toch een tweede kinderwens

Allereerst bedankt voor alle felicitaties! Ik heb heel wat uit te leggen, geloof ik! Nou, vooruit dan: weten jullie al van de bloemetjes en de bijtjes? Hi hi, geintje! Okee, serieus dan.

Na mijn eerdere beweringen dat er waarschijnlijk geen tweede komt, zal de aankondiging van onze tweede zwangerschap voor velen als een verrassing zijn gekomen. Dus zal ik eerst uitleggen hoe we toch tot de beslissing kwamen. Hoe het verder verliep, zal ik dan stapsgewijs in volgende berichten beschrijven. Blijft het hopelijk nog een beetje overzichtelijk.

Ik besef heel goed dat lang niet iedereen deze zwangerschap een verstandige zal vinden. En ik schrijf dit ook niet om iemand op andere gedachten te brengen, iedereen heeft tenslotte recht op een mening. Ik hoop wel dat onze beslissing gerespecteerd zal worden ondanks bezwaren die een ander kan hebben, we hebben deze stap namelijk weloverwogen genomen. We weten zelf ook wel dat er nog hele zware momenten zullen komen. Maar toch geeft een kind daar zoveel voor terug dat wij dat tegen elkaar vinden opwegen. Ik besef ook dat we natuurlijk eigenlijk helemaal geen uitleg verplicht zijn. Maar als zwangere cf-er voelt het soms alsof ik aan iedereen verantwoording moet afleggen. En wordt er al snel veel meer (en soms op het onbeschofte af) gevraagd dan bij een “gezonde” aanstaande ouder. Dus voor misschien een beetje meer begrip volgen hier onze beweegredenen.

Een tijd lang voelde het inderdaad alsof Rik alleen zou blijven. Ik had het druk genoeg met hem, en tegelijkertijd kregen we een verhuizing en de ernstige ziekte en het overlijden van mijn schoonvader voor de kiezen. Het was allemaal meer dan genoeg. Maar de laatste tijd ging en gaat het steeds beter. De rust kwam terug. Rik werd een peuter en steeds zelfstandiger en mijn gezondheid werd steeds stabieler. En toen ging het kriebelen…

De tweede verjaardag van Rik was voor ons de tijd om toch nog eens goed over een tweede kindje na te denken, anders zou het leeftijdsverschil wel erg groot worden. En toen er in dezelfde tijd een ware babyboom rondom ons ontstond, deed dat het verlangen alleen maar meer oplaaien. Voor ons was al vrij snel duidelijk dat we het toch graag wilden proberen. Hadden we een nieuwe IVF-poging moeten doen, dan hadden we dat waarschijnlijk niet gedaan, dat leek ons te belastend. Maar we hadden nog cryo’s (ingevroren embryo’s) van onze IVF-poging en die zijn relatief gemakkelijk en zonder al te veel hormonen terug te plaatsen. De kans dat het lukt is bij cryo’s niet zo groot. Maar het leek ons de moeite waard om het in ieder geval te proberen, Rik is tenslotte ook een cryo dus het kan wel. Lukte het niet, dan konden we het misschien beter afsluiten. Want die cryo’s bleven door mijn hoofd spoken.

Misschien wel onze belangrijkste reden is het feit dat Rik zo alleen is. En zonder neefjes of nichtjes om mee te spelen ook wel heel erg alleen zou blijven. Met een moeder die waarschijnlijk toch vroeger zal overlijden dan gemiddeld, kan het heel fijn zijn een broer of zus te hebben. We weten dat familie ook niet altijd alles is, en vrienden ook heel veel steun kunnen geven. Maar toch...

Natuurlijk denken we na over de gevolgen van mijn cf-zijn. Maar tot nu toe staat dit mijn moeder-zijn niet echt in de weg. Tuurlijk is het soms lastig te combineren en is het bij tijd en wijle heel zwaar, zeker tijdens een infectie. En zal het voor de kinderen anders zijn dan in andere huishoudens, bijvoorbeeld door het sprayen van mama. Wat voor Rik trouwens wel de gewoonste zaak van de wereld is. Toch vind ik dat ik NU voor mijn kinderen klaar kan staan, en da’s misschien wel het belangrijkste. Sinds ik moeder ben, is het beangstigender dat ik vroeg kan overlijden. Aan de andere kant, niemand kan in de toekomst kijken en de wetenschap gaat nog steeds vooruit. Bij mijn geboorte werd voorspeld dat ik zo’n 15 jaar oud zou worden en tja, da’s gelukkig ook niet uitgekomen. En toen werd er in de verste verte nog niet gedacht aan zelf kinderen krijgen! Bovendien blijkt een scheiding voor veel kinderen erger te zijn dan een ouder die vroeg doodgaat. Hoewel natuurlijk alle twee niet wenselijk is... En gelukkig krijg ik vooral veel steun van mijn moeder, die heel dichtbij woont na onze verhuizing.

Nu onze wens op tafel lag, moesten we natuurlijk wel de goedkeuring en medewerking van mijn cf-team hebben. Daarover de volgende keer meer.