nog een controle

Na maandag met Rik naar het consultatiebureau te zijn geweest, mocht Rik gisteren met mij mee naar de internist. En in tegenstelling tot maandag, is er geen traan gevloeid! Soms is het best wennen om met een peuter naar het ziekenhuis (of waar dan ook heen) te gaan. Zeker als hij door de hele parkeergarage blèrt dat we een nieuwe auto hebben (nou ja, niet nieuw maar wel een andere, met het oog op de naderende gezinsuitbreiding. En die ik even niet eens kon vinden, omdat we het ding net de avond van tevoren hadden opgehaald), ongegeneerd (en helemaal niet verlegen, ha!) naar andere mensen staart (en alle harten steelt door lief te lachen als ze dat merken), zijn schoen ‘stout’ is als die op de grond valt in de wachtkamer (achter de voetensteun van de buggy blijven hangen maar gelukkig weet nu wel iedereen daar dat die schoen toch echt stout was) en hij de arts voorleest uit zijn boekje dat mama eigenlijk had meegenomen om Rik even rustig te laten bladeren op het moment dat mama met de arts moet praten. Gelukkig heb ik echt een hele lieve (en tevreden) internist en mag Rik de volgende keer gewoon weer komen (en mama ook)! O ja, en dankzij een bezet invalidentoilet/babyroom weet ik nu dat de gewone wc’s verrassend klein zijn en er eigenlijk geen buggy met kind in past…

consultatie-ellende

Maandag ben ik met Rik naar het consultatiebureau geweest. Altijd weer goed voor een huilbui (van Rik dan). Het bleek een extra bezoek te zijn, wat ze voor het gemak maar even vergeten waren te vermelden, omdat Rik de vorige keer nog niet los liep. En als ik dat nou had geweten, was ik niet eens gegaan. Ttsssskk, want om voor niks in een wachtruimte vol met snotterende kinderen te zitten, lijkt me niet echt geweldig. En omdat Rik inmiddels wel los loopt, bleek deze afspraak nogal overbodig.

Maar het ene stokpaardje was nog niet overboord gegooid of de arts had alweer een volgende paraat: ze vond Rik een beetje verlegen omdat hij moest huilen... Ja, da's niet zo gek als hij eerst drie kwartier (!) moet wachten todat ze eindelijk tijd heeft (heerlijk, zo'n strakke planning) om vervolgens door een voor hem wildvreemde (want ik heb nog maar zelden twee keer dezelfde dokter gezien daar) lastig te worden gevallen met allerlei onderzoekjes! Bovendien, ik zou ook gaan huilen als ik als kind zo'n stom mens voor me zou krijgen.

Met alle toch al razende hormonen is deze mama dus behoorlijk chagrijnig naar huis gegaan want natuurlijk is Rik soms, net als iedere peuter, verlegen. Zo erg is dat helemaal niet, en vaak valt dat ook wel mee. Tot 1 miljoen tellen dan maar en van me af typen na eerst tegen Frank en mijn moeder te hebben geklaagd. Gelukkig is de boze bui inmiddels echt wel verdwenen (dat mag ook wel na een dag) en weet ik ook wel dat een consultatiebureau soms best een steuntje in de rug kan geven, soms hè. Gisteren duidelijk even niet.

10 weken zwanger

Inmiddels ben ik al weer bijna 10 weken zwanger! Het gaat toch wel heel snel, ondanks de kwaaltjes die erger lijken te zijn dan in mijn zwangerschap van Rik. Ik moet nu regelmatig even een middagdutje doen als Rik ook in zijn bedje ligt, iets wat eigenlijk voorheen meer uitzondering dan regel was. En de misselijkheid was zo erg geworden dat ik er nu een pilletje voor mag slikken. Die werkt gelukkig goed tegen het draaierige gevoel de hele dag (helaas niet altijd tegen het spugen in de vroege ochtend) want sprayen was doorgaans tot de tweede helft van de middag uit den boze geworden. Fluimucil (slijmverdunner) stinkt nu trouwens wel heeeeeel erg, net als zeep, de friteuse, uitlaatgassen (echt een wonder dat me dat nooit eerder tijdens al mijn rondwandelingen was opgevallen) en het papje van Rik. Ook voel ik me nu snel slapjes en kan ik echt niet tegen een lege maag maar ook weer niet tegen een heel volle, dus eet ik veel tussendoortjes en kleinere maaltijden en er ligt zelfs een pak biscuits naast ons bed om mijn maag in de nachtelijke uurtjes te vullen en om alvast een hapje te nemen voordat ik opsta wat de misselijkheid ook wat kan verminderen. Tja, het hoort er allemaal bij...

