de laatste weken zoveel beter voel, kan ik nu ook pas echt genieten van mijn zwangerschap en ben ik het nog niet moe. Was ik er weken geleden nog van overtuigd dat het kindje in maart gaat komen, inmiddels zou het toch weleens april kunnen gaan worden. Tenzij de bevalling spontaan begint, dus het blijft nog even spannend.

middagje ziekenhuis

En zo zaten we opeens gistermiddag in het ziekenhuis... Omdat ik me zaterdag al niet helemaal lekker voelde en gisterochtend opnieuw misselijker was, me licht in het hoofd voelde en ik opeens dikkere enkels had, besloten we toch maar te bellen met de afdeling Verloskunde. Want door de artsen was me al eerder op het hart gedrukt dat ik echt moest bellen bij twijfel. En we twijfelden omdat ik me niet heel erg ziek voelde maar omdat deze symptomen ook zouden kunnen passen bij zwangerschapsvergiftiging. En door het piekeren daarover ging ik me natuurlijk ook niet bepaald beter voelen. Omdat het zondag was, kwamen we terecht op een verloskamer. Ik moest meteen urine inleveren (eiwitten in de urine wijst op zwangerschapsvergiftiging) en er werd bloed geprikt. Ook werd er een CTG gemaakt om de harttonen van het kindje te registreren en eventuele weeën.

Gelukkig bleek na ruim een uur dat mijn bloed en urine prima waren en ook was de arts heel tevreden over het CTG. Wij zagen nogal wat wisselingen in de hartslag van onze jongen en maakten ons daar zorgen om, maar gelukkig bleek dit juist heel goed te zijn. De arts kon ons verder geruststellen dat er niets op wijst dat het kindje het benauwd heeft door mijn beperkte longfunctie.

Waardoor ik me dan wel zo voelde, weten we niet. Misschien heb ik teveel gedaan afgelopen week omdat ik me juist best fit voelde of heb ik een verkoudheid onder de leden (hoewel dat nu niet zo voelt)? Omdat de dienstdoende gynaecoloog me ook kent via de poli, heeft hij meteen onstekingswaarden in mijn bloed laten testen, ook die waren laag. Al met al konden we opgelucht weer naar huis aan het eind van de middag, na mijn excuses aan de arts omdat ik vooral niet zeurderig wil overkomen. Met alles wat meespeelt, vond hij het juist goed dat we contact hadden opgenomen en dat ik er op moet vertrouwen dat het ziekenhuis er ook voor me is om mijn zorgen weg te nemen. Fijn, zulke lieve woorden!

Het was trouwens de derde keer dat ik op een verloskamer lag zonder te bevallen. Twee keer lag ik er tijdens de zwangerschap van Rik; tijdens een flinke infectie rond 23 weken en een dag voor de geplande keizersnee om wederom een CTG te laten maken op verzoek van de gynaecoloog. Tja, inmiddels hoop ik dat vier keer scheepsrecht is en dat als ik er de volgende keer lig, ik de kamer mag verlaten na een gezonde zoon ter wereld te hebben gebracht!

nesteldrang

Ja hoor, ik kan inmiddels bevestigen dat het fenomeen ‘nesteldrang’ echt bestaat! Ik heb er nu zelf namelijk behoorlijk last van. Ik heb geen rust voordat alle rotzooi is opgeruimd, ik zie overal kleren die nog gewassen moeten worden en ontdek spinnenwebben op plekken waar ik anders niet naar om zou kijken... En de nesteldrang beperkt zich niet tot het huis, ook de planten in de tuin MOETEN opeens aangepakt worden. En zo stond ik afgelopen donderdag in een heerlijk lentezonnetje de rozenstruiken te snoeien. Nou moesten die ook echt eens goed gekortwiekt worden, maar om nou te zeggen dat dit echt makkelijk is met een hoogzwangere buik... nee. En toch moeten alle klussen die ik in mijn hoofd haal het liefst METEEN geklaard zijn. En zo heb ik ook mijn moeder en Frank aangestoken met mijn nesteldrang. Of zouden ze eerder slachtoffers zijn?

33 jaar!

Vanaf vandaag is het geen probleem om een jaar lang mijn leeftijd om te draaien (alleen aankomend jaar, hè!): ik ben namelijk 33 jaar geworden!

