een echte peuter

Ik kan me er nog steeds over verbazen hoe snel de tijd gaat met een klein mensje in huis! Nu is Rik "opeens" alweer twee en een echte peuter geworden. Dat merken we niet alleen aan zijn leeftijd, maar ook aan zijn gedrag. Hij wil nu bijvoorbeeld zelf eten met zijn kinderbestek. Alleen de soep mogen papa en mama nog geven, maar dan roept hij om de haverklap "bijten!!" wat betekent dat het dan hoog tijd is voor een soepballetje! En na de soep kan het grote kliederen beginnen, want iedere hap die wij hem aanreiken, duwt hij beslist weg. En ach, hij moet het toch een keer zelf leren. Al zit er na afloop meer eten op de kinderstoel, tafel, vloer, slabber, in zijn haren, op zijn gezicht en op zijn broek dan in zijn buik...

Als hij zit te spelen en hij wil niet gestoord worden, dan is het "dag, mama" waarbij hij driftig zit te zwaaien. En ook aan het spelen zelf merken we dat hij zich goed ontwikkelt. Was speelgoed eerst vooral leuk om tegen elkaar aan te botsen en te horen welk geluid het maakt, nu blijkt dat het nog veel meer kan. Al is het "roeren" nog steeds favoriet. Hij kan echt úren stil zijn met een lepel en een bak. En waar een (houten) lepel is, moet een bak zijn en andersom. De hoop zand op de stoep is ook erg leuk. Vooral om het in een emmer te scheppen en die vervolgens boven zijn broek weer om te kiepen. Ja, die broeken blijven nooit lang schoon... En overdag in het zand spelen geeft altijd weer een goed excuus om 's avonds heerlijk in bad te kunnen.

Hij leest erg graag boeken en weet precies welke mama van de plank moet halen. "Waar ben je, kuiken" (oftewel: "kuiken"), "Woef" en "Het avontuur van eentje Waggel" (in Rik's woorden: "kwak, kwak") zijn favoriet. Die zijn ook leuk want daar zitten geluidjes bij. Ook "Sem op het potje" moet mama vaak voorlezen, al neemt hij er nog geen voorbeeld aan. Want het is geen probleem om op het potje te zitten, er iets in doen is lastiger. Al ging dat een tijdje beter, helaas heeft hij dat nog niet volgehouden.

Lopen gaat minder goed, hij kan het wel maar is erg bang om te vallen (komt me erg bekend voor) dus wil hij toch altijd nog een handje vasthouden. Praten daarentegen doet hij echt fantastisch! Hij kent al zoveel woordjes en leert er gretig bij! Eerst pakte hij onze hand en wees ermee naar hetgeen hij wilde hebben, daarna was het "die, die!" en inmiddels benoemt hij al heel veel dingen (en mensen) bij naam. De "s" is nog moeilijk, de "r" gaat steeds beter. En bespeuren we sinds vorige week een licht maas en waals accent...

Hij kan steeds makkelijker overal bij en dan zijn de dingen waar hij eigenlijk niet aan mag komen natuurlijk het meest interessant. Zoals de bloemen op tafel, de doos met suikerklontjes of de laden van de kast die nog weleens anders ingedeeld worden op het moment dat mama even de kamer uit is om vervolgens snel dichtgeduwd te worden op het moment dat mam terugkomt. En als hij iets ondeugends heeft gedaan kan hij met zijn allerliefste glimlach mama stralend aankijken. En dan kan ik soms echt mijn lach niet houden, wat Rik weer enorm weet uit te buiten als een echte peuter!

Vorige week heeft hij voor het eerst in het zitje achterop de fiets gezeten. En het is onderhand echt tijd om de box op te ruimen want daar gaat hij nu bijna niet meer in. En na zijn tweede verjaardag past al zijn speelgoed er trouwens ook niet meer in. Dus kunnen we die ruimte beter gaan benutten als speelhoek. Voor Rik alweer een logische stap, maar voor mij gaat het soms wel erg snel. Ja, ik ben nu ook zo'n moeder die tegen andere nieuwbakken ouders roept: "geniet er maar van, want voor je het weet zijn ze groot!" En dat is ook zo, maar het is wel genieten!