stem!

Volgens mij zijn de dampende poepluiers naar mijn hoofd gestegen, want ik heb weinig inspiratie om te schrijven... Wat iets makkelijker was, was het geboortekaartje van Kas op de site van babyboom zetten bij de fotowedstrijd. En nou heb ik natuurlijk wel stemmen nodig! Dus klik hier voor het geboortekaartje van Kas. Dank je wel!

foto

Het herstel van de keizersnede valt me zwaar en dus heb ik nog geen energie voor lange blogberichten. Tja, het lijkt inmiddels wel op een soort (onbedoeld) zwangerschapsverlof... Maar ik ben zo trots op deze foto, dat ik het niet kon nalaten die even te plaatsen:

baby blue(s)

De kraamtijd, ik vond het bij Rik niet leuk en ook nu vind ik het niks. Terwijl mijn lichaam moet herstellen van de zwangerschap en bevalling, vraagt de verzorging van de nieuwe baby veel energie. Ik heb last van de keizersnede, ben moe en mijn hormonen staan op de kop. Net als na de bevalling van Rik heb ik weer kraamtranen gehad, oftewel de 'baby blues'. Dat betekent huilen om niks, of juist om alles. Gelukkig gaat het inmiddels weer iets beter en is iedere dag er één dichter bij mijn herstel. De spreekwoordelijke roze (of blauwe) wolk kan ik nog niet bespeuren maar ik weet inmiddels dat ik gewoon eerst een periode moet wennen aan het nieuwe ritme.

Kas doet het wel prima! Hij maakt zijn slaapjes tussen de voedingen door 's nachts zelfs al wat langer, heerlijk! En Rik is een hele lieve grote broer! Was ik bij Rik nog panisch om iets fout te doen als nieuwbakken moeder, nu heb ik wat meer vertrouwen in mezelf wat me ook de nodige rust geeft. Mijn longen houden zich ook goed waardoor ik soms het sprayen kan verruilen voor wat extra slaap. Onze kamer vult zich intussen met slingers blauwe kaarten en ook de tuin is versierd. Gelukkig is lichtblauw altijd een lievelingskleur van mij geweest!

(Binnenkort hoop ik genoeg puf te hebben voor mijn bevallingsverhaal.)

thuis!

Samen spelen
en geheimpjes delen
samen lachen,
ruziën en stoeien
maar het mooiste is
samen op te groeien.

Welkom lieve Kas!

Thuis bij grote broer Rik!

Kas

Hoera! Op 12-4-'12 om 1.00 uur is Kas geboren! Hij weegt 3760 gram.

Hij is uiteindelijk geboren via een keizersnee. Met ons gaat het goed maar we moeten nog een paar dagen bijkomen in het ziekenhuis.

Ons tijdelijke adres is:

UMC St. Radboud
Afdeling Verloskunde (794)
T.a.v. E. van Dijk, kamer 3
Postbus 9101
6500 HB NIJMEGEN

(Post wordt doorgestuurd.)

mijmeren

Nu het eind van mijn zwangerschap echt in zicht is, merk ik dat ik de laatste dagen opeens ga mijmeren. Zijn het de hormonen, de grillen van een zwangere vrouw, de verandering die op komst is? Ik kan opeens over van alles ontroerd raken. De laatste dagen met z'n drietjes, een kusje van Rik, een mooi liedje. Maar soms ook kan ik me plotseling ongerust maken over de naderende bevalling en kraamtijd. Ga ik het volhouden, zal het goed gaan met ons kindje, gaat het allemaal wel passen? Tja, ik denk dat die gevoelens er allemaal bij horen. En ook al mag wat mij betreft de bevalling best beginnen, toch hoop ik nog even te genieten van de komende paasdagen die ik het liefst in alle rust doorbreng. En als een soort wandelend paasei, dat ook. Alvast fijne pasen!

als Pasen en Pinksteren...

Als Pasen en Pinksteren op één dag vallen, ga ik vast bevallen... Nou ja, zo voelt het inmiddels wel een beetje. Omdat wij ervan overtuigd waren dat het een vroeggeboorte zou worden en er tijden waren dat we zelfs blij waren als ik 36 weken zou halen, lijkt het voor ons nu wel erg lang te duren voordat de baby geboren is. Hoewel een zwangerschap natuurlijk eigenlijk 40 weken duurt en ik nu 37 en een halve week zwanger ben. De gynaecoloog heeft nog geen voortekenen van een naderende bevalling kunnen ontdekken ondanks dat ik al een paar dagen voorweeën leek te hebben. Dus als de bevalling niet spontaan begint, word ik in de loop van volgende week ingeleid. Dit kan best een paar dagen duren, dus dan ga ik eventueel toch nog richting 39 weken, wow! Als het goed is, ben ik nu wel voor het laatst op de poli Verloskunde geweest en dan gaan er toch wat dingen opvallen:

- Gyneacologen hebben ALTIJD koude handen. Zou dit bij het takenpakket horen of ter voorbereiding zijn op de ook immer koude gel voor de echo?

- Hoe dikker de buik, hoe meelijwekkender of verschrikter de blikken van passanten. Opeens kijkt niemand je meer aan, maar blijkt DE BUIK een enorme aantrekkingskracht te hebben.

- Er vrouwen onder ons zijn die er echt een enorme ZOOI van maken op de toiletten (ik vraag me dan altijd af of ze dat thuis nou ook doen). Omdat een volle blaas nou eenmaal niet samen gaat met een babyhoofdje in het bekken, heb ik inmiddels nogal wat wc's van binnen gezien in het Radboud. In het exemplaar van gisteren leek het erop dat er zich een gevecht tussen leven en dood had afgespeeld tussen een wc-rol en een toiletbezoekster. Te oordelen aan de stukken rol en toiletpapier op de grond heeft de eerste het loodje gelegd...

Nog zoiets: het is ook opvallend hoeveel vrouwen hun handen NIET wassen na een bezoekje aan de toiletten. Vanuit het kleine kamertje hoor ik er menigeen 'ontsnappen' zonder naar de wastafel te hebben omgekeken, jakkes!

- In het restaurant heeft men een nieuw spelletje/tijdverdrijf bedacht: zoek de spelfouten op het menu. Zo werd er een nieuwe lentespecial aangeprijsd met de tip 'vraag erna aan onze baliemedewerker'.

En dan nog iets anders:

Misschien heeft mijn dikke buik enige inspiratie gegeven, maar goed getimed is het in ieder geval wel: familie van ons heeft een leuke nieuwe webshop geopend onder de naam Happy Babyshop!

37 weken zwanger!

Maart kwam en ging (bijna) en zo ben ik vandaag 37 weken zwanger! Wauw, ik had zelf niet gedacht zover te komen! Vanaf nu mag normaal gesproken de baby thuis geboren worden. Nu mag ik niet thuis bevallen vanwege mijn gezondheidsproblemen en de eerdere keizersnee (er is een hele kleine kans dat het litteken scheurt, ieks), maar van een vroeggeboorte is nu geen sprake meer! Het gaat goed, de gynaecoloog is tevreden. Zo tevreden zelfs dat we nog steeds geen datum hebben afgesproken op te gaan inleiden. Al viel me dat wel een klein beetje tegen bij de laatste controle want ik dacht eindelijk een datum te kunnen prikken. Maar een inleiding blijkt een grotere kans van slagen te hebben als de zwangerschap nog iets verder gevorderd is. Dus gaan we in de loop van volgende week weer kijken of mijn lichaam er misschien zelf al klaar voor is. Nou ben ik nogal plannerig, en beval ik het liefst op een moment dat het complete cf-team in de startblokken staat. Maar een bevalling laat zich nou eenmaal niet helemaal plannen. En de gynaecoloog moest alleen maar lachen toen ik voorstelde om weeënremmers in te zetten mocht de bevalling beginnen op 1 april. Dus ik vrees dat hij het er waarschijnlijk niet mee eens was, ha ha! Tsja, de letters 'cf' staan in mijn geval ook voor 'control freak'!

buikfoto 36 weken

Zou het de laatste keer poseren zijn met mijn enorme buik? Ik ben er in ieder geval trots op!

maart...

... of toch april? Dat is inmiddels de grote vraag hier in huis. Ik ben inmiddels 36 en een halve week zwanger en ik voel me goed! Sterker nog, ik voel me zelfs beter dan ik me een hele tijd heb gevoeld. Ik heb energie en mijn longen zijn nog steeds rustig, dat zal vast wel te maken hebben met de onderhoudskuur maar ik denk dat ook het prachtige lenteweer een steentje daaraan bijdraagt. Wat is het boffen om de laatste weken van mijn zwangerschap met een heerlijk voorjaarszonnetje door te brengen! Ook heb ik weinig last van benauwdheid door mijn dikke buik. Onvoorstelbaar, dat had ik een paar maanden geleden echt niet gedacht! Blijkbaar scheelt het echt enorm dat de baby is ingedaald. Wel heb ik meer harde buiken en rugpijn, maar dat hoort er eigenlijk gewoon bij. Nu ik me de laatste weken zoveel beter voel, kan ik nu ook pas echt genieten van mijn zwangerschap en ben ik het nog niet moe. Was ik er weken geleden nog van overtuigd dat het kindje in maart gaat komen, inmiddels zou het toch weleens april kunnen gaan worden. Tenzij de bevalling spontaan begint, dus het blijft nog even spannend.

middagje ziekenhuis

En zo zaten we opeens gistermiddag in het ziekenhuis... Omdat ik me zaterdag al niet helemaal lekker voelde en gisterochtend opnieuw misselijker was, me licht in het hoofd voelde en ik opeens dikkere enkels had, besloten we toch maar te bellen met de afdeling Verloskunde. Want door de artsen was me al eerder op het hart gedrukt dat ik echt moest bellen bij twijfel. En we twijfelden omdat ik me niet heel erg ziek voelde maar omdat deze symptomen ook zouden kunnen passen bij zwangerschapsvergiftiging. En door het piekeren daarover ging ik me natuurlijk ook niet bepaald beter voelen. Omdat het zondag was, kwamen we terecht op een verloskamer. Ik moest meteen urine inleveren (eiwitten in de urine wijst op zwangerschapsvergiftiging) en er werd bloed geprikt. Ook werd er een CTG gemaakt om de harttonen van het kindje te registreren en eventuele weeën.

Gelukkig bleek na ruim een uur dat mijn bloed en urine prima waren en ook was de arts heel tevreden over het CTG. Wij zagen nogal wat wisselingen in de hartslag van onze jongen en maakten ons daar zorgen om, maar gelukkig bleek dit juist heel goed te zijn. De arts kon ons verder geruststellen dat er niets op wijst dat het kindje het benauwd heeft door mijn beperkte longfunctie.

Waardoor ik me dan wel zo voelde, weten we niet. Misschien heb ik teveel gedaan afgelopen week omdat ik me juist best fit voelde of heb ik een verkoudheid onder de leden (hoewel dat nu niet zo voelt)? Omdat de dienstdoende gynaecoloog me ook kent via de poli, heeft hij meteen onstekingswaarden in mijn bloed laten testen, ook die waren laag. Al met al konden we opgelucht weer naar huis aan het eind van de middag, na mijn excuses aan de arts omdat ik vooral niet zeurderig wil overkomen. Met alles wat meespeelt, vond hij het juist goed dat we contact hadden opgenomen en dat ik er op moet vertrouwen dat het ziekenhuis er ook voor me is om mijn zorgen weg te nemen. Fijn, zulke lieve woorden!

Het was trouwens de derde keer dat ik op een verloskamer lag zonder te bevallen. Twee keer lag ik er tijdens de zwangerschap van Rik; tijdens een flinke infectie rond 23 weken en een dag voor de geplande keizersnee om wederom een CTG te laten maken op verzoek van de gynaecoloog. Tja, inmiddels hoop ik dat vier keer scheepsrecht is en dat als ik er de volgende keer lig, ik de kamer mag verlaten na een gezonde zoon ter wereld te hebben gebracht!

nesteldrang

Ja hoor, ik kan inmiddels bevestigen dat het fenomeen ‘nesteldrang’ echt bestaat! Ik heb er nu zelf namelijk behoorlijk last van. Ik heb geen rust voordat alle rotzooi is opgeruimd, ik zie overal kleren die nog gewassen moeten worden en ontdek spinnenwebben op plekken waar ik anders niet naar om zou kijken... En de nesteldrang beperkt zich niet tot het huis, ook de planten in de tuin MOETEN opeens aangepakt worden. En zo stond ik afgelopen donderdag in een heerlijk lentezonnetje de rozenstruiken te snoeien. Nou moesten die ook echt eens goed gekortwiekt worden, maar om nou te zeggen dat dit echt makkelijk is met een hoogzwangere buik... nee. En toch moeten alle klussen die ik in mijn hoofd haal het liefst METEEN geklaard zijn. En zo heb ik ook mijn moeder en Frank aangestoken met mijn nesteldrang. Of zouden ze eerder slachtoffers zijn?

binnenkort grote broer

Inmiddels lijkt Rik heel goed te beseffen dat hij een klein broertje krijgt. Of in ieder geval dat er een baby in aantocht is. Hij heeft een nieuwe kamer (met het niet onbelangrijke detail dat hij ook een nieuw dekbedovertrek met auto’s erop heeft gekregen) omdat in zijn oude kamertje de baby gaat slapen. En mama heeft een dikke buik omdat er een baby in zit die nog even moet groeien en daarom kan ik hem nu niet dragen.

We hebben hem uitgelegd dat het nog even duurt en dat dan de dokter de baby eruit haalt (da’s ook wel ongeveer waar). En dat is in het ziekenhuis dus volgens Rik moet mama dan ook naar de wc. Inderdaad, dat moet ik nu ook steeds voor de controles, en erna... Omdat Rik met oma dan ook meegaat, levert dat nog weleens grappige taferelen op. Zo kwam ik pasgeleden van het toilet af naast een (natuurlijk op dat moment) vol restaurant, toen Rik hardop moest vragen of mama nou een poepje had gemaakt. Toen ik dat zachtjes ontkende was de iets te luide conclusie dat ik dan vast wel een plasje had gedaan...

Een andere keer toen ik terug kwam van een korte controle bij mijn lieve internist, vroeg hij in een (natuurlijk weer) volle wachtruimte of mama de dokter nog moest betalen. Tja, in de winkel moeten we tenslotte ook altijd afrekenen.

Tijdens de bezoekjes aan de gynaecoloog mag Rik altijd mee naar binnen en kijkt hij vol plezier mee naar de baby die ‘in de computer’ bij de dokter te zien is (al vraag ik me af of hij er iets van kan maken, ik weet soms al niet waar ik naar kijk). En hoort hij dat het hartje van de baby ‘tik, tak, tok’ doet.

En eindelijk wilde hij ook met mama op de foto. Dat leverde meteen een leuke buikfoto op na 34 weken zwangerschap:

(even geen) boekenwurm

Ik hou echt ontzettend veel van boeken lezen. Okee, behalve dan toen het moest voor de leeslijst op de middelbare school. Toen vond ik er niks aan (misschien was dat te wijten aan de bizarre smaak van onze leraar). Ik weet nog dat ik jaren geleden mijn vriendinnen bezwoer dat als ik ooit zwanger zou raken, ik heerlijk negen maanden lang op de bank zou vertoeven en ‘Lord of the Rings’ zou gaan lezen. Nou, bijna twee zwangerschappen later staat dat boek dus nog steeds onaangeroerd maar wel indrukwekkend in de kast te pronken. En negen maanden op de bank hangen is er trouwens ook nooit van gekomen…

Ik weet niet wat het is, maar lezen en zwanger zijn gaat bij mij niet samen. En zo gaat menig bibliotheekboek half gelezen (en enigszins stoffig) terug. Ik kan me er gewoon niet op concentreren. Het enige wat nog gaat zijn (hoe voorspelbaar) boeken over zwangerschap met vooral niet te lange hoofdstukken. Zo blader ik regelmatig door de schrijfsels van Daphne Dekkers heen, zoals ‘de geboorte van een moeder’ en ‘de geboorte van een gezin’. Met veel plezier en herkenning lees ik hoe zij zich ook door haar zwangerschappen en de opvoeding van haar kinderen heen worstelt. Aha, heb ik toch nog iets gemeen met een succesvol model/presentatrice/schrijfster!

33 weken zwanger

Gisteren ben ik voor de laatste keer op controle geweest in Dekkerswald voordat ik ga bevallen. Tenzij ik me helemaal niet goed ga voelen, ik heb namelijk wel een vrijbrief op zak waarmee ik altijd met spoed kan worden geholpen. Het geeft me een heerlijk gevoel dat de druk van die controles even weg is. Aan de andere kant moet ik nu wel iedere week naar de gynaecoloog.

We gaan er nu vanuit dat ik tussen 36 en 37 weken zwangerschap zal worden ingeleid. Als er tussentijds niks spannends gaat gebeuren. We gaan voor een vaginale bevalling met ruggenprik en extra zuurstof.

En dus voelt het inmiddels wel alsof ik aan de laatste loodjes ben begonnen! En die zijn best zwaar... Ik ben erg snel moe, misselijk en kortademig. Mijn longen zijn niet helemaal rustig (Al doe ik erg mijn best, ik kom gewoon niet onder alle heersende verkoudheden uit. En het heerst nogal, helaas.) en daarom blijf ik nu Augmentin slikken tot het einde van de zwangerschap, die is echt veilig. Het is niet de meest ideale kuur, maar hopelijk is het voldoende.