Vanwege mijn zwangerschap vier ik het niet, rustig aan doen lijkt me nu toch belangrijker (ik merk het meteen als ik iets teveel doe, dan krijg ik echt harde buiken). En ik ken mezelf, ik maak me veel te druk als er visite over de vloer komt, hoe gezellig dat verder ook is. Bovendien ga ik nog steeds het liefst zoveel mogelijk virussen uit de weg, en dan is een kamer vol mensen ook niet bevorderlijk.

Dus geniet ik van een dagje rust en van Rik die al twee keer heel lief 'lang zal ze leven' voor me heeft gezongen! En ach, ik heb al een prachtig cadeau rondlopen en hopelijk mogen we binnen een paar weken ons tweede cadeautje knuffelen! Meer heb ik niet te wensen!

binnenkort grote broer

Inmiddels lijkt Rik heel goed te beseffen dat hij een klein broertje krijgt. Of in ieder geval dat er een baby in aantocht is. Hij heeft een nieuwe kamer (met het niet onbelangrijke detail dat hij ook een nieuw dekbedovertrek met auto’s erop heeft gekregen) omdat in zijn oude kamertje de baby gaat slapen. En mama heeft een dikke buik omdat er een baby in zit die nog even moet groeien en daarom kan ik hem nu niet dragen.

We hebben hem uitgelegd dat het nog even duurt en dat dan de dokter de baby eruit haalt (da’s ook wel ongeveer waar). En dat is in het ziekenhuis dus volgens Rik moet mama dan ook naar de wc. Inderdaad, dat moet ik nu ook steeds voor de controles, en erna... Omdat Rik met oma dan ook meegaat, levert dat nog weleens grappige taferelen op. Zo kwam ik pasgeleden van het toilet af naast een (natuurlijk op dat moment) vol restaurant, toen Rik hardop moest vragen of mama nou een poepje had gemaakt. Toen ik dat zachtjes ontkende was de iets te luide conclusie dat ik dan vast wel een plasje had gedaan...

Een andere keer toen ik terug kwam van een korte controle bij mijn lieve internist, vroeg hij in een (natuurlijk weer) volle wachtruimte of mama de dokter nog moest betalen. Tja, in de winkel moeten we tenslotte ook altijd afrekenen.

Tijdens de bezoekjes aan de gynaecoloog mag Rik altijd mee naar binnen en kijkt hij vol plezier mee naar de baby die ‘in de computer’ bij de dokter te zien is (al vraag ik me af of hij er iets van kan maken, ik weet soms al niet waar ik naar kijk). En hoort hij dat het hartje van de baby ‘tik, tak, tok’ doet.

En eindelijk wilde hij ook met mama op de foto. Dat leverde meteen een leuke buikfoto op na 34 weken zwangerschap:

de andere doek

Rik heeft al tijden twee labeldoekjes, die echt zijn favoriete soort-van-knuffel zijn. De 'doek' en de 'andere doek'. En dus was het gisteravond crisis toen we opeens zijn 'andere doek' niet meer konden vinden. Terwijl papa en mama er van overtuigd waren dat we het ding voor het laatst in de woonkamer hadden gezien. Gelukkig is Rik toch snel in slaap gevallen met alleen de 'doek' in zijn bedje.

Onze zoektocht begon opnieuw toen hij weer om zijn 'andere doek' vroeg tijdens het verschonen van zijn luier voordat ik naar bed ging. Nou was dat al bepaald niet vroeg meer met dank aan bovenstaande nieuwe foto dus hebben we onze woonkamer om middernacht (schandalig) nog eens ondersteboven gehaald. Terwijl ik op handen en knieën nog een poging deed om met een onhandig dikke buik onder de bank te kijken (want je weet maar nooit), ben ik wel tot de conclusie gekomen dat ik er nodig weer moet stofzuigen maar van de 'andere doek' geen spoor.

Met pijn in mijn hart heb ik Rik dus maar beloofd dat we morgen verder zouden zoeken en dat het echt goed zou komen om er vervolgens zelf nog een tijd van wakker te liggen. Denkend aan ons dappere manneke die zijn traantjes moest wegslikken en omdat ik er gewoonweg niet tegen kan om het lapje stof kwijt te zijn. En dus kon ik het niet nalaten om na mijn nachtelijke toiletbezoekje (inmiddels standaard met een babyhoofd tegen mijn blaas) nog even rond te kijken om natuurlijk weer niks te vinden.

