kramperen

De vakantie zit er alweer een week op (Nou ja, die van Frank dan. Maar daar heb ik natuurlijk wel van meegenoten.), hoog tijd dus weer voor een berichtje! We hebben het rustig aan gedaan, want het valt niet mee om iets te gaan ondernemen met een peuter als er bijna iedere dag (!) wel regen is voorspeld (of zo leek het in ieder geval).

We zijn wel een dagje bij vrienden op de camping geweest. M. en A. hadden daar een stacaravan gehuurd. En ja, inderdaad regende het. Ik had bedacht dat Rik ondertussen wel even een middagdutje kon doen, er was een campingbedje aanwezig dus dat leek geen probleem te zijn. Todat ik potver#$@*& het bedje niet uitgeklapt kreeg. Grrr, nou ben ik niet altijd de handigste maar ik zal me toch zeker niet op m'n kop laten zitten door zo'n stom bedje! Maar ook Frank, M. en A. kregen het niet voor elkaar, lag het dus toch niet aan mij. Een toevallig passerende campingmedewerker was de klos: enigszins beschaamd vroegen we hem of hij dat bedje uit kon klappen want ons lukte het niet... Zijn antwoord was veelzeggend: "oh nee, dat stomme rotding...", lag het dus toch niet aan ons. Deze jongeman heeft uiteindelijk het bedje achterop zijn golfkarretje geladen om het ding mee naar zijn baas te nemen in de hoop dat die er wel wat mee kon! vol trots kwam hij even later terug, MET het uitgeklapte bedje (ondertussen had ik nog even de wc-deur gesloopt, oeps)! Vol trots ja, todat bleek dat het bedje niet door de slaapkamerdeur paste... En hij het ding dus weer IN moest klappen... wat natuurlijk niet lukte!! Ondertussen kwamen wij niet meer bij van het lachen, was het bedje toch nog ergens goed voor. Hij heeft het dus maar weer opgeladen om er nogmaals naar te laten kijken. Inmiddels was het droog geworden en omdat het er toch naar uitzag dat het middagdutje eerder een avonddutje zou worden, zijn we maar gaan wandelen.

Bij terugkomst stond het bedje wonder boven wonder klaar:

En na er eerst een half uur in te hebben liggen huilen, heeft Rik er nog in geslapen ook! En tja, daarna kon het dus weer ingeklapt worden... Nou ja, om een lang verhaal kort te maken, na weer een aantal mislukte pogingen heeft vriend M. het stomme ding uiteindelijk maar op het gras gekieperd (wat nogal bevreemde blikken opleverde van voorbijgangers). Meer konden we er niet van maken:

Hoe heerlijk is het dan om naar huis te rijden en gewoon in onze eigen bedden te kunnen kruipen!! Ieder zijn ding, maar wij zijn dus niet van het kamperen. Oftewel, in Franks woorden, kramperen...