groot en klein

Gek is dat: als we klein zijn, willen we meestal graag zo snel mogelijk groot zijn. En als we groot zijn, willen we vaak graag weer klein zijn. Dat valt me echt op met een tweejarige peuter in huis.

Zo klein als hij is, is Rik al enorm gefascineerd door de was, daar heb ik al eens een blogbericht over geschreven. En dan vooral de wasmachine (vrees dat dat wel over is op het moment dat hij de "wasgerechtigde" leeftijd bereikt). Hij werpt ook graag een blik op de kookkunsten van mama om vervolgens met zijn eigen houten lepel te roeren in een bakje waar niks in zit en er uit een ander bakje niks bij te schudden. Om er soms ook nog eens niks uit te drinken.

En wij laten onze kinderen massaal meedoen met die stoerdoenerij (begrijp me niet verkeerd, dat is ook vaak een goede leerschool). Zo heeft Rik al houten gereedschap en houten spijkers, bouten en moeren. Gelukkig heeft hij nog geen plastic pistooltjes, maar die tijd komt vast nog wel. En ook draagt hij grote-mensen-kleren in mini-uitvoering. Waardoor mijn moeder altijd verzucht dat die babypakjes van vroeger toch véél schattiger waren.

Gisteren zat ons jochie opeens te bellen! Met zijn zachte, stoffen gsm met drie cijfers erop. Hij nam netjes op met "hallo", toen volgde er een geanimeerd gebrabbel om vervolgens weer op te hangen met "ja, okee, houje" (zoiets als "houdoe" oftewel "daaaag"). Ik heb gelachen todat de tranen me in de ogen stonden! Het was ook zo grappig, vooral toen tijdens een volgend gesprek (jaha, zijn telefoon stond opeens roodgloeiend dit weekend) het deurhekje dicht moest (!) en hij zelf in een hoek buiten zicht van mama ging zitten. Het was blijkbaar niet voor mijn oren bestemd.

Inmiddels merk ik dat ik altijd weer vertederd ben door de knuffels van Rik. En graag onbezorgd meespeel, of de kinderliedjes uit mijn jeugd weer uit volle borst meezing. En echt geniet van al die leuke kinderboekjes! Ach ja, 32 + 2 jaar, dat maakt ons gemiddeld zo'n jaar of 17...