Groot was onze blijdschap dan ook toen ik vanmorgen Rik zijn trui wilde aandoen om opeens in de mouw, jawel, de 'andere doek' te ontdekken!! En dan te bedenken dat ik zijn kleren nog heb vastgehad en zelfs toen de knuffeldoek niet heb kunnen vinden... Tja, de woonkamer is een puinhoop maar onze missie is volbracht!

bijna ...

- bijna lente
- bijna jarig
- bijna uitgerekend
- bijna is Rik grote broer
- bijna kunnen we ons tweede kindje verwelkomen
- bijna de hele avond de foto's van mijn dikke buik bewerkt

Dus is het de hoogste tijd voor een nieuwe foto op mijn blog!

(even geen) boekenwurm

Ik hou echt ontzettend veel van boeken lezen. Okee, behalve dan toen het moest voor de leeslijst op de middelbare school. Toen vond ik er niks aan (misschien was dat te wijten aan de bizarre smaak van onze leraar). Ik weet nog dat ik jaren geleden mijn vriendinnen bezwoer dat als ik ooit zwanger zou raken, ik heerlijk negen maanden lang op de bank zou vertoeven en ‘Lord of the Rings’ zou gaan lezen. Nou, bijna twee zwangerschappen later staat dat boek dus nog steeds onaangeroerd maar wel indrukwekkend in de kast te pronken. En negen maanden op de bank hangen is er trouwens ook nooit van gekomen…

Ik weet niet wat het is, maar lezen en zwanger zijn gaat bij mij niet samen. En zo gaat menig bibliotheekboek half gelezen (en enigszins stoffig) terug. Ik kan me er gewoon niet op concentreren. Het enige wat nog gaat zijn (hoe voorspelbaar) boeken over zwangerschap met vooral niet te lange hoofdstukken. Zo blader ik regelmatig door de schrijfsels van Daphne Dekkers heen, zoals ‘de geboorte van een moeder’ en ‘de geboorte van een gezin’. Met veel plezier en herkenning lees ik hoe zij zich ook door haar zwangerschappen en de opvoeding van haar kinderen heen worstelt. Aha, heb ik toch nog iets gemeen met een succesvol model/presentatrice/schrijfster!

voorproefje

Vanmorgen hebben Rik en ik genoten van een voorproefje van de naderende lente. We hebben gewan..., ehm, gewaggeld en onderweg krokussen geteld, lammetjes horen blaten in de wei, Rik heeft een puppy geaaid en we hebben twee ooievaars gezien die druk bezig waren hun nest te bouwen.

En vanmiddag slaapt Rik voor het eerst in zijn nieuwe kamer! Nog een voorproefje want hij mag nu nog best de nachten doorbrengen in z´n oude kamertje om ´s middags te wennen in zijn nieuwe grote peuterbed. Dan kunnen we heel binnenkort zijn oude kamertje weer veranderen in een babykamer. Ik heb er zin in!

33 weken zwanger

Gisteren ben ik voor de laatste keer op controle geweest in Dekkerswald voordat ik ga bevallen. Tenzij ik me helemaal niet goed ga voelen, ik heb namelijk wel een vrijbrief op zak waarmee ik altijd met spoed kan worden geholpen. Het geeft me een heerlijk gevoel dat de druk van die controles even weg is. Aan de andere kant moet ik nu wel iedere week naar de gynaecoloog.

We gaan er nu vanuit dat ik tussen 36 en 37 weken zwangerschap zal worden ingeleid. Als er tussentijds niks spannends gaat gebeuren. We gaan voor een vaginale bevalling met ruggenprik en extra zuurstof.

En dus voelt het inmiddels wel alsof ik aan de laatste loodjes ben begonnen! En die zijn best zwaar... Ik ben erg snel moe, misselijk en kortademig. Mijn longen zijn niet helemaal rustig (Al doe ik erg mijn best, ik kom gewoon niet onder alle heersende verkoudheden uit. En het heerst nogal, helaas.) en daarom blijf ik nu Augmentin slikken tot het einde van de zwangerschap, die is echt veilig. Het is niet de meest ideale kuur, maar hopelijk is het voldoende.

Ukje twee doet het goed. Hij is mooi gegroeid en ligt iets dieper, al is hij nog niet helemaal ingedaald. En dat leverde met 32 weken zwangerschap dus zo'n buik op: