consultatie-ellende

Maandag ben ik met Rik naar het consultatiebureau geweest. Altijd weer goed voor een huilbui (van Rik dan). Het bleek een extra bezoek te zijn, wat ze voor het gemak maar even vergeten waren te vermelden, omdat Rik de vorige keer nog niet los liep. En als ik dat nou had geweten, was ik niet eens gegaan. Ttsssskk, want om voor niks in een wachtruimte vol met snotterende kinderen te zitten, lijkt me niet echt geweldig. En omdat Rik inmiddels wel los loopt, bleek deze afspraak nogal overbodig.

Maar het ene stokpaardje was nog niet overboord gegooid of de arts had alweer een volgende paraat: ze vond Rik een beetje verlegen omdat hij moest huilen... Ja, da's niet zo gek als hij eerst drie kwartier (!) moet wachten todat ze eindelijk tijd heeft (heerlijk, zo'n strakke planning) om vervolgens door een voor hem wildvreemde (want ik heb nog maar zelden twee keer dezelfde dokter gezien daar) lastig te worden gevallen met allerlei onderzoekjes! Bovendien, ik zou ook gaan huilen als ik als kind zo'n stom mens voor me zou krijgen.

Met alle toch al razende hormonen is deze mama dus behoorlijk chagrijnig naar huis gegaan want natuurlijk is Rik soms, net als iedere peuter, verlegen. Zo erg is dat helemaal niet, en vaak valt dat ook wel mee. Tot 1 miljoen tellen dan maar en van me af typen na eerst tegen Frank en mijn moeder te hebben geklaagd. Gelukkig is de boze bui inmiddels echt wel verdwenen (dat mag ook wel na een dag) en weet ik ook wel dat een consultatiebureau soms best een steuntje in de rug kan geven, soms hè. Gisteren duidelijk even niet.