als Pasen en Pinksteren...

Als Pasen en Pinksteren op één dag vallen, ga ik vast bevallen... Nou ja, zo voelt het inmiddels wel een beetje. Omdat wij ervan overtuigd waren dat het een vroeggeboorte zou worden en er tijden waren dat we zelfs blij waren als ik 36 weken zou halen, lijkt het voor ons nu wel erg lang te duren voordat de baby geboren is. Hoewel een zwangerschap natuurlijk eigenlijk 40 weken duurt en ik nu 37 en een halve week zwanger ben. De gynaecoloog heeft nog geen voortekenen van een naderende bevalling kunnen ontdekken ondanks dat ik al een paar dagen voorweeën leek te hebben. Dus als de bevalling niet spontaan begint, word ik in de loop van volgende week ingeleid. Dit kan best een paar dagen duren, dus dan ga ik eventueel toch nog richting 39 weken, wow! Als het goed is, ben ik nu wel voor het laatst op de poli Verloskunde geweest en dan gaan er toch wat dingen opvallen:

- Gyneacologen hebben ALTIJD koude handen. Zou dit bij het takenpakket horen of ter voorbereiding zijn op de ook immer koude gel voor de echo?

- Hoe dikker de buik, hoe meelijwekkender of verschrikter de blikken van passanten. Opeens kijkt niemand je meer aan, maar blijkt DE BUIK een enorme aantrekkingskracht te hebben.

- Er vrouwen onder ons zijn die er echt een enorme ZOOI van maken op de toiletten (ik vraag me dan altijd af of ze dat thuis nou ook doen). Omdat een volle blaas nou eenmaal niet samen gaat met een babyhoofdje in het bekken, heb ik inmiddels nogal wat wc's van binnen gezien in het Radboud. In het exemplaar van gisteren leek het erop dat er zich een gevecht tussen leven en dood had afgespeeld tussen een wc-rol en een toiletbezoekster. Te oordelen aan de stukken rol en toiletpapier op de grond heeft de eerste het loodje gelegd...

Nog zoiets: het is ook opvallend hoeveel vrouwen hun handen NIET wassen na een bezoekje aan de toiletten. Vanuit het kleine kamertje hoor ik er menigeen 'ontsnappen' zonder naar de wastafel te hebben omgekeken, jakkes!

- In het restaurant heeft men een nieuw spelletje/tijdverdrijf bedacht: zoek de spelfouten op het menu. Zo werd er een nieuwe lentespecial aangeprijsd met de tip 'vraag erna aan onze baliemedewerker'.

En dan nog iets anders:

Misschien heeft mijn dikke buik enige inspiratie gegeven, maar goed getimed is het in ieder geval wel: familie van ons heeft een leuke nieuwe webshop geopend onder de naam Happy Babyshop!

37 weken zwanger!

Maart kwam en ging (bijna) en zo ben ik vandaag 37 weken zwanger! Wauw, ik had zelf niet gedacht zover te komen! Vanaf nu mag normaal gesproken de baby thuis geboren worden. Nu mag ik niet thuis bevallen vanwege mijn gezondheidsproblemen en de eerdere keizersnee (er is een hele kleine kans dat het litteken scheurt, ieks), maar van een vroeggeboorte is nu geen sprake meer! Het gaat goed, de gynaecoloog is tevreden. Zo tevreden zelfs dat we nog steeds geen datum hebben afgesproken op te gaan inleiden. Al viel me dat wel een klein beetje tegen bij de laatste controle want ik dacht eindelijk een datum te kunnen prikken. Maar een inleiding blijkt een grotere kans van slagen te hebben als de zwangerschap nog iets verder gevorderd is. Dus gaan we in de loop van volgende week weer kijken of mijn lichaam er misschien zelf al klaar voor is. Nou ben ik nogal plannerig, en beval ik het liefst op een moment dat het complete cf-team in de startblokken staat. Maar een bevalling laat zich nou eenmaal niet helemaal plannen. En de gynaecoloog moest alleen maar lachen toen ik voorstelde om weeënremmers in te zetten mocht de bevalling beginnen op 1 april. Dus ik vrees dat hij het er waarschijnlijk niet mee eens was, ha ha! Tsja, de letters 'cf' staan in mijn geval ook voor 'control freak'!

buikfoto 36 weken

Zou het de laatste keer poseren zijn met mijn enorme buik? Ik ben er in ieder geval trots op!

maart...

... of toch april? Dat is inmiddels de grote vraag hier in huis. Ik ben inmiddels 36 en een halve week zwanger en ik voel me goed! Sterker nog, ik voel me zelfs beter dan ik me een hele tijd heb gevoeld. Ik heb energie en mijn longen zijn nog steeds rustig, dat zal vast wel te maken hebben met de onderhoudskuur maar ik denk dat ook het prachtige lenteweer een steentje daaraan bijdraagt. Wat is het boffen om de laatste weken van mijn zwangerschap met een heerlijk voorjaarszonnetje door te brengen! Ook heb ik weinig last van benauwdheid door mijn dikke buik. Onvoorstelbaar, dat had ik een paar maanden geleden echt niet gedacht! Blijkbaar scheelt het echt enorm dat de baby is ingedaald. Wel heb ik meer harde buiken en rugpijn, maar dat hoort er eigenlijk gewoon bij. Nu ik me de laatste weken zoveel beter voel, kan ik nu ook pas echt genieten van mijn zwangerschap en ben ik het nog niet moe. Was ik er weken geleden nog van overtuigd dat het kindje in maart gaat komen, inmiddels zou het toch weleens april kunnen gaan worden. Tenzij de bevalling spontaan begint, dus het blijft nog even spannend.

