er kwam een spinnetje aangekropen, ...

Pffff, vannacht heb ik niet echt goed geslapen. Niet omdat ik me ergens zorgen over lag te maken, of omdat Frank lag te snurken of Rik heeft gehuild. Nee, het is eigenlijk te stom voor woorden. Maar ik ga het toch opschrijven. Gisteravond toen ik naar bed ging, zat er namelijk een nogal enorme hooiwagen tussen bed en nachtkastje op de muur. Dan bedoel ik dus zo'n spinachtige... En als ik ergens bang voor ben dan zijn het wel spinnen en alles wat er op lijkt. Het slaat natuurlijk helemaal nergens op, en zou de spin veel banger voor mij moeten zijn dan andersom. Ik ben tenslotte veel groter, en sterker. Maar die beestjes hebben van die enge lange pootjes en zijn zo snel! Iiiieeee, het gaat al kriebelen als ik er alleen al aan denk!

Ik herinner me nog levendig dat ik vroeger écht niet ging slapen als er een spin in mijn kamer zat. Die moest mijn moeder dan eerst weghalen. Dat deed ze met een handdoek, waardoor ze van mij altijd moest kijken of ze het beest ook wel echt had gevangen. Maar ze mocht die doek nooit dicht bij mij houden, want het gebeurde nog weleens dat er een dapper exemplaar bij zat die dan alsnog probeerde te ontsnappen. Kleine kans dat dat ook echt lukte, trouwens. Je hebt echt pech als je als spin bij mij in de buurt geboren bent... Of zoals mijn moeder vaak verzuchtte: "jij ziet die beesten ook echt overal, je trekt ze aan!" Later, toen ik al samenwoonde en Frank niet thuis was, heb ik uit wanhoop in de woonkamer eens een emmer ondersteboven op een joekel van een spin gezet. In de hoop dat Frank snel thuiskwam en de emmer met spin en al kon verwijderen.

Inmiddels durf ik al iets beter de spinnen zelf te lijf te gaan. Ik moet wel als ik overdag alleen thuis ben met Rik. Want ik ga nog steeds niet in een kamer zitten terwijl ik weet dat er ook een spin zit. Dan kan ik me nergens meer op concentreren en ben ik alleen nog bezig om die spin in de gaten te houden. Een kleintje durf ik nog wel aan met een schoenzool. Maar een grotere krijgt toch echt ruzie met de vliegenmepper (die bij ons beter spinnenmepper kan heten) of de stofzuiger.

Maar nadat Frank gisteravond de hooiwagen een mep had gegeven, wist ik niet zeker of het ding dood was. Ik kon het namelijk niet meer vinden... En dan slaap ik dus niet lekker, uit angst dat het beest alsnog op het bed kruipt. Erg hè! Misschien ga ik vanmiddag nog even rusten. Hopelijk zonder spinnen in de kamer, jakkes!

alweer een nieuwe layout!

Vooruitlopend op mijn 100ste blog (jawel, ik moet nog even doortypen) heb ik de layout van mijn blog weer gewijzigd. Want we gaan richting zomer (hoewel ik op het moment meer het gevoel heb dat we die hebben overgeslagen na de veel te warme lente en nu midden in de herfst zitten) dus een bloementhema is wel toepasselijk. En ik heb er nog steeds wat tinten blauw in zitten want dat blijf ik mooi vinden! Heb ook nog een mooie foto van Rik gevonden en die leek me wel leuk voor bij de titel. Het is wel afwachten hoe lang ik deze look heb, want voor je het weet, heb ik het weer veranderd! En o ja, ik heb de labels ook eens aangepast, want die werden ook een bij elkaar geraapt zooitje. Al weet ik nog niet of het nu een verbetering is, hi hi! Is het wat?

kittens

Deze schattige kittens horen sinds afgelopen weekend bij onze poezenfamilie! Dat was niet helemaal een verrassing voor ons, gezien de steeds dikker wordende buikjes van onze poezen. Dit nestje is van onze twee poezenzusjes die samen voor de kleintjes zorgen, zo lief!

Maar hoe schattig ook, vier katten erbij is toch wel erg veel. Dus... over een kleine twee maanden mogen ze gratis opgehaald worden! Ze mogen bij ons niet binnen komen, maar daar staat tegenover dat ze een eigen schuurtje hebben. Natuurlijk laten we ze wel wennen aan mensen. We denken dat er een katertje bijzit (de wit/grijze) en drie poesjes. Dus laat het even weten als je interesse hebt! Dat kan via een reactie hieronder of mail naar: ekaatje@gmail.com. Ondertussen genieten wij nog even van de nieuwe kroost!

in de wind

Ik heb al vaker geschreven over mijn pogingen om te sporten. Als het een tijdje goed gaat, kan ik er heel enthousiast over zijn. Maar als ik me minder goed voel, sla ik het sporten al snel over want ik heb mijn energie dan al zo hard nodig om voor Rik te zorgen en het huishouden nog enigszins bij te houden. Al weet ik dat het echt heel goed is om conditie op te bouwen en het ervoor zorgt dat het sputum in de longen loskomt. Maar hoe meer het cf-team erop hamert (heel irritant af en toe, want ik doe echt wel wat), hoe meer ik de neiging krijg de kop in de wind te gooien. Figuurlijk dan, maar eigenlijk ook wel letterlijk.

Want ik merk dat ik het meest consequent ben in wandelen. Waar de spinningfiets nu staat te wachten tot het slecht weer is en de gewichten voor de krachttraining nog steeds te vaak blijven liggen, heb ik altijd plezier in het lopen. Als het mooi weer is, ga ik het liefst buiten bewegen. En het is nou eenmaal best vaak mooi weer om een rondje te maken. Genietend over de dijk met prachtig uitzicht (en Rik de afweg op duwen, is ook sport!) of in de polder waar de omgeving er echt Hollands uitziet en waar we vanmorgen nog heerlijk hebben gelopen met de wind in de rug!

Ben ik minder fit, dan loop ik gewoon wat rustiger. En als ik me goed voel, zet ik er stevig de pas in. En dat is best zwaar achter de wandelwagen! Wel hebben we tegenwoordig een aantal tussenstops, want we moeten echt even zwaaien naar de kippen, het varken, de paarden, de schapen, de geiten en de eenden en moeten we ook nog eens kikkers in de sloten tellen. En zo doe ik dus toch een soort van intervaltraining...

Rik begint ondertussen steeds meer bewegingen uit te vinden. Gisteren klom hij opeens zelf op de bank en er weer af! En da's eigenlijk wel fijn, want hij begint wel zwaar te worden om steeds te moeten tillen. Aan de andere kant moet ik dan toch echt weer mijn armspieren gaan trainen. Waar lagen die gewichten ook alweer?

laat maar lekker draaien

Onze kleine man heeft iets met draaien. Zo draait hij de laatste tijd steeds rondjes op handen en knietjes als hij aan het spelen is, we vermoeden omdat het erg leuk is als de rest van de wereld nog even doordraait terwijl Rik al stil zit... Zijn mobiel boven het bed moet ook draaien als hij gaat slapen. En inmiddels heeft hij de wasmachine door: elke keer als ik een vaatdoek in de wasmand gooi (en dat is nogal eens want die dingen zijn zo snel vies), haalt Rik de doek er meteen weer uit om ermee naar de wasmachine te kruipen, de doek erin te gooien en de deur dicht te smijten (en dat gaat nog steeds goed, zonder vingertjes ertussen). Hij weet nog net niet precies op welk programma hij de wasmachine moet zetten. Vandaag heb ik dus de vaatdoek maar even laten centrifugeren, voor de show. Rik was helemaal blij en trots, want die vaatdoek had hij er zelf ingedaan! Beetje milieu-onvriendelijk, ik weet het. Maar hee, onder het motto jong geleerd is oud gedaan moet ik het natuurlijk wel even voordoen! Want met een kindje (en een man in de bouw) raakt de wasmand nooit leeg. Alleen jammer dat Rik het nog even beperkt tot de vaatdoek, maar het is een begin! En wat zo stom is, ik krijg dan steeds hetzelfde liedje in mijn hoofd:

"Kleine wasjes, grote wasjes, doe ze in je wasmasjien
Laat maar lekker draaien, steeds meer in die wasmasjien..."

Whaaaa!!!

vrijdag de 13e

Eigenlijk geloof ik niet zo in vrijdag de dertiende. Het is toch niet meer dan gewoon een datum die toevallig op een vrijdag valt? Tot vandaag, vandaag ging er ook echt vanalles mis. Zou het dan toch een ongeluksdag zijn?

Het begon vanmorgen al, toen ik nog even wilde kijken naar mijn blog van gisteren over de peuterspeelzaal. Tot mijn ontsteltenis was het hele bericht inclusief reacties (waarvoor mijn dank, trouwens) verdwenen!! Wat, kan ik nou ook al de computer verprutsen als ik er niet eens achter zit en het ding helemaal niet aanstaat? Tot mijn opluchting (sorry) zag ik wel dat er ook berichten van andere bloggers weg waren. Heel vervelend, maar dan zal het toch wel niet aan mij liggen. Ook was het niet mogelijk om in te loggen.

Nou, aanmelden kan inmiddels dus gelukkig wel weer en als ik het goed heb gelezen, worden de laatste berichten nog hersteld. Ik hoop het maar, dan is vrijdag de dertiende misschien toch niet zo erg.

O ja, vrijdag de dertiende: toen ik na het middageten de handjes van Rik stond te poetsen terwijl hij in de kinderstoel zat, schoot het me opeens ontzettend in de rug. Ik heb echt geen idee waarom: ik verdraaide me niet, deed niks aparts en opeens kon ik bijna niet meer overeind komen. En terwijl ik ga zitten met een van pijn vertrokken gezicht en me afvraag hoe ik Rik nou in godsnaam nog uit die stoel ga krijgen, zit hij me vrolijk uit te lachen! Met het nodige gepuf is het me toch gelukt. Had ik nou toch maar een pufcursus gedaan toen ik zwanger was... Ik heb de rest van de dag als een soort quasimodo door het huis gesloft. En het gaat vanavond nog steeds niet beter met mijn rug.

Ook werd ik vandaag alweer niet teruggebeld door mijn longarts, nadat ze geen tijd had gehad voor haar telefoontjes naar patienten afgelopen woensdag. Toen ik wel netjes door een assistente werd gebeld met de belofte dat de arts me donderdag zou terugbellen. Niet dus. De stress sloeg flink toe toen ik vanmiddag tot twee keer toe een "verborgen nummer" mistte. Uiteindelijk heb ik zelf maar de telefoon gepakt die opeens een heel slecht bereik had (ja, dat moet toch die vrijdag de dertiende zijn). Na poging drie, met mijn gsm ditmaal, had ik meer succes. Maar nu blijken de testuitslagen waar ik al drie dagen met spanning op zit te wachten nog niet binnen. En vond de arts mijn vragen niet zo dringend (huh?) en had ze alvast bedacht om maandag maar terug te bellen. Beetje vreemd, ik moet me toch ook aan de gemaakte afspraken houden? Na het weekend hebben we (hopelijk) weer contact, kan ik weer gaan zitten wachten bij de telefoon... Maar ach, dan is het geen vrijdag de dertiende meer dus wat kan er dan nog fout gaan?

Dit artikel stond op internet vanmorgen, maar ik geloof er niet meer zo in:

"Verhalen vrijdag de dertiende zijn aangepraat

Veel mensen blijven binnenzitten of zijn extra alert als het vrijdag de dertiende is. De wetenschappelijke basis hiervoor ontbreekt echter volkomen.

Novum) - Veel mensen blijven binnenzitten of zijn extra alert als het vrijdag de dertiende is, maar hiervoor is geen wetenschappelijke basis. "Alle verhalen over zwarte katten, ladders en spiegels zijn allemaal aangepraat en komen bij iemand vandaan die daar toevallig iets mee te maken heeft gehad", zegt massapsycholoog Hans van de Sande van de Rijksuniversiteit Groningen.

Van de Sande deed twee jaar geleden onderzoek naar de 'ongeluksdag'. Hij zette een ladder op straat neer en onderzocht of voorbijgangers er onderdoor liepen of juist erlangs. Veel mensen bleken een omweggetje te maken. Ze gaven aan dat dat een automatisme was of lag aan de verhalen over vrijdag de dertiende.

Volgens van de Sande hebben mensen de neiging om de oorzaak van gebeurtenissen niet bij zichzelf te zoeken. "Het is namelijk makkelijker als we iets bovennatuurlijks, zoals heksen, geesten of God de schuld kunnen geven", zegt Van de Sande. "Doordat mensen bang zijn dat hen iets overkomt, gaan ze ook voorzichtiger doen."

Het Centrum voor Verzekeringsstatistiek (CVS) telt op een vrijdag de dertiende gemiddeld minder schademeldingen dan op andere vrijdagen. "We krijgen op de meeste vrijdagen ongeveer 7800 schademeldingen binnen. Maar als het vrijdag de dertiende is, blijken de meeste mensen extra voorzichtig te zijn. Dan komen er ongeveer 7500 gevallen binnen", vertelt een CVS-woordvoerder. Of dit echt te maken heeft met de 'ongeluksdag' kon de zegsvrouw niet zeggen.

Voor de herkomst van het bijgeloof zijn wel verklaringen te geven, bijvoorbeeld bijbelse. Vrijdag is namelijk de dag waarop Jezus werd gekruisigd. Het ongeluksgetal dertien staat gelijk aan het aantal aanwezigen tijdens het Laatste Avondmaal.

In Griekenland, Spanje en Latijns-Amerikaanse landen is dinsdag de dertiende een ongeluksdag. In Italië is vrijdag de zeventiende juist weer de ongeluksdag."

naar de peuterspeelzaal of niet?

Ik schreef het al eerder: Rik is nu een echte peuter. En dan komt vroeg of laat ook de vraag om de hoek kijken of hij naar de peuterspeelzaal zal gaan of niet. Ik twijfel daar heel erg over. Want aan de ene kant is het natuurlijk heel goed dat hij went aan en leert spelen met andere kindjes. En nu gaat hij helemaal niet naar de kinderopvang (vooral vanwege infectiegevaar) en vrees ik dat de stap van niets naar de kleuterschool wel erg groot gaat worden.

Aan de andere kant ben ik erg bang dat hij infecties mee naar huis, en dus naar mama, neemt. Daar ontkomen we ook niet aan als hij naar school gaat, maar dan is hij alweer wat ouder en hoop ik dat hij meer weerstand heeft opgebouwd en school is natuurlijk verplicht, de peuterspeelzaal niet.

Voor alle zekerheid hebben we hem wel op de wachtlijst gezet met de voorwaarde dat hij pas na de winter volgend jaar naar de peuterspeelzaal toe gaat, als we daarvoor kiezen. Dan zou hij drie zijn, kinderen mogen er vanaf twee-en-een-half naartoe. Hebben jullie nog tips of ervaringen? Ik ben heel benieuwd hoe anderen hiermee omgaan. Alvast bedankt!

een echte peuter

Ik kan me er nog steeds over verbazen hoe snel de tijd gaat met een klein mensje in huis! Nu is Rik "opeens" alweer twee en een echte peuter geworden. Dat merken we niet alleen aan zijn leeftijd, maar ook aan zijn gedrag. Hij wil nu bijvoorbeeld zelf eten met zijn kinderbestek. Alleen de soep mogen papa en mama nog geven, maar dan roept hij om de haverklap "bijten!!" wat betekent dat het dan hoog tijd is voor een soepballetje! En na de soep kan het grote kliederen beginnen, want iedere hap die wij hem aanreiken, duwt hij beslist weg. En ach, hij moet het toch een keer zelf leren. Al zit er na afloop meer eten op de kinderstoel, tafel, vloer, slabber, in zijn haren, op zijn gezicht en op zijn broek dan in zijn buik...

Als hij zit te spelen en hij wil niet gestoord worden, dan is het "dag, mama" waarbij hij driftig zit te zwaaien. En ook aan het spelen zelf merken we dat hij zich goed ontwikkelt. Was speelgoed eerst vooral leuk om tegen elkaar aan te botsen en te horen welk geluid het maakt, nu blijkt dat het nog veel meer kan. Al is het "roeren" nog steeds favoriet. Hij kan echt úren stil zijn met een lepel en een bak. En waar een (houten) lepel is, moet een bak zijn en andersom. De hoop zand op de stoep is ook erg leuk. Vooral om het in een emmer te scheppen en die vervolgens boven zijn broek weer om te kiepen. Ja, die broeken blijven nooit lang schoon... En overdag in het zand spelen geeft altijd weer een goed excuus om 's avonds heerlijk in bad te kunnen.

