10 weken zwanger

Inmiddels ben ik al weer bijna 10 weken zwanger! Het gaat toch wel heel snel, ondanks de kwaaltjes die erger lijken te zijn dan in mijn zwangerschap van Rik. Ik moet nu regelmatig even een middagdutje doen als Rik ook in zijn bedje ligt, iets wat eigenlijk voorheen meer uitzondering dan regel was. En de misselijkheid was zo erg geworden dat ik er nu een pilletje voor mag slikken. Die werkt gelukkig goed tegen het draaierige gevoel de hele dag (helaas niet altijd tegen het spugen in de vroege ochtend) want sprayen was doorgaans tot de tweede helft van de middag uit den boze geworden. Fluimucil (slijmverdunner) stinkt nu trouwens wel heeeeeel erg, net als zeep, de friteuse, uitlaatgassen (echt een wonder dat me dat nooit eerder tijdens al mijn rondwandelingen was opgevallen) en het papje van Rik. Ook voel ik me nu snel slapjes en kan ik echt niet tegen een lege maag maar ook weer niet tegen een heel volle, dus eet ik veel tussendoortjes en kleinere maaltijden en er ligt zelfs een pak biscuits naast ons bed om mijn maag in de nachtelijke uurtjes te vullen en om alvast een hapje te nemen voordat ik opsta wat de misselijkheid ook wat kan verminderen. Tja, het hoort er allemaal bij...

De eerste controle bij de gynaecoloog hebben we inmiddels ook achter de rug. We zijn ook daar druk doende met het opstellen van een behandelplan naast alle plannen die ik met mijn cf-team maak of wil maken. Het bleek dat alle gynaecologen die ik de vorige keer had, inmiddels niet meer in het ziekenhuis werken. Hmm, was ik nou echt zo’n (afschrikwekkend) moeilijk geval? Na de kennismaking met mijn nieuwe arts heb ik hem dan ook maar aangeraden om alvast te gaan werken aan zijn sollicitatiebrief, iets waar hij erg om moest lachen. Pfff, hij ziet gelukkig wel een uitdaging in deze patiënte geloof ik! Hopelijk blijft hij er zo over denken. Het systeem wat ze hanteren zag er trouwens minder uitdaging in: er was een enorme lijst met aandoeningen waaraan de aanstaande moeder kan lijden maar cf stond er niet tussen. En ook het invoeren van mijn medicijnlijst leek wel een eeuwigheid te duren… Nee, echt standaard is deze situatie (jammer genoeg) niet.

Eén ding is in ieder geval erg leuk aan de controles: kijken naar ons kindje, die we trouwens de werktitel ‘Ukje twee’ hebben gegeven! Het kindje doet het prima, we hebben zelfs al het hartje ferm horen kloppen! Zo’n echo kan wat mij betreft dan ook niet lang genoeg duren. Gelukkig krijgen we altijd weer een mooie afdruk mee, en zo kunnen jullie ook meegenieten: