Elk jaar op de dag van dodenherdenking sta ik er weer bij stil. Dat het zo onbegrijpelijk is dat mensen elkaar zoveel afschuwelijks kunnen aandoen, toen en nu. En dat daar ook zoveel kinderen slachtoffer van worden. Zeker nu ik zelf moeder ben, is dat zo onvoorstelbaar.
Vanavond komt de film "the boy in the striped pyjamas" op tv. Het lijkt me een heel indrukwekkende film maar toch ga ik er denk ik niet naar kijken. Omdat het me daarna niet los laat. Maar misschien moet dat ook wel niet. Mijn generatie had nog opa's en oma's die de tweede wereldoorlog hebben meegemaakt en daarover konden vertellen. Maar onze kinderen kennen straks (bijna) niemand meer die leefde tijdens de oorlog. En dan is zo'n film heel belangrijk. Zodat we het niet vergeten en ons herinneren dat zoiets nooit meer mag gebeuren.
Ondertussen hoop ik Rik te leren dat je nooit iemand zomaar mag veroordelen op basis van geloof, of uiterlijk of wat er dan ook "anders" is aan iemand. En dat hij respect moet hebben voor anderen. En dat we heel blij mogen zijn dat we leven in een vrij land. En laten we dat met z'n allen vooral ook zo houden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten