(g)een tweede

Woensdagavond zag ik op shownieuws van SBS6 een interview met Sylvie van der Vaart. Vroeger vond ik haar nogal streberig (en dat bedoel ik niet als iets positiefs), maar nu raakten haar woorden me. Dit is namelijk wat ze zei nadat de interviewer haar confronteerde met haar uitspraak dat ze, als alles achter de rug is, ze denkt dat ze nog wel een tweede kind wil, ik citeer:

“... Ik ben heel tevreden met wat ik heb, dat is een fantastisch kind, een fantastische man, onze gezondheid. En dat tevreden gevoel zit vanbinnen. Elke keer die vragen over een tweede kind geeft het gevoel alsof het nu niet compleet is. En dat is het wel.”

Nu Rik anderhalf is, krijg ik ook steeds meer de vraag (meestal tussen neus en lippen door gesteld, of via een hint) of we al aan een tweede kindje denken. En ja, eerlijk gezegd hebben we daar al meer dan eens aan gedacht. En daar waren we ook vast wel voor gegaan als ik gezond was geweest. Maar ja... dat ben ik nu eenmaal niet, die cf hoort gewoon bij mij. En dat maakt het een veel lastiger "keuze" (voor zover je voor een kind kunt kiezen, want uiteindelijk krijg je die of niet).

Mijn longfunctie is toch wel wat gedaald ten opzichte van voor de komst van Rik, en komt nu vaak uit tussen de 50 en 55% (en nog een stuk lager tijdens een infectie). En om daarmee nou een tweede zwangerschap in te gaan? Ik denk dat dat een flink risico met zich meebrengt. Als ik bedenk hoe benauwd ik was met zo'n dikke buik en dat in een zwangerschap die longfunctie nog wel (tijdelijk) een eind kan dalen. De eerste keer kon ik me volledig bezighouden met de zwangerschap, de cf en een goede instelling van de diabetes. Maar nu heb ik al een heel lief jochie rondkruipen die ook zijn aandacht wil. Bovendien vraagt het zorgen voor een baby vooral het eerste jaar enorm veel energie, en moet er vaak van ritme gewisseld worden. Ik betwijfel of Rik er wel iets aan heeft om een broertje of zusje te hebben maar ook een misschien veel ziekere moeder? En een nieuwe poging betekent ook weer de mallemolen van het ziekenhuis in, met alle spanningen erbij. Ik kan het nog niet helemaal uit mijn hoofd zetten, dat is voor mijn gevoel nog te vroeg. Maar helaas is de kans heel klein dat Rik er nog een broertje of zusje bij krijgt.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben ontzettend gelukkig met Rik en wil hem voor geen goud missen! En ik besef ook heel goed hoe bijzonder een kindje is voor een cf-patiënt, helaas is dat de overgrote meerderheid nog steeds niet gegund. En met Rik gaat het prima, dat is echt een zegen! Net na mijn bevalling had ik ook het gevoel dat we compleet waren, ik heb het hele baby-gebeuren in ieder geval meegemaakt. Maar ja, het is ook een beetje de maatschappij die niet snel tevreden is. Ga maar na: als je alleenstaand bent, is het weleens tijd voor een partner; ben je verliefd, moet je gaan samenwonen; woon je samen, dan moet er wel een huwelijk volgen; en ben je getrouwd, wacht iedereen op de aankondiging van een baby; enzovoort. Ik ben het met Sylvie eens, ik ben ook tevreden!