23 weken zwanger

De kerstdagen zitten er weer op en dat betekent daarna elk jaar weer extra sprayen en sporten. Want het vernevelen schiet er vaak bij in tijdens de feestdagen, evenals bewegen. En al dat stilzitten en eten zorgt er ook voor dat mijn darmen meedoen aan de feestvreugde en vergeten welke taak ze eigenlijk hebben...

Om de kerstdagen goed af te sluiten, had ik vanmorgen meteen maar twee afspraken in het ziekenhuis staan. (Waar zat ik in vredesnaam met mijn gedachten toen ik dat plande, alsof ik helemaal vergeten was hoe brak ik me meestal voel na die dagen?) Gelukkig maakte de controles veel goed, want als eerste kon ik mijn internist blij maken met mijn volgekrabbelde diabetesdagboek. Inmiddels lijkt het erop dat mijn insulinebehoefte wel wat toeneemt, maar dat is heel normaal in de tweede helft van een zwangerschap. En daar hebben we dan ook het pompje op aangepast. En vervolgens was de gyneacoloog zeer tevreden! Mijn bloeddruk was goed en de zwangerschap verloopt tot nu toe 'volgens het boekje'. Het kindje doet het goed, er was voldoende vruchtwater te zien op de echo en mijn buik was goed gegroeid:

Okee, zelf voel ik me af en toe een wandelende kerstbal... Want naar mijn idee heb ik al een behoorlijke buik voor een zwangerschap van 23 weken. Gelukkig vond de gyneacoloog die niet abnormaal. En het kan best zijn dat ik mijn cf-hoestje de schuld kan geven van mijn naar voren groeiende buik: daardoor blijven namelijk de buikspieren krachtig zodat die minder ruimte geven aan de zijkant. Hoezo sporten, gewoon effe flink kuchen en ik heb mijn training ook weer ingehaald!

vrolijk kerstfeest!

opluchting

Het lijkt weer een stukje beter te gaan! Pfff, wat ben ik opgelucht, zeg!! Ik zag de bui namelijk al helemaal hangen. Maar gelukkig worden mijn longen weer rustiger en is de pijn weg. Ik heb het idee dat ik op tijd met antibiotica ben begonnen (met in het achterhoofd dat in een zwangerschap een infectie veel sneller kan verergeren), waardoor die de piek van de infectie heeft kunnen opvangen. En verder probeer ik zoveel mogelijk zooi uit mijn longen te krijgen door goed te sprayen en op te hoesten en... te sporten (jawel, ik kan het echt).

Woensdag heb ik nog contact gehad met mijn longarts, die ook vond dat ik goed had gehandeld door zo snel te reageren en dat ik er van uit mag gaan dat de kuur werkt. We hebben afgesproken dat ik na de kerst nog even bel. Als ik me dan goed voel, maak ik de kuur af en doen we verder niets. Wat er ook uit de kweek komt. Voel ik me niet goed genoeg dan buigt de arts zich over de uitslag van de kweek om te kijken of er nog een andere kuur moet volgen.

Ik ben tevreden over hoe alles dit keer is verlopen. Ik heb zelf snel gehandeld (ik wil het namelijk allemaal nog weleens te lang afwachten), maar ik vind ook dat Dekkerswald goed heeft gereageerd. Niet in de laatste plaats door de begripvolle cf-verpleegkundige. Hopelijk loopt het deze keer dus met een enorme sisser af en rest me niets meer dan verder opknappen. En ondertussen ga ik even genieten van mijn 'overwinning'!

stressssss

Het begint weer te rommelen in mijn longen. Het lijkt het bekende gevoel van een (beginnende) infectie te zijn. Misschien komt het door de moeheid die alle kerststress, polisstress (ook wij ontkomen helaas niet aan alle jaarlijkse veranderingen van de zorgverzekeraars) of is het toch een opkomende verkoudheid. In ieder geval heb ik gisteren een sputumkweek op de post gedaan (die hopelijk niet verdwaalt in alle kerstpost), heb ik vanmorgen alvast contact opgenomen met de cf-verpleegkundige en ben ik vandaag met een antibioticakuur gestart, voor mijn gevoel echt op tijd dit keer.

Deze infectie geeft me ook de nodige stress. In de zwangerschap van Rik had ik namelijk rond deze tijd (22 weken zwanger) een enorme infectie. Godzijdank is er toen niks mis gegaan met de zwangerschap, maar ik moet er niet aan denken wat er allemaal had kunnen gebeuren. Het kindje is dan namelijk nog niet levensvatbaar buiten moeders buik. En nu merk ik dat de angst voor een herhaling daarvan er bij mij goed in zit. Die situatie wil ik echt koste wat kost voorkomen, dus woensdag heb ik weer contact met de longarts voor een eventueel plan van aanpak. Hopelijk slaat de kuur snel aan en ben ik met een paar dagen door het ergste heen.