Hij leest erg graag boeken en weet precies welke mama van de plank moet halen. "Waar ben je, kuiken" (oftewel: "kuiken"), "Woef" en "Het avontuur van eentje Waggel" (in Rik's woorden: "kwak, kwak") zijn favoriet. Die zijn ook leuk want daar zitten geluidjes bij. Ook "Sem op het potje" moet mama vaak voorlezen, al neemt hij er nog geen voorbeeld aan. Want het is geen probleem om op het potje te zitten, er iets in doen is lastiger. Al ging dat een tijdje beter, helaas heeft hij dat nog niet volgehouden.

Lopen gaat minder goed, hij kan het wel maar is erg bang om te vallen (komt me erg bekend voor) dus wil hij toch altijd nog een handje vasthouden. Praten daarentegen doet hij echt fantastisch! Hij kent al zoveel woordjes en leert er gretig bij! Eerst pakte hij onze hand en wees ermee naar hetgeen hij wilde hebben, daarna was het "die, die!" en inmiddels benoemt hij al heel veel dingen (en mensen) bij naam. De "s" is nog moeilijk, de "r" gaat steeds beter. En bespeuren we sinds vorige week een licht maas en waals accent...

Hij kan steeds makkelijker overal bij en dan zijn de dingen waar hij eigenlijk niet aan mag komen natuurlijk het meest interessant. Zoals de bloemen op tafel, de doos met suikerklontjes of de laden van de kast die nog weleens anders ingedeeld worden op het moment dat mama even de kamer uit is om vervolgens snel dichtgeduwd te worden op het moment dat mam terugkomt. En als hij iets ondeugends heeft gedaan kan hij met zijn allerliefste glimlach mama stralend aankijken. En dan kan ik soms echt mijn lach niet houden, wat Rik weer enorm weet uit te buiten als een echte peuter!

Vorige week heeft hij voor het eerst in het zitje achterop de fiets gezeten. En het is onderhand echt tijd om de box op te ruimen want daar gaat hij nu bijna niet meer in. En na zijn tweede verjaardag past al zijn speelgoed er trouwens ook niet meer in. Dus kunnen we die ruimte beter gaan benutten als speelhoek. Voor Rik alweer een logische stap, maar voor mij gaat het soms wel erg snel. Ja, ik ben nu ook zo'n moeder die tegen andere nieuwbakken ouders roept: "geniet er maar van, want voor je het weet zijn ze groot!" En dat is ook zo, maar het is wel genieten!

dodenherdenking

Elk jaar op de dag van dodenherdenking sta ik er weer bij stil. Dat het zo onbegrijpelijk is dat mensen elkaar zoveel afschuwelijks kunnen aandoen, toen en nu. En dat daar ook zoveel kinderen slachtoffer van worden. Zeker nu ik zelf moeder ben, is dat zo onvoorstelbaar.

Vanavond komt de film "the boy in the striped pyjamas" op tv. Het lijkt me een heel indrukwekkende film maar toch ga ik er denk ik niet naar kijken. Omdat het me daarna niet los laat. Maar misschien moet dat ook wel niet. Mijn generatie had nog opa's en oma's die de tweede wereldoorlog hebben meegemaakt en daarover konden vertellen. Maar onze kinderen kennen straks (bijna) niemand meer die leefde tijdens de oorlog. En dan is zo'n film heel belangrijk. Zodat we het niet vergeten en ons herinneren dat zoiets nooit meer mag gebeuren.

Ondertussen hoop ik Rik te leren dat je nooit iemand zomaar mag veroordelen op basis van geloof, of uiterlijk of wat er dan ook "anders" is aan iemand. En dat hij respect moet hebben voor anderen. En dat we heel blij mogen zijn dat we leven in een vrij land. En laten we dat met z'n allen vooral ook zo houden!