in de wind

Ik heb al vaker geschreven over mijn pogingen om te sporten. Als het een tijdje goed gaat, kan ik er heel enthousiast over zijn. Maar als ik me minder goed voel, sla ik het sporten al snel over want ik heb mijn energie dan al zo hard nodig om voor Rik te zorgen en het huishouden nog enigszins bij te houden. Al weet ik dat het echt heel goed is om conditie op te bouwen en het ervoor zorgt dat het sputum in de longen loskomt. Maar hoe meer het cf-team erop hamert (heel irritant af en toe, want ik doe echt wel wat), hoe meer ik de neiging krijg de kop in de wind te gooien. Figuurlijk dan, maar eigenlijk ook wel letterlijk.

Want ik merk dat ik het meest consequent ben in wandelen. Waar de spinningfiets nu staat te wachten tot het slecht weer is en de gewichten voor de krachttraining nog steeds te vaak blijven liggen, heb ik altijd plezier in het lopen. Als het mooi weer is, ga ik het liefst buiten bewegen. En het is nou eenmaal best vaak mooi weer om een rondje te maken. Genietend over de dijk met prachtig uitzicht (en Rik de afweg op duwen, is ook sport!) of in de polder waar de omgeving er echt Hollands uitziet en waar we vanmorgen nog heerlijk hebben gelopen met de wind in de rug!

Ben ik minder fit, dan loop ik gewoon wat rustiger. En als ik me goed voel, zet ik er stevig de pas in. En dat is best zwaar achter de wandelwagen! Wel hebben we tegenwoordig een aantal tussenstops, want we moeten echt even zwaaien naar de kippen, het varken, de paarden, de schapen, de geiten en de eenden en moeten we ook nog eens kikkers in de sloten tellen. En zo doe ik dus toch een soort van intervaltraining...

Rik begint ondertussen steeds meer bewegingen uit te vinden. Gisteren klom hij opeens zelf op de bank en er weer af! En da's eigenlijk wel fijn, want hij begint wel zwaar te worden om steeds te moeten tillen. Aan de andere kant moet ik dan toch echt weer mijn armspieren gaan trainen. Waar lagen die gewichten ook alweer?