Sinterklaas op bezoek

Ik ben weer een beetje bijgekomen van afgelopen maandag. Wat was het een drukke dag, met 's ochtends de 20 weken echo en 's middags Sinterklaas vieren bij mijn ouders. En al is de goedheiligman weer terug in Spanje, één berichtje over de Sint kan vast nog wel. Want uit betrouwbare bron had ik vernomen dat Zwarte Piet (die we goed kennen) na zijn werkbezoeken 's middags nog even langs zou komen om Rik te verrassen. Uiteindelijk was ik degene die verrast werd toen bleek dat Zwarte Piet een paar collega's en Sinterklaas had meegenomen!! Na alle spanning en emoties van de ochtend, was ik weer in tranen (al die zwangerschapshormonen ook), zo lief vond ik het dat de groep die moeite voor Rik nam!

En wat was het leuk!! Sinterklaas wist over iedereen wel wat te vertellen. En Rik was helemaal in zijn nopjes met alle pepernoten van de Pieten. Toen bleek dat Zwarte Piet ook nog een cadeautje voor Rik had, was het feest helemaal compleet. Zwarte Piet had het verlanglijstje van Rik goed onthouden, want er bleken pannetjes in het pakje te zitten!! Dat kwam goed van pas in zijn nieuwe keuken die Rik thuis al van Sinterklaas had gekregen:

De Sint en zijn Pieten zagen er trouwens prachtig uit! Ook al weet ik best dat deze Sint in het dagelijks leven vermomd is als Daan en Zwarte Piet ook vaak op bezoek komt als Martijn, was ik echt onder de indruk toen Sinterklaas met zijn gevolg opeens in de woonkamer stond! Voor iedereen die dat volgend jaar ook mee wil maken, deze groep heeft een eigen website. Nog een paar leuke kiekjes:

Hé, wie klopt daar nou aan?

Muziek maken voor Sinterklaas.

Iedereen staat in het grote boek!

Daaaag Sinterklaas!

Sinterklaas surprise

Vanmorgen hebben we de 20 weken echo gehad. Alles was gelukkig goed, de echoscopist was zelfs zeer tevreden! Wat was het leuk om de kleine weer te zien! Helaas was de baby zelf het daar niet helemaal mee eens want die wilde het gezichtje niet goed laten zien, dus hebben we jammer genoeg geen echofoto daarvan. Maar het belangrijkste was natuurlijk dat alles er prima uitzag. En dan hebben we nog een heel leuk Sinterklaascadeautje gekregen: Rik krijgt een... BROERTJE!!

20 weken zwanger

Op de helft! Of eigenlijk hoop ik stiekem dat ik al een klein beetje over de helft ben van mijn zwangerschap. Want aan het formaat van mijn nu al enorme buik te zien, zullen de laatste loodjes vast heel zwaar worden. Daarom mag van mij het kindje rond de 37 weken komen. Op deze foto ben ik precies 20 weken zwanger:

belachelijke longfunctietest

Afgelopen dinsdag was het weer tijd voor een controle bij de longarts, inclusief longfunctietest. Nu ik zwanger ben, moet ik uit voorzorg vaker komen. En oh, wat had ik er weer eens geen zin in. De moed zonk me helemaal in de schoenen toen bleek dat dit keer de bodybox voor mij geboekt was. Waarom? Geen flauw idee, daar zit ik anders nooit. En de metingen van de bodybox waren ook niet nodig, alleen het blaasinstrument zelf. Ik mocht ook niet in een andere kamer blazen. Het zal wel met meerdere cf-bezoeken op een dag te maken hebben, denk ik. Voor de leken, dit is een bodybox:

Het leek me al niet gunstig voor de uitslag om me nu met dikke buik in dat hokje te moeten proppen. De paniek sloeg lichtelijk toe toen ook nog bleek dat mijn 'favoriete' mondstuk (die waar je je lippen omheen kunt doen waardoor het ding veel beter in je mond blijft zitten) er niet was en ik dus genoegen moest nemen met een plastic rond pijpje. Ik had gewoon moeten weigeren, al wetende dat het niks zou worden op deze manier. Maar neuh, waarom dacht ik nou toch maar een poging te moeten doen??? Het werd dus drie keer niks, een paar keer raakte ik het mondstuk kwijt bij het harde uitblazen en een andere keer voelde ik er lucht langs ontstnappen. En toen ik ook nog eens met een welgemikte schop in mijn blaas uit mijn concentratie werd gehaald, had ik er echt mee moeten stoppen.

Nou zal een zwangerschap een longfunctie meestal bepaald geen goed doen (al is het tijdelijk), op deze manier leek het he-le-maal nergens op! En tja, de uitslag viel de longarts dan ook tegen, al heb ik niet eens meer naar de cijfertjes gevraagd om te voorkomen dat ze me toch nog teveel van mijn stuk brachten (da's niet gelukt, trouwens, thuis kwamen uiteindelijk toch nog de tranen). Volgens mij vond ze het vooral smoesjes die ik aandroeg, ze zag natuurlijk ook alleen de uitslag en niet de manier waarop er geblazen is. Weg is mijn vertrouwen weer in het onderzoek, en ik had er al zo'n hekel aan! En dat terwijl ik me eigenlijk best redelijk voelde. Volgens de longarts moet ik strenger voor mezelf worden wat betreft sporten, mijn eeuwige stuikelblok. Nou, dan zal ik ook maar eens strenger worden wat betreft longfunctie blazen. De volgende keer dus geen bodybox en mijn oude vertrouwde mondstuk, anders gaat het niet door. Hopelijk hou ik mezelf daar dan ook aan!