mijn oma

Vandaag 10 jaar geleden is mijn oma overleden. De oma waarnaar ik vernoemd ben en dat voelt nog altijd heel speciaal! Wat is er eigenlijk in de afgelopen 10 jaar veel gebeurd: verkering, trouwen, verhuizen, een zoon gekregen. Ze zou het vast allemaal heel graag meegemaakt hebben. En wat zou ze trots zijn geweest. Niet alleen op mij trouwens, maar op al haar kleinkinderen! Maar 10 jaar geleden ging het niet meer, haar lichaam was op. En natuurlijk missen we haar, vooral op die speciale momenten. Maar het was goed zo. En ik denk dat ze vast wel ergens over ons waakt. (Haar portret heb ik overigens gekopiëerd van haar trouwfoto van net na de tweede wereldoorlog. Dat ze daar nog eens mee op internet zou staan!)