onze slotenmaker

Als moeder van een peuter merk ik steeds vaker dat je je overal, maar dan ook echt overal, op moet voorbereiden. Zo ook vandaag: terwijl Rik voor het middageten nog lekker in de berging op de grond zit te spelen, moet ik eventjes naar buiten. Nu hebben de vorige bewoners van ons huis op de buitendeur onder en boven extra sluitingen gemonteerd voor hun veiligheid. En ja hoor, als ik weer naar binnen wil, merk ik dat de deur niet meer opengaat. Rik heeft de onderste sluiting net ver genoeg naar beneden geduwd zodat de deur op slot zit. Van binnenuit! Dat heeft hij al vaker gedaan (hoe ging dat spreekwoord ook alweer met die ezel en een steen?). En hoewel we ook al een paar keer hebben laten zien hoe de deur dan weer opengaat, krijg ik als antwoord op "Rik, maak de deur eens open!" alleen maar "daaaaaaag!" te horen terwijl hij met ondeugend twinkelende oogjes vrolijk zit te zwaaien... Maar gelukkig hebben we ook tuindeuren en een sleutel waar ik, speciaal voor dit soort doeleinden, nog wel bij kan. Geen paniek, dus. Todat ik merk dat de sleutel niet in het slot wil draaien! Okee, tijd voor paniek! En wat doe je dan als moderne vrouw? Juist ja, je man bellen of die nog een goed idee heeft... Op de achtergrond hoor ik zijn collega's al gniffelen en opmerkingen geven: "wha ha ha, kan ze de deur weer niet open krijgen?". (En daar gaat mijn beeld van de man als dappere redder in nood aan diggelen...) Gelukkig krijgt Rik tijdens mijn telefoontje door dat zonder mama de boterhammen ook niet op tafel komen en maakt hij voor het eerst zelf de deur open! Vanmiddag gaat dus echt het onderste extra slot eraf! Voor de inbrekers: het bovenste blijft gewoon zitten, hoor! daar kan Rik pas bij als hij een heel stuk gegroeid is en tegen die tijd hoop ik dat hij beter weet hoe de deur werkt!