De eerste controle bij de gynaecoloog hebben we inmiddels ook achter de rug. We zijn ook daar druk doende met het opstellen van een behandelplan naast alle plannen die ik met mijn cf-team maak of wil maken. Het bleek dat alle gynaecologen die ik de vorige keer had, inmiddels niet meer in het ziekenhuis werken. Hmm, was ik nou echt zo’n (afschrikwekkend) moeilijk geval? Na de kennismaking met mijn nieuwe arts heb ik hem dan ook maar aangeraden om alvast te gaan werken aan zijn sollicitatiebrief, iets waar hij erg om moest lachen. Pfff, hij ziet gelukkig wel een uitdaging in deze patiënte geloof ik! Hopelijk blijft hij er zo over denken. Het systeem wat ze hanteren zag er trouwens minder uitdaging in: er was een enorme lijst met aandoeningen waaraan de aanstaande moeder kan lijden maar cf stond er niet tussen. En ook het invoeren van mijn medicijnlijst leek wel een eeuwigheid te duren… Nee, echt standaard is deze situatie (jammer genoeg) niet.

Eén ding is in ieder geval erg leuk aan de controles: kijken naar ons kindje, die we trouwens de werktitel ‘Ukje twee’ hebben gegeven! Het kindje doet het prima, we hebben zelfs al het hartje ferm horen kloppen! Zo’n echo kan wat mij betreft dan ook niet lang genoeg duren. Gelukkig krijgen we altijd weer een mooie afdruk mee, en zo kunnen jullie ook meegenieten:

ontstaan tweede zwangerschap

Met alle goedkeuringen van mijn artsen op zak zijn we begonnen met de behandeling. We hadden besloten dat als er een cryo (ingevroren embryo) goed zou ontdooien, we die terug zouden laten plaatsen in een eigen cyclus. Daardoor bleef het hormoongebruik heel beperkt en zo hadden we dat met Rik ook gedaan. In de woorden van de fertiliteitsarts: “never change a winning team”!

Als je een IVF-behandeling ondergaat, vliegen doorgaans de slagingspercentages je om de oren. Zo ook met een cryo-terugplaatsing. De kans was ongeveer 70% dat een cryo goed ontdooide. Spannend dus toen het zover was. Gelukkig ging het goed en bleek de embryo van de beste kwaliteit te zijn!

Ondertussen was ik ook weer gestart met acupunctuur. Rondom de terugplaatsing van Rik heb ik dat ook gedaan en toen mocht het resultaat er zijn! Typisch is dat ik dat bij eerdere behandelingen niet heb gedaan en toen niet zwanger raakte. Ook al bestaat er nog steeds onduidelijkheid of het echt werkt, ik wilde dit toch graag nog eens proberen. Als het uiteindelijk niet mocht lukken, wilde ik in ieder geval het gevoel overhouden dat ik er alles voor had gedaan.

We hadden ongeveer 25% kans op een zwangerschap. Het waren dus ook zenuwslopende weken tot aan de test! Uiteindelijk heb ik een dag voor de officiële testdatum getest omdat ik het echt niet meer uithield. De kwaaltjes begonnen namelijk al wat op te spelen en ik werd helemaal gek van onzekerheid. Gelukkig klopte mijn gevoel en keek ik al snel naar een positieve test! De belangrijkste en moeilijkste stap was gezet!

Rik loopt los!

Even een berichtje van een heel andere orde, want... Rik loopt los!! Hij liep al heel lang aan het handje mee, maar durfde niet los te lopen. Tot gisteravond! En vanmorgen ging het alweer een heel stuk beter! Voor zijn leeftijd is het heel laat dat hij dit kan maar hij praat juist weer heel goed (en veel) en kindjes blijken vaak eerst het één of het ander te ontwikkelen. Nu heeft hij er opeens echt plezier in, wat zijn we trots op onze grote jongen!!

kinderwens en het cf-team

Het is heel belangrijk als cf-er om een kinderwens eerst te bespreken met het cf-team. Een goede voorbereiding is in mijn ogen cruciaal. Nadat we onze beslissing hadden genomen, had ik binnen een paar weken toch al een afspraak bij mijn longarts staan. En dat werd meteen de eerstvolgende stap, want als zij “nee” zou zeggen, zou het wat ons betreft ophouden. Met lood in de schoenen ging ik er naartoe. Bang dat mijn arts zich zou afvragen of we nou helemaal gek waren geworden om ook maar over een tweede kindje na te denken. Maar ze reageerde juist positief. Ze vond het uiteindelijk onze beslissing en dat is heel mooi, maar wij vonden haar advies wel heel erg zwaar meewegen. Gelukkig was ze van mening dat ik een zwangerschap met mijn longfunctie wel aan moest kunnen. En ook bleek dat die helemaal niet veel was gezakt na mijn eerste zwangerschap! Iets wat ik altijd wel dacht. Misschien was dat dan toch de angst daarvoor die me parten speelde?

De volgende stap was Frank te laten testen op dragerschap. Voor de komst van Rik hebben we dat bewust niet gedaan, een kindje was hoe dan ook welkom. Maar met een gezonde zoon leek ons een tweede kindje met cf uiteindelijk niet in het belang van mij en van Rik. Dus wederom zou het voor ons ophouden als Frank toch drager bleek. Maar we kregen goed nieuws.

Daarna was de internist aan de beurt. Mijn bloedwaardes waren al laag genoeg en met het pompje zou de diabetes heel goed in te stellen zijn voor en tijdens een eventuele zwangerschap. Geen bezwaren dus.

En ook de Maag-lever-darm-arts had geen bezwaar.

Op dus naar de IVF-poli. Van de fertiliteitsarts mochten we beginnen met de behandeling als alle voorbereidingen getroffen waren.

Gewapend met mijn medicijnlijst heb ik iedere arts gevraagd er een blik op te werpen en dus staat het ding inmiddels vol met (soms niet echt leesbare want het blijven artsen) aantekeningen en ook de apotheek heeft alles nog eens nagekeken zodat alles wat ik gebruik zwangerschapsproof is. Een paar medicijnen en vitamines hebben we tijdelijk laten vervallen of vervangen. Belangrijk was daarbij de gedachte om niet te snel vanalles achterwege te laten want soms schaadt de behandeling van de aandoening het ongeboren kindje minder dan de aandoening zelf.

En toen was er dus zomaar opeens in een mum van tijd groen licht!

toch een tweede kinderwens

Allereerst bedankt voor alle felicitaties! Ik heb heel wat uit te leggen, geloof ik! Nou, vooruit dan: weten jullie al van de bloemetjes en de bijtjes? Hi hi, geintje! Okee, serieus dan.

Na mijn eerdere beweringen dat er waarschijnlijk geen tweede komt, zal de aankondiging van onze tweede zwangerschap voor velen als een verrassing zijn gekomen. Dus zal ik eerst uitleggen hoe we toch tot de beslissing kwamen. Hoe het verder verliep, zal ik dan stapsgewijs in volgende berichten beschrijven. Blijft het hopelijk nog een beetje overzichtelijk.

Ik besef heel goed dat lang niet iedereen deze zwangerschap een verstandige zal vinden. En ik schrijf dit ook niet om iemand op andere gedachten te brengen, iedereen heeft tenslotte recht op een mening. Ik hoop wel dat onze beslissing gerespecteerd zal worden ondanks bezwaren die een ander kan hebben, we hebben deze stap namelijk weloverwogen genomen. We weten zelf ook wel dat er nog hele zware momenten zullen komen. Maar toch geeft een kind daar zoveel voor terug dat wij dat tegen elkaar vinden opwegen. Ik besef ook dat we natuurlijk eigenlijk helemaal geen uitleg verplicht zijn. Maar als zwangere cf-er voelt het soms alsof ik aan iedereen verantwoording moet afleggen. En wordt er al snel veel meer (en soms op het onbeschofte af) gevraagd dan bij een “gezonde” aanstaande ouder. Dus voor misschien een beetje meer begrip volgen hier onze beweegredenen.

Een tijd lang voelde het inderdaad alsof Rik alleen zou blijven. Ik had het druk genoeg met hem, en tegelijkertijd kregen we een verhuizing en de ernstige ziekte en het overlijden van mijn schoonvader voor de kiezen. Het was allemaal meer dan genoeg. Maar de laatste tijd ging en gaat het steeds beter. De rust kwam terug. Rik werd een peuter en steeds zelfstandiger en mijn gezondheid werd steeds stabieler. En toen ging het kriebelen…

De tweede verjaardag van Rik was voor ons de tijd om toch nog eens goed over een tweede kindje na te denken, anders zou het leeftijdsverschil wel erg groot worden. En toen er in dezelfde tijd een ware babyboom rondom ons ontstond, deed dat het verlangen alleen maar meer oplaaien. Voor ons was al vrij snel duidelijk dat we het toch graag wilden proberen. Hadden we een nieuwe IVF-poging moeten doen, dan hadden we dat waarschijnlijk niet gedaan, dat leek ons te belastend. Maar we hadden nog cryo’s (ingevroren embryo’s) van onze IVF-poging en die zijn relatief gemakkelijk en zonder al te veel hormonen terug te plaatsen. De kans dat het lukt is bij cryo’s niet zo groot. Maar het leek ons de moeite waard om het in ieder geval te proberen, Rik is tenslotte ook een cryo dus het kan wel. Lukte het niet, dan konden we het misschien beter afsluiten. Want die cryo’s bleven door mijn hoofd spoken.

Misschien wel onze belangrijkste reden is het feit dat Rik zo alleen is. En zonder neefjes of nichtjes om mee te spelen ook wel heel erg alleen zou blijven. Met een moeder die waarschijnlijk toch vroeger zal overlijden dan gemiddeld, kan het heel fijn zijn een broer of zus te hebben. We weten dat familie ook niet altijd alles is, en vrienden ook heel veel steun kunnen geven. Maar toch...

Natuurlijk denken we na over de gevolgen van mijn cf-zijn. Maar tot nu toe staat dit mijn moeder-zijn niet echt in de weg. Tuurlijk is het soms lastig te combineren en is het bij tijd en wijle heel zwaar, zeker tijdens een infectie. En zal het voor de kinderen anders zijn dan in andere huishoudens, bijvoorbeeld door het sprayen van mama. Wat voor Rik trouwens wel de gewoonste zaak van de wereld is. Toch vind ik dat ik NU voor mijn kinderen klaar kan staan, en da’s misschien wel het belangrijkste. Sinds ik moeder ben, is het beangstigender dat ik vroeg kan overlijden. Aan de andere kant, niemand kan in de toekomst kijken en de wetenschap gaat nog steeds vooruit. Bij mijn geboorte werd voorspeld dat ik zo’n 15 jaar oud zou worden en tja, da’s gelukkig ook niet uitgekomen. En toen werd er in de verste verte nog niet gedacht aan zelf kinderen krijgen! Bovendien blijkt een scheiding voor veel kinderen erger te zijn dan een ouder die vroeg doodgaat. Hoewel natuurlijk alle twee niet wenselijk is... En gelukkig krijg ik vooral veel steun van mijn moeder, die heel dichtbij woont na onze verhuizing.

Nu onze wens op tafel lag, moesten we natuurlijk wel de goedkeuring en medewerking van mijn cf-team hebben. Daarover de volgende keer meer.

IN APRIL 2012...

Onze grote wens wordt vervuld
Nog eventjes geduld
Compleet is dan ons geluk
Want er komt een tweede uk
Dankbaar en gelukkig zijn wij
Want in april komt er een kindje bij!