feestdagenvoorpret

Eigenlijk slaat het nergens op dat de winkels in oktober al vol liggen met allerlei kerstartikelen. Zelfs voor het strooigoed en alles wat met Sinterklaas te maken heeft, is het eigenlijk nog geen tijd. Ik vind het ook echt veeeeeel te vroeg. Maar toch gaat het kriebelen als ik al die leuke spullen zie. Dan begint bij mij de feestdagenvoorpret! En als ik eerlijk ben, moet ik bekennen dat ik die ook veel leuker vind dan de feestdagen zelf met alle soort-van-verplichtingen waardoor we uiteindelijk van het één naar het ander rennen en ik blij ben als het er weer op zit. Net zoals ik het heerlijk vind om de woonkamer te versieren voor kerst en ook weer opgelucht ben als alle zooi in januari weer naar zolder kan...

Na gisteren alweer weken tegen alle prullaria in de winkel aan te hebben gekeken kon ik de verleiding niet meer weerstaan. Tegen mijn principes in heb ik dus toch alvast wat aangeschaft voor de kindvriendelijke (dus alleen-met-stoffen-hangers-en-plastic-ballen-die-toch-niet-kapot-kunnen-vallen-volgehangen) boom. Want je weet tenslotte maar nooit of het er in december nog wel is... En ik heb met Rik en mijn moeder ook nog even staan genieten van een miniatuur winters dorpstafereel inclusief lichtjes en kerstmuziek. En ja, ook heb ik al taaitaai en ander lekkers in huis. Net zoals ik met Rik soms naar "De Club van Sinterklaas" kijk. Als voorbereiding, hè, zodat hij het hele feest straks niet eng vindt. Als 'straf' heb ik trouwens de hele middag last gehad van een knallende hoofdpijn. Ik schaam me diep voor mijn aankopen (en ben er stiekem toch blij mee):

het eerste trimester zit erop!

Er is alweer een week voorbijgevlogen. En dus is het echt weer de hoogste tijd voor een update! Alles gaat goed, ik ben inmiddels al bezig aan het tweede trimester van mijn zwangerschap! Wat gaat het hard, de afgelopen periode is echt voorbijgevlogen! Was ik in de zwangerschap van Rik echt de dagen aan het aftellen, ik kan nu gewoon bijna niet geloven dat ik alweer 14 en een halve week zwanger ben! En hoewel ik echt veel meer last heb gehad van de standaard zwangerschapskwaaltjes, gaf Rik voldoende afleiding om niet de hele dag met de zwangerschap bezig te zijn. Gelukkig lijkt het erop dat de misselijkheid wat minder aan het worden is zodat ik niet meer iedere ochtend hoef te spugen. En mijn energie komt weer terug, zo fijn!

Ook de antibioticakuur na de verkoudheid zit er weer op. Het herstel is langzaam gegaan, maar da´s ook vooruitgang. Afgelopen week ben ik op controle geweest bij mijn longarts en gelukkig was mijn longfunctie stabiel gebleven. Een lieve longfunctie-assistent heeft me gerust kunnen stellen en nog wat waardevolle tips gegeven waardoor ik wonder boven wonder zelfs nog ietsje beter heb geblazen! Ik heb ook geprobeerd om zoveel mogelijk te bewegen omdat dat goed is voor de zwangerschap en ook voor het herstel van de verkoudheid. En eigenlijk ook omdat ik echt aan mijn conditie moet werken. Dus ga ik wandelen met mooi weer en fiets ik meerdere keren per week op de spinbike. Al moet ik daarvan nu wel echt het stuur hoger gaan zetten, omdat mijn buik in de weg gaat zitten:

Deze foto is gemaakt aan het eind van het eerste trimester, toen ik dus 13 weken zwanger was. En ja, er zit echt maar één kindje in mijn buik... Geen wonder dat Rik steeds "dikke mama" roept, al wil hij dan eigenlijk gewoon gekieteld worden!

Ook heb ik weer een controle bij de gyneacoloog gehad, deze echo is ook gemaakt aan het eind van het eerste trimester, het kindje was toen bijna 6 cm lang van kruin tot stuit (inderdaad, ik snap ook niet waar mijn nu al enorme buik vandaan komt):

JA of (liever niet) nee

Vandaag even geen zwangerschapsnieuws. Het is namelijk donorweek en daar wil ik graag mijn bescheiden steentje aan bijdragen. Nu kan ik een heel blog schrijven over het belang van donoren maar MissPiggy heeft dat al prachtig beschreven in haar blog. Beter kan ik het niet doen. Heb je haar blog gelezen? Dan ben je nu vast en zeker overtuigd! Klik op deze link, zeg JA en zegt het voort!! Doen!

sensor

Als cf-er met diabetes komt voor mij toch altijd cf op de eerste plaats. De diabetes doe ik er als het ware ‘een beetje bij’. Met een tijd als resultaat dat de glucosewaardes nergens op leken en ik bijna nooit testte. Het pompje (die ik in oktober trouwens al weer een jaar heb! Waar blijft de tijd?) bevalt erg goed waardoor mijn instelling ook weer veel beter is dan voorheen. In een zwangerschap komt opeens ook een heel strakke diabeteszorg om de hoek kijken. Want hoge bloedglucoses kunnen gevaarlijk zijn voor het kindje. En daarom moest ik (liefst drie maanden van tevoren) goed ingesteld zijn voor een terugplaatsing. Dat is gelukt, dankzij het pompje heb ik daar niet echt moeite voor hoeven te doen.

Halverwege de zwangerschap van Rik mocht ik, toen nog via het streekziekenhuis, een sensor uitproberen die continue glucosewaardes meet, de FreeStyle Navigator. Een apparaatje die via een heel klein naaldje in de vloeistof tussen cellen in het lichaam (interstitiële vloeistof) glucose meet. De zender moet achter op de bovenarm of buik bevestigd worden, op de losse ontvanger zijn dan de waardes af te lezen. Omdat de metingen in de vloeistof ongeveer een kwartier achterlopen op metingen uit een vingerprik (capillair bloed) is vooral de trend die de glucosewaardes volgen heel belangrijk. De sensor heb ik tot de bevalling mogen gebruiken want in de zwangerschap werd deze vergoed. Heel handig, het zorgde voor een nog betere instelling en gaf een alarm bij (naderende) te hoge en te lage bloedglucoses.

Omdat ik het apparaatje altijd heb gehouden (maar niet meer gebruikt want dan zou ik het wel zelf moeten betalen en da’s te duur), wilde ik die in deze zwangerschap graag nog eens gebruiken. Het is soms een gedoe maar ik kende ook alle voordelen en die gaven voor mij de doorslag. Ik moest er even om zeuren maar uiteindelijk gaf de arts toestemming en werd het weer vergoed. En gelukkig maar want het ding heeft me al behoed voor flinke hypo’s (te lage bloedglucose) die, zeker in het begin van een zwangerschap, op kunnen treden. En ook kan ik nu veel sneller reageren op een hyper (te hoge bloedglucose) door even te bolussen met de pomp. Hypers die ik waarschijnlijk gemist zou hebben met een vingerprik, ik kan tenslotte niet de hele dag door prikken.

En zo loop ik dus dag in dag uit naast de pomp met nog een apparaatje op mijn lijf. Met het mooie weer in september droeg ik korte mouwen waardoor veel mensen zich afvroegen wat ik toch op mijn arm had. Nou, ehm, GPS; zo kunnen de aliens me volgen; een alarm dat gaat piepen als ik te ver van huis af ben of tja, de Terminators zijn ook ergens begonnen. Ach ja, het enige feit is dat ik echt niet onopvallend door een detectiepoortje kan. Misschien kennen sommige cf-ers het apparaat wel: ik heb weleens gehoord dat dit in Utrecht een paar dagen wordt gebruikt als er een vermoeden is van diabetes?

goede weg

Gisteren had ik hoop dat ik de goede weg was ingeslagen met de antibiotica, inmiddels weet ik zeker dat de Augmentin werkt! Gelukkig!! De angst voor een enorme infectie zit er namelijk wel in na die in de zwangerschap van Rik te hebben meegemaakt. Heel fijn dat ik nu merk dat het ook anders kan mits ik maar op tijd aan de bel trek (oei, hopelijk onthou ik die les). Vannacht heb ik weer lekker kunnen slapen, zonder stapels kussens. Mijn longen doen minder pijn en voelen veel rustiger. Er moet nog een heleboel rotzooi uit, maar met vernevelen en peppen lukt dat wel. En hopelijk kan ik vandaag nog even uitwaaien buiten als het droog is (aan de wind zal het niet liggen), want frisse lucht doet ook wonderen!

toch antibiotica

Ik was er al bang voor met zo'n flinke verkoudheid: gistermiddag ben ik toch maar begonnen met antibiotica. Dus helaas (of eigenlijk gelukkig, want ik voel al een hele kleine verbetering) is de volgende kuur (zwangerschapsproof) een feit. Het is altijd weer lastig om te beslissen wanneer een kuur te beginnen. Gisteren begonnen de eerste tekenen van infectie op te spelen. In een zwangerschap is het trouwens van belang infecties snel en goed aan te pakken, dus met dat in het achterhoofd wilde ik niet langer wachten. En dat was de goede beslissing want gisteravond ging het slechter waardoor ik vannacht erg slecht heb geslapen. Plat liggen ging bijna niet door al het sputum dus heb ik geprobeerd een beetje te dutten met een stapel kussens in de rug. Nu voelen mijn longen gelukkig weer wat rustiger (al doet alles pijn van het hoesten) dus ik ga proberen vanmiddag nog wat slaap in te halen in de hoop dat ik nu weer op de goede weg ben.

verkouden

En ja hoor, het is weer herfst! En dat betekent dat ik mijn eerste verkoudheidsvirus van het seizoen al weer te pakken heb. Begin deze week begon Rik al, hij werd hangerig, heeft een nachtje verhoging gehad, en nog steeds snottert hij meer, grijpt af en toe naar zijn oortjes (dat kan bij verkoudheid horen, heb ik nu ook last van) en hoest vooral als hij plat in zijn bedje ligt (daarom ligt er nu een kussen onder zijn matrasje). Sinds gisteren heb ik ook hoofdpijn, keelpijn, mijn neus zit dicht en (waar ik het meest voor vrees) ik begin al wat meer te hoesten. Ik was al wat voorzichtiger met het opzoeken van mensen, ga niet naar (drukke) verjaardagen en heb mensen die verkouden of grieperig zijn een heus verbod opgelegd om op bezoek te komen. Maar ja, de boodschappen moeten toch gehaald worden en juist in de zwangerschap staan er veel ziekenhuiscontroles op het programma, conclusie: er onderuit komen bestaat niet (hoewel ik probeer zo min mogelijk risico te lopen). Als zwangere moet je extra oppassen met allerlei middeltjes tegen verkoudheid, er zit dus niks anders op dan 'gewoon' uitzieken. En HOPEN dat ik de antibiotica nog heel eventjes buiten de deur kan houden...

jakkes, longfunctie blazen

Over een paar weken mag (moet) ik weer op controle bij de longarts. En het is belachelijk en echt waar, ik krijg nu al de bibbers als ik denk aan de te blazen longfunctie. Ik heb al eens aangegeven dat ik zo min mogelijk wil blazen (wat niet weet, wat niet deert) want die cijfertjes gaan teveel in mijn hoofd zitten. Ook als ik me goed voel laten de cijfers van de longfunctie me soms toch nog weken in een dipje zitten. Ik weet best dat mijn gezondheid meer is dan alleen een longfunctie, maar toch... Helaas wil de longarts juist in de zwangerschap zoveel mogelijk longfunctie-uitslagen zien en dat betekent dus vaak blazen (iets wat ik helemaal niet gewend ben van mijn vroegere controles in het streekziekenhuis). Is best wat voor te zeggen vanuit haar oogpunt maar voor mij betekent het vooral stress.

Ik heb ook het idee dat ik vaak niet goed blaas, dan zit ik weer niet fijn op de niet-passende stoel en het mondstuk zit ook altijd op de verkeerde hoogte. Ook al probeer ik eindeloos een andere houding aan te nemen, het zit nooit echt lekker. Kan ik het blazen bijvoorbeeld thuis oefenen? Want al zeggen ze daar dat ik best goed blaas, dat gevoel heb ik zelf lang niet altijd (volgens mij sla ik door de stress juist dicht wat de uitslag ook benadeelt). En dan gaat het ook nog eens heel snel. Het blazen is voor mij dus nogal een ding geworden, dat zullen vast wel meer cf-ers herkennen. Hebben jullie nog tips? Help!!