(g)een tweede

Woensdagavond zag ik op shownieuws van SBS6 een interview met Sylvie van der Vaart. Vroeger vond ik haar nogal streberig (en dat bedoel ik niet als iets positiefs), maar nu raakten haar woorden me. Dit is namelijk wat ze zei nadat de interviewer haar confronteerde met haar uitspraak dat ze, als alles achter de rug is, ze denkt dat ze nog wel een tweede kind wil, ik citeer:

“... Ik ben heel tevreden met wat ik heb, dat is een fantastisch kind, een fantastische man, onze gezondheid. En dat tevreden gevoel zit vanbinnen. Elke keer die vragen over een tweede kind geeft het gevoel alsof het nu niet compleet is. En dat is het wel.”

Nu Rik anderhalf is, krijg ik ook steeds meer de vraag (meestal tussen neus en lippen door gesteld, of via een hint) of we al aan een tweede kindje denken. En ja, eerlijk gezegd hebben we daar al meer dan eens aan gedacht. En daar waren we ook vast wel voor gegaan als ik gezond was geweest. Maar ja... dat ben ik nu eenmaal niet, die cf hoort gewoon bij mij. En dat maakt het een veel lastiger "keuze" (voor zover je voor een kind kunt kiezen, want uiteindelijk krijg je die of niet).

Mijn longfunctie is toch wel wat gedaald ten opzichte van voor de komst van Rik, en komt nu vaak uit tussen de 50 en 55% (en nog een stuk lager tijdens een infectie). En om daarmee nou een tweede zwangerschap in te gaan? Ik denk dat dat een flink risico met zich meebrengt. Als ik bedenk hoe benauwd ik was met zo'n dikke buik en dat in een zwangerschap die longfunctie nog wel (tijdelijk) een eind kan dalen. De eerste keer kon ik me volledig bezighouden met de zwangerschap, de cf en een goede instelling van de diabetes. Maar nu heb ik al een heel lief jochie rondkruipen die ook zijn aandacht wil. Bovendien vraagt het zorgen voor een baby vooral het eerste jaar enorm veel energie, en moet er vaak van ritme gewisseld worden. Ik betwijfel of Rik er wel iets aan heeft om een broertje of zusje te hebben maar ook een misschien veel ziekere moeder? En een nieuwe poging betekent ook weer de mallemolen van het ziekenhuis in, met alle spanningen erbij. Ik kan het nog niet helemaal uit mijn hoofd zetten, dat is voor mijn gevoel nog te vroeg. Maar helaas is de kans heel klein dat Rik er nog een broertje of zusje bij krijgt.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben ontzettend gelukkig met Rik en wil hem voor geen goud missen! En ik besef ook heel goed hoe bijzonder een kindje is voor een cf-patiënt, helaas is dat de overgrote meerderheid nog steeds niet gegund. En met Rik gaat het prima, dat is echt een zegen! Net na mijn bevalling had ik ook het gevoel dat we compleet waren, ik heb het hele baby-gebeuren in ieder geval meegemaakt. Maar ja, het is ook een beetje de maatschappij die niet snel tevreden is. Ga maar na: als je alleenstaand bent, is het weleens tijd voor een partner; ben je verliefd, moet je gaan samenwonen; woon je samen, dan moet er wel een huwelijk volgen; en ben je getrouwd, wacht iedereen op de aankondiging van een baby; enzovoort. Ik ben het met Sylvie eens, ik ben ook tevreden!

moederen

Nu het net moederdag is geweest en ik er een jaar moederen op heb zitten, besef ik pas hoe zwaar het af en toe is. Maar vooral ook: hoe leuk! Het is geweldig om te zien hoe Rik de wereld om zich heen steeds meer gaat ontdekken. Maar dat geeft mama en papa meteen ook zorgen: als hij zich maar niet bezeerd, als hij maar niet ziek wordt, als er maar niks ergs met hem gebeurt... Het hoort er allemaal bij, maar af en toe is het best heftig!

Sinds Rik er is, is mijn dagindeling volledig anders. En die bleef ook veranderen het eerste jaar naarmate Riks ritme steeds aangepast moest worden van bijvoorbeeld alleen flesjes naar fruithapjes en meer. Nu hij een jaar is geweest en hij inmiddels "gewoon met ons mag meeeten", merk ik dat we steeds meer dezelfde dagindeling houden, en dat geeft ook weer wat rust. Nu nog van twee slaapjes op een dag naar een, maar dat komt nog wel. En tja, dan begint over een tijdje de eerste stapjes, het zindelijk worden...

Het valt me ook steeds weer op hoeveel mensen aan mij vragen wat ik er verder voor werk bij doe! Huismoeder zijn is blijkbaar niet genoeg. Als mijn antwoord dan is dat ik mijn kind opvoeden eigenlijk wel het belangrijkste werk vind dat er is, staan diezelfde mensen vaak met de mond vol tanden. Laat mij nou maar lekker van Rik genieten en er voor hem zijn. Deze tijd komt nooit meer terug en gaat toch al zo snel voorbij!

lente!

Hoe gaat het nu eigenlijk met me: na het stoppen van de laatste Augmentinkuur ben ik na een week (en ondanks een iets betere longfunctie) toch weer verkouden geworden... Dan komen we ook meteen bij een "probleem" van een cf-moeder: dit keer heb ik waarschijnlijk via Rik het virus opgelopen. En tja, zo'n kleintje is nu eenmaal veel vaker verkouden. Daarom gaat Rik ook niet naar kinderopvang, omdat daar vaak virussen rondhangen. Helaas zijn een heleboel mensen nu verkouden en is het gewoon nooit helemaal te voorkomen. Maar vervelend is het wel. Vooral omdat mijn longen toch weer snel volzaten. En nu slik ik dus wéér een Augmentinkuur...

Wel heb ik vandaag echt kunnen genieten van (een voorproefje van?) de lente! Heerlijk, daar was ik echt aan toe!! Nou heb ik gehoord dat die voorlopig tot en met morgen duurt dus ik neem het er even van en heb een heel stuk gelopen met Rik in de wandelwagen. In Alphen vieren er al meer de lente, zoals op de foto te zien is (Meestal staan er twee ooievaars in het nest, maar natuurlijk net niet op het moment dat ik met mijn fototoestel in de aanslag stond. Ach ja, één is ook al mooi! De foto heb ik trouwens niet vandaag gemaakt, dan had hij of zij er toch wat zonniger opgestaan!)

ruimtelijk inzicht

Tijdens het sprayen (= medicijnen vernevelen) kijk ik vaak even tv. Want je moet toch wat als dat sprayapparaat naast je staat te rammelen en je ongeveer een halve meter bewegingsvrijheid hebt. Dit weekend had ik de tv nog aanstaan toen Rik zijn middageten kreeg (niet echt opvoedkundig verantwoord, geloof ik). En zo kwam het dat Rik na zijn fles nog even op National Geographic Channel heeft gezien hoe het heelal is ontstaan, waarna hij lekker is gaan slapen. Kijk, da's nog eens een kwestie van "jong geleerd, ..."!

uitverkoop!

Ik ben nog steeds snel moe en ook mijn longen zitten op het moment aardig vol waardoor ik af en toe wat benauwd ben. Hmmm, tijd voor de longarts (gelukkig staat die volgende week ook op het programma)!

Maar ondertussen moeten de boodschappen toch gedaan worden. Terwijl Rik een ochtend bij opa en oma blijft, heb ik tijd voor de wekelijkse ronde-door-de-supermarkt, bleh. Vandaag had ik nog even tijd over om op zoek te gaan naar babykleertjes, altijd leuk! Want tja, het is nog uitverkoop, ook altijd leuk! En nu Rik zo hard groeit, is hij alweer toe aan nieuwe kleertjes. Vandaag zag ik weer dat hele leuke tuinbroekje in spijkerstof hangen waar ik al vaker bij heb staan kwijlen maar steeds te duur vond. Want hoe leuk ook, juist omdat ons kleine jochie zo snel uit zijn kleertjes groeit, wil ik er gewoon geen kapitalen aan uitgeven, zonde van het geld! Maar vandaag was dus het tuinbroekje zover afgeprijsd dat ik het opeens wel de moeite van het kopen waard vond! YES!! En zo is deze vermoeide mama ook weer een heel blije mama! Toch jammer dat winkelen als medicijn niet in het ziekenfondspakket zit...

cf en kinderen

Sinds een paar dagen staat er een link naar mijn blog op de site www.cfenkinderen.nl. Een belangrijke site voor allerlei informatie en ervaringsverhalen rondom cf en mogelijkheden en problemen rondom een kinderwens, kinderen krijgen en kinderen hebben. In mijn zwangerschap had ik er zelf nogal moeite mee om meer te weten te komen over cf en in verwachting raken en zijn. Zelfs de ziekenhuizen (hoe ze verder ook hun best deden), konden me niet veel verder helpen. Daarom vindt ik ervaringsverhalen ook best belangrijk, al is natuurlijk niemand hetzelfde! Ik beloof dat ik binnenkort hier ook zal uitleggen hoe we uiteindelijk onze gezonde zoon hebben gekregen! Maar daar moet ik even goed voor gaan zitten...