nieuwe titel

Een nieuw kindje erbij, een nieuwe blogtitel! Nee, we hebben de naam Kas er echt niet voor gekozen maar het komt wel leuk uit: ik heb net mijn blogtitel veranderd van 'eRIKa' in 'eRIKas blog' zodat voortaan de namen van mijn beide kindjes in de titel voorkomen. Hi hi, misschien is dit wel het toppunt van een trotse moeder?

baby blue(s)

De kraamtijd, ik vond het bij Rik niet leuk en ook nu vind ik het niks. Terwijl mijn lichaam moet herstellen van de zwangerschap en bevalling, vraagt de verzorging van de nieuwe baby veel energie. Ik heb last van de keizersnede, ben moe en mijn hormonen staan op de kop. Net als na de bevalling van Rik heb ik weer kraamtranen gehad, oftewel de 'baby blues'. Dat betekent huilen om niks, of juist om alles. Gelukkig gaat het inmiddels weer iets beter en is iedere dag er één dichter bij mijn herstel. De spreekwoordelijke roze (of blauwe) wolk kan ik nog niet bespeuren maar ik weet inmiddels dat ik gewoon eerst een periode moet wennen aan het nieuwe ritme.

Kas doet het wel prima! Hij maakt zijn slaapjes tussen de voedingen door 's nachts zelfs al wat langer, heerlijk! En Rik is een hele lieve grote broer! Was ik bij Rik nog panisch om iets fout te doen als nieuwbakken moeder, nu heb ik wat meer vertrouwen in mezelf wat me ook de nodige rust geeft. Mijn longen houden zich ook goed waardoor ik soms het sprayen kan verruilen voor wat extra slaap. Onze kamer vult zich intussen met slingers blauwe kaarten en ook de tuin is versierd. Gelukkig is lichtblauw altijd een lievelingskleur van mij geweest!

(Binnenkort hoop ik genoeg puf te hebben voor mijn bevallingsverhaal.)

thuis!

Samen spelen
en geheimpjes delen
samen lachen,
ruziën en stoeien
maar het mooiste is
samen op te groeien.

Welkom lieve Kas!

Thuis bij grote broer Rik!

Kas

Hoera! Op 12-4-'12 om 1.00 uur is Kas geboren! Hij weegt 3760 gram.

Hij is uiteindelijk geboren via een keizersnee. Met ons gaat het goed maar we moeten nog een paar dagen bijkomen in het ziekenhuis.

Ons tijdelijke adres is:

UMC St. Radboud
Afdeling Verloskunde (794)
T.a.v. E. van Dijk, kamer 3
Postbus 9101
6500 HB NIJMEGEN

(Post wordt doorgestuurd.)

mijmeren

Nu het eind van mijn zwangerschap echt in zicht is, merk ik dat ik de laatste dagen opeens ga mijmeren. Zijn het de hormonen, de grillen van een zwangere vrouw, de verandering die op komst is? Ik kan opeens over van alles ontroerd raken. De laatste dagen met z'n drietjes, een kusje van Rik, een mooi liedje. Maar soms ook kan ik me plotseling ongerust maken over de naderende bevalling en kraamtijd. Ga ik het volhouden, zal het goed gaan met ons kindje, gaat het allemaal wel passen? Tja, ik denk dat die gevoelens er allemaal bij horen. En ook al mag wat mij betreft de bevalling best beginnen, toch hoop ik nog even te genieten van de komende paasdagen die ik het liefst in alle rust doorbreng. En als een soort wandelend paasei, dat ook. Alvast fijne pasen!

als Pasen en Pinksteren...

Als Pasen en Pinksteren op één dag vallen, ga ik vast bevallen... Nou ja, zo voelt het inmiddels wel een beetje. Omdat wij ervan overtuigd waren dat het een vroeggeboorte zou worden en er tijden waren dat we zelfs blij waren als ik 36 weken zou halen, lijkt het voor ons nu wel erg lang te duren voordat de baby geboren is. Hoewel een zwangerschap natuurlijk eigenlijk 40 weken duurt en ik nu 37 en een halve week zwanger ben. De gynaecoloog heeft nog geen voortekenen van een naderende bevalling kunnen ontdekken ondanks dat ik al een paar dagen voorweeën leek te hebben. Dus als de bevalling niet spontaan begint, word ik in de loop van volgende week ingeleid. Dit kan best een paar dagen duren, dus dan ga ik eventueel toch nog richting 39 weken, wow! Als het goed is, ben ik nu wel voor het laatst op de poli Verloskunde geweest en dan gaan er toch wat dingen opvallen:

- Gyneacologen hebben ALTIJD koude handen. Zou dit bij het takenpakket horen of ter voorbereiding zijn op de ook immer koude gel voor de echo?

- Hoe dikker de buik, hoe meelijwekkender of verschrikter de blikken van passanten. Opeens kijkt niemand je meer aan, maar blijkt DE BUIK een enorme aantrekkingskracht te hebben.

- Er vrouwen onder ons zijn die er echt een enorme ZOOI van maken op de toiletten (ik vraag me dan altijd af of ze dat thuis nou ook doen). Omdat een volle blaas nou eenmaal niet samen gaat met een babyhoofdje in het bekken, heb ik inmiddels nogal wat wc's van binnen gezien in het Radboud. In het exemplaar van gisteren leek het erop dat er zich een gevecht tussen leven en dood had afgespeeld tussen een wc-rol en een toiletbezoekster. Te oordelen aan de stukken rol en toiletpapier op de grond heeft de eerste het loodje gelegd...

Nog zoiets: het is ook opvallend hoeveel vrouwen hun handen NIET wassen na een bezoekje aan de toiletten. Vanuit het kleine kamertje hoor ik er menigeen 'ontsnappen' zonder naar de wastafel te hebben omgekeken, jakkes!

- In het restaurant heeft men een nieuw spelletje/tijdverdrijf bedacht: zoek de spelfouten op het menu. Zo werd er een nieuwe lentespecial aangeprijsd met de tip 'vraag erna aan onze baliemedewerker'.

En dan nog iets anders:

Misschien heeft mijn dikke buik enige inspiratie gegeven, maar goed getimed is het in ieder geval wel: familie van ons heeft een leuke nieuwe webshop geopend onder de naam Happy Babyshop!