loslaten

Toen Rik net geboren was, kregen we het al te horen: ‘vanaf nu zul je hem steeds een beetje moeten loslaten zodat hij zelf de wereld gaat verkennen, hoe moeilijk dat soms ook is’! Gisteren was dat weer eens meer dan duidelijk tijdens de enorm gezellige Sinterklaasmiddag van de buurtvereniging. Waar ons manneke vorig jaar alleen maar heeft zitten huilen bij papa op schoot, had hij het nu reuze naar zijn zin! Samen met alle kinderen in een kring zitten, (héél veel) pepernoten eten, liedjes zingen en Sinterklaas roepen. Maar ook dansen met Zwarte Piet, samen met mijn vroegere oppas thee voor mama halen en andere ouders pepernoten geven. Geen verlegenheid te bespeuren, wauw, wat zijn we trots op onze grote jongen! Hij was wel eventjes uit zijn doen toen een andere vader het door Rik zo lief aangeboden pepernootje niet wilde aannemen, heel flauw. Dat had ik op dat moment niet gezien en het is maar goed dat Frank het pas vertelde toen we weer thuis waren, want ik had die man de pepernoot waarschijnlijk naar zijn hoofd gegooid… Tja, loslaten gaat met vallen en opstaan, ook voor mama!