bléh

Rik is gelukkig alweer een heel eind opgeknapt! We hebben hem nog een paar dagen ingesmeerd met een inhalatiezalf en (zoals mijn moeder vroeger ook vaak deed) een opengesneden ui in de slaapkamer gezet. Helpt wel, maar nu stinkt ook het hele huis ernaar! Maar zelfs met die uien-lucht gaat het nu met mij minder. Nou moet ik toegeven dat ik woensdag wel een erg drukke dag had met een ziekenhuiscontrole waarna ik meende dat ik Sinterklaas ook nog moest helpen met het inslaan van cadeautjes (véél teveel voor één dag, maar ja, dan ben ik toch onderweg... Zucht, ik leer het ook nooit!). Het resultaat was dat ik 's avonds helemaal kapot was, en daar voor mijn gevoel niet helemaal uit ben gekomen. Ik hoest vandaag en gisteren weer meer en wat zo raar is? Mijn benen voelen aan alsof ik wel drie keer achter elkaar de marathon heb gelopen (dat doe ik niet eens één keer, laat staan drie keer!). Of dat er een kudde olifanten over me heen gedenderd is. Alles doet pijn; mijn knieën, heupen en alle spieren in mijn benen, tot aan mijn onderrug toe. Terwijl ik niks bijzonders heb gedaan. Zou het dan toch met de moeheid te maken kunnen hebben? Ik doe het maar even rustig aan, veel meer krijg ik nu toch niet voor elkaar. En hoop dat ik ooit nog eens leer dat ik niet zoveel tegelijk moet willen...