Ukje twee doet het goed. Hij is mooi gegroeid en ligt iets dieper, al is hij nog niet helemaal ingedaald. En dat leverde met 32 weken zwangerschap dus zo'n buik op:

ingedaald?

Inmiddels ben ik bijna 32 weken zwanger (weer een belangrijke termijn) en heb ik nog steeds weinig puf. En dus was het alweer veel te lang geleden dat ik een bericht heb getikt. Maar om het goed te maken hier alsnog een uitgebreid verslag:

De gynaecologe was tevreden tijdens de laatste controle anderhalve week geleden. Mijn bloeddruk was beter dan de vorige keer en de echo zag er weer goed uit (ze kijkt onder andere naar het hartje, of het maagje en blaasje is gevuld want kindjes drinken van het vruchtwater en moeten dat dus ook weer uitplassen, de grootte van het buikje, de lengte van de beentjes en of er genoeg vruchtwater aanwezig is). Ze schatte Ukje twee op ongeveer 1500 gram en da's mooi gemiddeld!

Ik ben inmiddels ontzettend benieuwd of de kleine is ingedaald of anders is gaan liggen. Ik hoop het eerste... Sinds gisteren heb ik namelijk weer wat meer lucht en voelt het alsof Ukje twee wat lager in mijn buik ligt! Echt heerlijk, wat kan ik genieten van het beetje ruimte dat mijn longen nu weer hebben gekregen! Al voelt lopen en bewegen nu niet fijn onderin mijn buik, het is ook altijd wat...

Ik vraag me wel af hoelang ik dit nog volhou. Want hoewel het in gynaecologisch opzicht tot nu toe een prima zwangerschap is en ik er echt heel blij mee ben, vind ik het ook zwaar. Gedeeltelijk zal dat vast door de cf komen en mijn verminderde longfunctie. Maar ik heb ook gewoon last van zwangerschapskwaaltjes zoals kortademigheid en moeheid en blijf me een beetje verkouden voelen (hoewel de laatste infectie weer met succes de kop in is gedrukt). Wat mij betreft mag de kleine dus komen zodra het echt mag. Om me op te beuren, ahum, gaf de longarts aan dat ze al blij is als ik 36 weken ga halen. Tja, ze is in ieder geval realistisch. Duidelijk is dat hij in ieder geval niet langer in mijn buik blijft dan 38 weken vanwege de diabetes. We hebben afgesproken dat we het per week gaan bekijken. Het is nu snel steeds veiliger voor de baby om geboren te worden. Volgens de gynaecologe zal het kindje trouwens niet heel snel benauwd worden van het volzitten van de longen, wel als mijn saturatie onder de 95% zakt. Gelukkig kan ik die thuis meten en zit dat meestal wel goed.

Eind van de week mogen we weer kijken naar Ukje twee, leuk! Ik verheug me gewoon steeds op deze controles, da's wel anders als ik een longfunctie moet blazen bij de longarts... Natuurlijk is het altijd spannend maar ik voel de kleine goed en mijn buik groeit uit tot enorme proporties dus zijn de echo's echt een feestje tot nu toe! En laat ik nog maar even genieten van de echo's want de bevalling komt razendsnel dichterbij!!

broeden

Vandaag heb ik contact gehad met mijn longarts. We hebben afgesproken dat ik doorga met de huidige antibioticakuur en het laat weten als het toch slechter gaat. Ook moet ik morgen een sputumkweek opsturen zodat we eventueel naar aanleiding daarvan kunnen kijken of er nog een andere kuur nodig is. Voor nu lijkt het erop dat ik toch langzaam opknap, AFKLOPPEN. Nou ja, da's ook vooruitgang. Ik moest me van haar vooral laten verwennen (hmm, zou dat ook in de zorgpolis zitten? Hi hi, vast niet!) en me helemaal richten op het (ik citeer) "uitbroeden van dit kindje". Zo te voelen lukt dat tot nu toe aardig want de kleine buitelt er vaak vrolijk op los!

Mijn lijf heeft trouwens wel wat te verduren door al dat broeden: ik merk dat ik echt wat aan vetreserves inlever want ik blijf even zwaar (lees: mijn buik groeit en mijn armen en benen worden dunner). Nu moet ik ook bekennen dat ik aardig aan de zware kant begon aan deze zwangerschap en nog steeds zoveel mogelijk probeer te bewegen, wat heel goed is maar waardoor ik naar mijn idee ook wat gewicht inlever. Tja, dan gooi ik er tijdens het broeden maar wat extra drinkvoeding in. En probeer ik me verder vooral rustig te houden!

26 weken zwanger

Het was deze week weer de hoogste tijd voor een buikfoto:

Op deze foto ben ik 26,5 weken zwanger. Er stond ook weer een bezoek aan de gyneacoloog op het programma. Ze vond mijn bloeddruk aan de hoge kant maar ik denk (hoop) dat dat meer van alle inspanning komt op zo'n moment. Alleen al de wandeling naar de poli toe, betekent een flink stuk waggelen...

Gelukkig was alles goed met de kleine man, alle metingen tijdens de echo kwamen iets boven het gemiddelde uit en op basis daarvan werd hij al op zo'n 1100 gram geschat! En het was ontroerend om te zien hoe hij gaapte! We kregen ook een mooie echofoto mee, EINDELIJK liet meneer zijn gezichtje eens zien (om de echofoto iets duidelijker te maken, heb ik de rest vervaagd):

eindelijk een update

Even een klein (nou ja) berichtje omdat ik tot mijn grote schande nog niks van me heb laten horen in het nieuwe jaar! Ik heb weinig energie op het moment, en de energie die ik heb, steek ik vooral in Rik, een stukje huishouden en sporten. Gelukkig zijn de vermoeiende feestdagen achter de rug, al heb ik helaas wel een souvenir aan oudjaar overgehouden. Door alle rook die buiten hing na het vuurwerk heb ik weer een infectie gekregen. Ik knap er maar langzaam van op, en moet mezelf er nu soms echt toe dwingen meer rust te nemen.

Gelukkig gaat het met de zwangerschap goed. Ik voel de baby steeds beter bewegen en sterker worden. Inmiddels groeit mijn buik wel richting mijn longen en beginnen mijn ribben af en toe pijnlijk te worden wat het ophoesten iets moeilijker maakt. Maar dit is een probleem wat we natuurlijk aan zagen komen en wat tijdelijk is. Ik ben nu 26 weken zwanger en dat betekent dat de baby nu overlevingskansen heeft bij een vroeggeboorte! Een kleine geruststelling, al is een geboorte nog zeker niet wenselijk. Ik ben benieuwd hoe lang ik het uiteindelijk vol ga houden, ik ga voor eind maart! Hi hi, misschien moet ik me maar laten sponsoren ten bate van de NCFS, maar het is eigenlijk een veel beter idee om deelnemers aan de ´I Outrun CF´-loop op 25 maart te sponseren: neem hier maar eens een kijkje!

23 weken zwanger

De kerstdagen zitten er weer op en dat betekent daarna elk jaar weer extra sprayen en sporten. Want het vernevelen schiet er vaak bij in tijdens de feestdagen, evenals bewegen. En al dat stilzitten en eten zorgt er ook voor dat mijn darmen meedoen aan de feestvreugde en vergeten welke taak ze eigenlijk hebben...

Om de kerstdagen goed af te sluiten, had ik vanmorgen meteen maar twee afspraken in het ziekenhuis staan. (Waar zat ik in vredesnaam met mijn gedachten toen ik dat plande, alsof ik helemaal vergeten was hoe brak ik me meestal voel na die dagen?) Gelukkig maakte de controles veel goed, want als eerste kon ik mijn internist blij maken met mijn volgekrabbelde diabetesdagboek. Inmiddels lijkt het erop dat mijn insulinebehoefte wel wat toeneemt, maar dat is heel normaal in de tweede helft van een zwangerschap. En daar hebben we dan ook het pompje op aangepast. En vervolgens was de gyneacoloog zeer tevreden! Mijn bloeddruk was goed en de zwangerschap verloopt tot nu toe 'volgens het boekje'. Het kindje doet het goed, er was voldoende vruchtwater te zien op de echo en mijn buik was goed gegroeid:

Okee, zelf voel ik me af en toe een wandelende kerstbal... Want naar mijn idee heb ik al een behoorlijke buik voor een zwangerschap van 23 weken. Gelukkig vond de gyneacoloog die niet abnormaal. En het kan best zijn dat ik mijn cf-hoestje de schuld kan geven van mijn naar voren groeiende buik: daardoor blijven namelijk de buikspieren krachtig zodat die minder ruimte geven aan de zijkant. Hoezo sporten, gewoon effe flink kuchen en ik heb mijn training ook weer ingehaald!