nog een controle

Na maandag met Rik naar het consultatiebureau te zijn geweest, mocht Rik gisteren met mij mee naar de internist. En in tegenstelling tot maandag, is er geen traan gevloeid! Soms is het best wennen om met een peuter naar het ziekenhuis (of waar dan ook heen) te gaan. Zeker als hij door de hele parkeergarage blèrt dat we een nieuwe auto hebben (nou ja, niet nieuw maar wel een andere, met het oog op de naderende gezinsuitbreiding. En die ik even niet eens kon vinden, omdat we het ding net de avond van tevoren hadden opgehaald), ongegeneerd (en helemaal niet verlegen, ha!) naar andere mensen staart (en alle harten steelt door lief te lachen als ze dat merken), zijn schoen ‘stout’ is als die op de grond valt in de wachtkamer (achter de voetensteun van de buggy blijven hangen maar gelukkig weet nu wel iedereen daar dat die schoen toch echt stout was) en hij de arts voorleest uit zijn boekje dat mama eigenlijk had meegenomen om Rik even rustig te laten bladeren op het moment dat mama met de arts moet praten. Gelukkig heb ik echt een hele lieve (en tevreden) internist en mag Rik de volgende keer gewoon weer komen (en mama ook)! O ja, en dankzij een bezet invalidentoilet/babyroom weet ik nu dat de gewone wc’s verrassend klein zijn en er eigenlijk geen buggy met kind in past…