middagje ziekenhuis

En zo zaten we opeens gistermiddag in het ziekenhuis... Omdat ik me zaterdag al niet helemaal lekker voelde en gisterochtend opnieuw misselijker was, me licht in het hoofd voelde en ik opeens dikkere enkels had, besloten we toch maar te bellen met de afdeling Verloskunde. Want door de artsen was me al eerder op het hart gedrukt dat ik echt moest bellen bij twijfel. En we twijfelden omdat ik me niet heel erg ziek voelde maar omdat deze symptomen ook zouden kunnen passen bij zwangerschapsvergiftiging. En door het piekeren daarover ging ik me natuurlijk ook niet bepaald beter voelen. Omdat het zondag was, kwamen we terecht op een verloskamer. Ik moest meteen urine inleveren (eiwitten in de urine wijst op zwangerschapsvergiftiging) en er werd bloed geprikt. Ook werd er een CTG gemaakt om de harttonen van het kindje te registreren en eventuele weeën.

Gelukkig bleek na ruim een uur dat mijn bloed en urine prima waren en ook was de arts heel tevreden over het CTG. Wij zagen nogal wat wisselingen in de hartslag van onze jongen en maakten ons daar zorgen om, maar gelukkig bleek dit juist heel goed te zijn. De arts kon ons verder geruststellen dat er niets op wijst dat het kindje het benauwd heeft door mijn beperkte longfunctie.

Waardoor ik me dan wel zo voelde, weten we niet. Misschien heb ik teveel gedaan afgelopen week omdat ik me juist best fit voelde of heb ik een verkoudheid onder de leden (hoewel dat nu niet zo voelt)? Omdat de dienstdoende gynaecoloog me ook kent via de poli, heeft hij meteen onstekingswaarden in mijn bloed laten testen, ook die waren laag. Al met al konden we opgelucht weer naar huis aan het eind van de middag, na mijn excuses aan de arts omdat ik vooral niet zeurderig wil overkomen. Met alles wat meespeelt, vond hij het juist goed dat we contact hadden opgenomen en dat ik er op moet vertrouwen dat het ziekenhuis er ook voor me is om mijn zorgen weg te nemen. Fijn, zulke lieve woorden!

Het was trouwens de derde keer dat ik op een verloskamer lag zonder te bevallen. Twee keer lag ik er tijdens de zwangerschap van Rik; tijdens een flinke infectie rond 23 weken en een dag voor de geplande keizersnee om wederom een CTG te laten maken op verzoek van de gynaecoloog. Tja, inmiddels hoop ik dat vier keer scheepsrecht is en dat als ik er de volgende keer lig, ik de kamer mag verlaten na een gezonde zoon ter wereld te hebben gebracht!

nesteldrang

Ja hoor, ik kan inmiddels bevestigen dat het fenomeen ‘nesteldrang’ echt bestaat! Ik heb er nu zelf namelijk behoorlijk last van. Ik heb geen rust voordat alle rotzooi is opgeruimd, ik zie overal kleren die nog gewassen moeten worden en ontdek spinnenwebben op plekken waar ik anders niet naar om zou kijken... En de nesteldrang beperkt zich niet tot het huis, ook de planten in de tuin MOETEN opeens aangepakt worden. En zo stond ik afgelopen donderdag in een heerlijk lentezonnetje de rozenstruiken te snoeien. Nou moesten die ook echt eens goed gekortwiekt worden, maar om nou te zeggen dat dit echt makkelijk is met een hoogzwangere buik... nee. En toch moeten alle klussen die ik in mijn hoofd haal het liefst METEEN geklaard zijn. En zo heb ik ook mijn moeder en Frank aangestoken met mijn nesteldrang. Of zouden ze eerder slachtoffers zijn?

33 jaar!

Vanaf vandaag is het geen probleem om een jaar lang mijn leeftijd om te draaien (alleen aankomend jaar, hè!): ik ben namelijk 33 jaar geworden!

Vanwege mijn zwangerschap vier ik het niet, rustig aan doen lijkt me nu toch belangrijker (ik merk het meteen als ik iets teveel doe, dan krijg ik echt harde buiken). En ik ken mezelf, ik maak me veel te druk als er visite over de vloer komt, hoe gezellig dat verder ook is. Bovendien ga ik nog steeds het liefst zoveel mogelijk virussen uit de weg, en dan is een kamer vol mensen ook niet bevorderlijk.

Dus geniet ik van een dagje rust en van Rik die al twee keer heel lief 'lang zal ze leven' voor me heeft gezongen! En ach, ik heb al een prachtig cadeau rondlopen en hopelijk mogen we binnen een paar weken ons tweede cadeautje knuffelen! Meer heb ik niet te wensen!