sensor

Als cf-er met diabetes komt voor mij toch altijd cf op de eerste plaats. De diabetes doe ik er als het ware ‘een beetje bij’. Met een tijd als resultaat dat de glucosewaardes nergens op leken en ik bijna nooit testte. Het pompje (die ik in oktober trouwens al weer een jaar heb! Waar blijft de tijd?) bevalt erg goed waardoor mijn instelling ook weer veel beter is dan voorheen. In een zwangerschap komt opeens ook een heel strakke diabeteszorg om de hoek kijken. Want hoge bloedglucoses kunnen gevaarlijk zijn voor het kindje. En daarom moest ik (liefst drie maanden van tevoren) goed ingesteld zijn voor een terugplaatsing. Dat is gelukt, dankzij het pompje heb ik daar niet echt moeite voor hoeven te doen.

Halverwege de zwangerschap van Rik mocht ik, toen nog via het streekziekenhuis, een sensor uitproberen die continue glucosewaardes meet, de FreeStyle Navigator. Een apparaatje die via een heel klein naaldje in de vloeistof tussen cellen in het lichaam (interstitiële vloeistof) glucose meet. De zender moet achter op de bovenarm of buik bevestigd worden, op de losse ontvanger zijn dan de waardes af te lezen. Omdat de metingen in de vloeistof ongeveer een kwartier achterlopen op metingen uit een vingerprik (capillair bloed) is vooral de trend die de glucosewaardes volgen heel belangrijk. De sensor heb ik tot de bevalling mogen gebruiken want in de zwangerschap werd deze vergoed. Heel handig, het zorgde voor een nog betere instelling en gaf een alarm bij (naderende) te hoge en te lage bloedglucoses.

Omdat ik het apparaatje altijd heb gehouden (maar niet meer gebruikt want dan zou ik het wel zelf moeten betalen en da’s te duur), wilde ik die in deze zwangerschap graag nog eens gebruiken. Het is soms een gedoe maar ik kende ook alle voordelen en die gaven voor mij de doorslag. Ik moest er even om zeuren maar uiteindelijk gaf de arts toestemming en werd het weer vergoed. En gelukkig maar want het ding heeft me al behoed voor flinke hypo’s (te lage bloedglucose) die, zeker in het begin van een zwangerschap, op kunnen treden. En ook kan ik nu veel sneller reageren op een hyper (te hoge bloedglucose) door even te bolussen met de pomp. Hypers die ik waarschijnlijk gemist zou hebben met een vingerprik, ik kan tenslotte niet de hele dag door prikken.

En zo loop ik dus dag in dag uit naast de pomp met nog een apparaatje op mijn lijf. Met het mooie weer in september droeg ik korte mouwen waardoor veel mensen zich afvroegen wat ik toch op mijn arm had. Nou, ehm, GPS; zo kunnen de aliens me volgen; een alarm dat gaat piepen als ik te ver van huis af ben of tja, de Terminators zijn ook ergens begonnen. Ach ja, het enige feit is dat ik echt niet onopvallend door een detectiepoortje kan. Misschien kennen sommige cf-ers het apparaat wel: ik heb weleens gehoord dat dit in Utrecht een paar dagen wordt gebruikt als er een vermoeden is van diabetes?